Han VAANHOLD

Geboortedatum: 6 juni 1957
Geboorteland: Nederland

Bij de research voor het derde deel van Als je de Tour niet hebt fereden … stuitte ik herhaaldelijk op de naam van Han Vaanhold en wel in de meest positieve zin.
Niet vanwege zijn kwaliteiten als wielrenner, hoewel hij in de jaren tachtig een topamateur was en een van de laatste pijlers van de vermaarde Amstel Bier ploeg van Herman Krott.
Hij won als amateur onder meer de Ronde van Limburg en Rund um Köln en etappes in Olympia’s Tour en de Ronde van Luik. Daar zou best een aardig stukje van te maken zijn, maar het is niet de reden waarom bij het interviewen van Tourrenners zo vaak zijn naam viel.
Toen hij als wielrenner stopte werd hij vrijwel op dezelfde dag ploegleider. Amstel Bier stopte na vele, vele jaren met de sponsoring van een succesrijke amateurploeg en de ploeg werd overgenomen door fietsgigant Giant.
De twee gezichtsbepalende renners in de laatste jaren van Amstel Bier waren met voorsprong Arie Hassink en Han Vaanhold geweest. Vooral Vaanhold werd als ploegleider een groot succes.
Han is leraar van beroep en als zodanig zal hij over de nodige pedagogische kwaliteiten beschikken. Daarmee ging hij aan de slag en een aantal van zijn pupillen hebben als beroepsrenner de weg naar succes gevonden.
Namen als Joost Posthuma, Bram Tankink, Gerben Löwik, Rudie Kemna, Max van Heeswijk en ook Robert Gesink zijn onverbrekelijk aan die van Vaanhold verbonden.
Met uitzondering van Mad Max allemaal jongens uit Twente en de Achterhoek, want Han komt uit Haaksbergen en kent de eigen contreien en het daar aanwezige wielertalent als zijn broekzak.
Zijn grootste successen behaalde hij in zijn jaren bij Löwik, het meubelbedrijf dat vele jaren een ploeg sponsorde. Sinds die ploeg niet meer bestaat is Han Vaanhold ploegleider bij Cyclingteam Jo Piels.
Een wielerman in hart en nieren, die ook vele jaren lang columns schreef in het blad Wieler Revue. Toen ik de zoveelste Vaanhold-ontdekking had geïnterviewd besloot ik de tovenaar van Haaksbergen zelf eens te bellen.
Het werd een zeer plezierig gesprek over de psyche van wielrenners en de motivatie die hen drijft. Han bleek daar veel over te hebben nagedacht, maar bekende ook dat hij veelal afgaat op zijn intuïtie. Het zogeheten Fingespitzengefühl.
Het gesprek werd nog even voortgezet toen we elkaar een paar dagen later troffen voor de start van de Ronde van Midden-Nederland. Hij als ploegleider van Jo Piels en ik als passagier van een VIP-wagen.
Ik moet hem toch nog eens bellen wat hem na al die jaren nog motiveert om dit moeilijke werk al zoveel jaren te doen. Misschien is vandaag een mooie gelegenheid, dan kan ik hem gelijk feliciteren met zijn zestigste verjaardag.

06-06-2017