Frans MAHN

Geboortedatum: 24 juni 1933
Geboorteland: Nederland
Overleden op: † 26.03.1995

Ik herinner mij hem uit de tijd toen hij als amateurrenner nog straatrondjes reed in het Amsterdam van de jaren vijftig. Een slim rennertje met een sterk eindschot die steeds handig zijn prijsjes pakte.
Er was ook altijd zijn gelijknamige vader, Frans Mahn senior. Die was operazanger werd altijd verteld. Mijn ouders waren amateurzangers en grote kenners van het belcanto, maar die hadden nog nooit van de man gehoord. Later is me verteld dat hij deel uitmaakte van het operakoor.
De man had wel de uitstraling van een muzikaal genie met die imposante Mengelbergkop met veel wijduitstaand haar. Hij liep vaak langs het parcours van zo’n straatrondje met zo’n dure cameljas om de schouders met lege mouwen. Hoofdzakelijk om gezien te worden, schatte ik.
Hij was in die jaren de persoonlijke begeleider van zijn zoon en dat deed in die simpele straatrondjes wat grotesk aan. Maar Mahn senior wist wat zijn zoon kon en in 1956 kreeg hij gelijk.
Na eerst kampioen van Nederland op de weg te zijn geworden en tevens Neerlands beste op de baan in het sprinten werd Frans junior in Kopenhagen wereldkampioen bij de amateurs. Er zat nog geen brug in het parcours en het stroomde de hele dag van de regen.
Mahn verschool zich tweehonderd kilometer lang tussen de wielen, maar in de laatste honderden meters katapulteerde hij uit de doorweekte groep en de regenboogtrui was voor hem.
Veel plezier heeft hij er niet aan beleefd, want in zijn eerste profjaar kwam hij zwaar ten val. Hij liep een scheur in een van zijn nieren op en zijn carrière op de weg was snel ten einde.
Op de baan heeft hij het nog wat gerekt en bij de beroepssprinters werd hij nog twee keer kampioen van Nederland. Daarna brak zijn echte carrière aan, want Frans had een CIOS-diploma op zak.
Hij werd bondscoach van de KNWU voor de baanrenners en hij zorgde voor een revolutie. Waar Arie van Vliet en Jan Derksen, zijn voorgangers als bondscoach, zich vooral lieten leiden door hun ervaring, daar kwam Mahn met een bijna wetenschappelijke benadering.
Hij zette al het conservatisme over boord, ontwikkelde trainingsschema’s en hij liet zijn pupillen voor het eerst ook andere dingen doen dan fietsen. Hollen in het bos en gymnastische oefeningen was nieuw voor wielrenners.
Een aantal van die talenten van toen is er nog altijd vol van. De theorieën van Mahn zijn al jaren gemeengoed in alle landen waar gefietst wordt, maar hij was wel de eerste. Een baanbreker dus.
Hij stierf op 26 maart 1995 aan de gevolgen van botkanker. Op slechts 61-jarige leeftijd.

24-06-2016