Frits van BINDSBERGEN

Geboortedatum: 18 augustus 1960
Geboorteland: Nederland

Hij werd bij wijze van spreken met sportschoenen aan geboren en zijn jeugd stond in het teken van het voetbal. Hij was een gedreven keepertje in de jeugdrangen van FC. De Graafschap.
Het profcontract lag klaar, maar Frits haakte af. Hij kon niet langer leven met de lamlendige mentaliteit van zijn teamgenoten.
In een individuele sport had hij alleen met zichzelf te maken en hij werd wielrenner.
Hij deed er alles aan om te slagen en hij stemde zijn hele leven af op de fiets. Maar wat hij gezaaid had, kon hij niet oogsten en dat overkwam hem zelfs op de dag waarop hij het hoogtepunt van zijn wielercarriere bereikte.
Toen het Wilhelmus gespeeld werd, was hij de grote afwezige. Die dag viel in de eerste week van september 1982 toen Frits met Gerrit Solleveld, Maarten Ducrot en Gerard Schipper van start ging in de WK ploegentijdrit in het Engelse Goodwood.
Hij nam alle risico's van de wereld. Door de neerplenzende regen was het asfalt spekglad, maar Frits reed op profielloze bandjes om maar zo min mogelijk weerstand te hebben. Hij was bereid zijn stuur op te vreten.
Vierenzeventig kilometer lang reed hij alles uit de kast, met als gevolg dat aan de voet van de laatste klim de pijp helemaal leeg was. Uitgeput, verkleumd en gedemoraliseerd reed hij eenzaam en huilend naar het hotel met het gevoel gefaald te hebben.
Op de kamer liet hij het ligbad vollopen en vol sombere gedachten gleed hij in het hete water.
Even later liep hij in de lounge damescoach Cor Bijster tegen het lijf en die zei: "Frits, je moet naar de ceremonie protocollaire jongen, je bent wereldkampioen!"
Het bloed trok uit z'n gezicht en als een speer werd hij naar de plaats gebracht waar ook zijn volkslied een half uur eerder had geklonken. Er was niemand meer, alleen coach Jan Gisbers en die overhandigde hem zwijgend de regenboogtrui en de medaille.
Wereldkampioen met een schlemielig gevoel.
Vier maanden later werd het viertal uitgeroepen tot de sportploeg van het jaar. De organisatie was er in geslaagd om speciaal voor Frits de president van de UCI, de Spanjaard Luis Puig, te bewegen naar Hilversum te komen om hem alsnog de regenboogtrui aan te trekken en hem de gouden medaille om te hangen.
Het Wilhelmus klonk en de hele zaal kwam overeind. Alleen voor Frits en die straalde.
Zijn profcarriere duurde maar vier seizoenen in dienst van vier verschillende sponsors. Met uitzondering van José De Cauwer denkt hij met gemengde gevoelens terug aan de ploegleiders.
"Ze laten je aan je lot over en van de tien profs uit mijn tijd hebben negen het niet gemaakt. Dat kan toch niet alleen aan die renners liggen? Die gasten kunnen je maken en breken."
Over zijn wielercarriere is hij weliswaar een tikkie verbitterd, maar zijn stem gaat bijna jubelen als hij het over die mooie sportzaak heeft in het Arnhemse winkelcentrum De Kronenburg.
'Frits van Bindsbergen' vermeldt de etalageruit. Drie keer is scheepsrecht.

Uit Wielerhelden van Oranje 2003

18-08-2016