Georges PINTENS

Geboortedatum: 15 oktober 1946
Geboorteland: België

Georges Pintens werd lang als een ronderenner gezien. Niet ten onrechte want de Antwerpenaar won de Ronde van Zwitserland en die van Andalusië. Voor het grote rondewerk kwam hij echter tekort, hoewel zijn tiende plaats in de Tour de France van 1970 zeker een goede prestatie was.
Wie naar zijn palmares kijkt zal hem echter meer als een eendagsrenner beschoiuwen, want er staan maar liefst vijf klassiekers op zijn naam. Twee keer de Henninger Turm en verder Gent-Wevelgem, de Amstel Gold Race en de mooiste van de vijf: Luik-Bastenaken-Luik.
De mooiste qua reputatie, want LBL behoort tot de vijf topklassiekers. In werkelijkheid was het een papieren overwinning, omdat niet hij maar Ronan De Witte als eerste de streep was gepasseerd en als winnaar gehuldigd.
Na afloop had De Witte echter een positief plasje ingeleverd, hetgeen een paar dagen later officieel werd bevestigd. Met daarbij de mededeling dat Georges Pintens nu de officiële winnaar was. Toen was dat niet zo leuk om zo te winnen, maar nu vraagt niemand daar meer naar en staat de naam Pintens onbetwist op de erelijst van La Doyenne. Dat was in 1974.
Drie jaar eerder was Pintens al eens tweede geweest in LBL, een prestatie waar hij waarschijnlijk zowel met trots als met enige gêne op zal terugkijken. Merckx won dat jaar voor de tweede keer, maar Pintens was die dag de beste.
Op 63 kilometer van de meet ontsnapte Merckx voor een lange solo en de rest legde direct het hoofd in de schoot. Tegen Merckx was toch niks te beginnen en op dat soort solo’s had De Kannibaal het patent.
Toen de hoofdmacht, die vanwege de bittere kou was geslonken tot iets meer dan twintig renners, een achterstand had opgelopen van bijna vijf minuten, demarreerde Georges Pintens. Niemand reageerde want zijn achtervolging zou onherroepelijk in een chasse patat eindigen.
In zijn uppie reed de kleine man echter het immense gat dicht. Merckx wist niet wat hij zag toen Pintens naast hem opdoemde. Met nog één klim op vijf kilometer van de streep te gaan, liet Merckx na een kort gesprek het werk geheel aan Pintens over.
Hij kwam niet meer op kop en zat zogenaamd kapot. Op de wielerbaan van Rocour had hij echter geen kind aan Pintens, die zich tevreden moest stellen met de tweede plaats en met een dik pak frankskes.
Vier minuten en 51 seconden later arriveerde Frans Verbeeck met de Italiaan Bellone en de Belg Houbrechts in zijn wiel. Bijna een minuut daarna arriveerde de rest met daarbij onze landgenoten Gerben Karstens (11e), Wim Schepers (16e) en Joop Zoetemelk (21ste).
Na zijn carrière opende Georges Pintens een rijwielzaak in Schelle, even ten zuiden van Antwerpen. Als ik het goed heb bijgehouden viert hij vandaag zijn 71ste verjaardag. Ik denk niet dat Eddy Merckx hem vandaag komt feliciteren.
Die zege toen moet hij als een beschamende nederlang gevoeld hebben en daar kan de grootste wielrenner aller tijden nog steeds niet goed tegen.

15-10-2017