Giorgio FURLAN

Geboortedatum: 9 maart 1966
Geboorteland: Italië

Veel renners werden er in het begin van de jaren negentig moedeloos van. Ze trainden zich wezenloos, leefden serieuzer dan ooit, maar iedere keer was er wel weer een Italiaantje dat in de finale van een koers lachend bij ze weg reed.
Daar waren renners bij die daarvoor geen deuk in een pakje boter reden. De climax werd bereikt in de Waalse Pijl van 1994 toen drie renners van de Italiaanse Gewiss-ploeg op zestig kilometer voor het einde zo bij de rest wegreden en aan de streep de buit verdeelden.
Veteraan Moreno Argentin won, omdat die dat jaar nog geen grote prijs had gepakt. Giorgio Furlan, de jarige van vandaag, had een paar weken daarvoor Milaan-San Remo gewonnen en de Rus Jevgeni Berzin (in Italiaanse dienst) zou vier dagen later zegevieren in Luik-Bastenaken-Luik.
Kort daarna kwam de aap uit de mouw, een aap die daar al meer dan drie jaar verborgen had gezeten. De Gewiss-ploeg beschikte over een wondermiddel dat van eenvoudige knechten als Furlan, winnaars kon maken.
De man achter deze vondst was dokter Michele Ferrari, ooit een jonge baansprinter gespecialiseerd in de kilometer tijdrit. Eenmaal afgestudeerd specialiseerde hij zich als sportarts en hij leerde het vak van dokter Conconi, die eerder opzien had gebaard door de hoogbejaarde Francesco Moser medisch naar het werelduurrecord te begeleiden.
Ieder weet hoe epo de wielerwereld op zijn kop heeft gezet en het middel is waarschijnlijk nog steeds niet geheel uitgebannen. Giorgio Furlan was dankzij dit middel enkele jaren een topper sinds hij in 1990 Italiaans kampioen was geworden.
Verder won de renner uit Treviso de Waalse Pijl, de Ronde van Toscane, de Ronde van Zwitserland, de Tirreno Adriatico en diverse ritzeges behaalde in tal van etappekoersen. Furlan was hot, maar in 1995 was het afgelopen.
Of hij tot inkeer was gekomen of dat iedereen gebruikte en de krachtsverhoudingen waren hersteld, weet ik niet, maar wel dat hij in de geschiedenis van de wielersport de verpersoonlijking is geworden van de renner die dankzij de werking van het hormoonpreparaat Erytropoëtine, oftewel epo, ineens harder ging rijden dan zijn schepper had bedoeld.
Hij beëindigde zijn carrière in 1998 na drie jaar zonder overwinningen. Logisch, want als iedereen gebruikt dan wint toch weer de sterkste. De zin en onzin van doping.
Of hij last van schuldgevoelens heeft of wroeging heeft, weet ik niet, maar wellicht komt hij vandaag op zijn 52ste geboortedag tot het inzicht dat hij een zwarte voetnoot is geweest in de wielergeschiedenis.

09-03-2018