Gert WILDEBOER

Geboortedatum: 3 april 1948
Geboorteland: Nederland

In de jaren zeventig was hij de beste Nederlandse veldrijder. Hij was drie keer nationaal kampioen en internationaal was hij een goede subtopper. Het waren de grote jaren van Eric De Vlaeminck, die tussen 1966 en 1973 zeven keer wereldkampioen was. In zijn spoor finishten meestal mannen als Albert Van Damme, Rolf Wolfshohl en Herman Gretener.
Binnen Nederland was Wildeboer enige jaren top, met direct achter en naast hem mannen als de gebroeders Scheffer en Herman Snoeiijnk, met wie Gertie op de foto duelleert.
Nederlanders haalden in die periode nimmer een podiumplaats bij het WK. De eerste landgenoot die bij de profs een medaille in ontvangst mocht nemen was Hennie Stamsnijder in 1980. Een bronzen, maar een jaar later was het goud voor Stammie in het Spaanse Tolosa.
Tien jaar daarvoor werd het WK veldrijden in Nederland gehouden en wel in Apeldoorn, de geboorte- en woonplaats van nationaal kampioen Gertie Wildeboer.
Het park Berg en Bos, waar het parcours was uitgezet lag bij wijze van spreken in zijn achtertuin. Hij kende elk grassprietje persoonlijk. ‘Moguh spriet, moguh Gertie’, was een dagelijks ritueel.
Hij had nog maar twee maal eerder aan een WK meegedaan, en een tiende en een zevende plaats waren best geweldige prestaties, werd gezegd en geschreven. Op eigen grond zou hij zelfs de oppermachtige Eric De Vlaeminck niet hoeven te vrezen, kwam er echter achteraan.
In stilte dichtte de timide Apeldoorner, lid van de organiserende vereniging De Adelaar, zich wel kansen toe, maar dat echt hardop zeggen lag niet in zijn bescheiden aard.
In tegenstelling tot zijn supporters en de pers. “Ik werd echt geleefd, soms had ik wel twee keer per dag journalisten over de vloer, die ik steeds maar weer moest uitleggen dat ik mezelf echt niet als favoriet zag.”
Gertie is er nog steeds van overtuigd dat een item in AVRO’s Sportpanorama hem uiteindelijk de das heeft omgedaan.
“Ze kwamen me op het parcours filmen toen ik aan het trainen was. Het moest steeds weer over en ik, bezweet van de intensieve training, moest almaar wachten en wachten tot de camera’s weer goed stonden. Toen heb ik een flinke verkoudheid opgelopen.”
Vier dagen voor de start van het WK lag Gertie met hoge koorts in bed. Desondanks stond hij aan het vertrek. Hij werd vijfde, en gezien de omstandigheden was dat een buitengewone prestatie.
Maar zo dacht de goegemeente er niet over. Gertie had gefaald. Het WK van 1971 werd de grootste desillusie in zijn carrière.
Hij was een sportman bij wie karakter en onzekerheid permanent om de prioriteit streden. Trots is hij wel op de typering die ooit over hem in de pers verscheen.
‘Hij heeft de conditie van Wim Jansen (de toenmalige middenvelder van Feyenoord), de lenigheid van Jan van Beveren (de toenmalige keeper van PSV) en de wilskracht van Peter Post.’
Hoewel trots op deze quote, houdt hij het zelf bij: “Als ik zie hoe ik als mens in elkaar zit, dan snap ik niet dat ik zo ver ben gekomen.”
Gertie Wildeboer viert vandaag zijn 68ste verjaardag. Waarmee we hem uiteraard van harte feliciteren.

03-04-2016