Fons DE WOLF

Geboortedatum: 22 juni 1956
Geboorteland: België

André Putzeys, de vermaarde wielerjournalist van de Gazet van Antwerpen, heeft me eens verteld hoe het er op de sportredacties van Belgische kranten aan toe ging, ten tijde van de grote dagen van Eddy Merckx.
“D´n Eddy was als renner een god. Hij stond ver boven de rest en de Belgische wielerjournalisten werden er door hun bazen direct op uitgestuurd om zonder vorm van tegenspraak, zonder te vragen wat dat ging kosten, de verrichtingen van Merckx waar ook ter wereld te verslaan. Merckx rijdt daar, dus gaan wij daar naar toe. Dat was jarenlang vanzelfsprekend.”
Volgens Putzeys brak er bij het Belgische wielerjournaille dan ook enige paniek uit toen Merckx in 1978 plotseling stopte. Wat nu? Ze hadden jarenlang niet gelet op eventueel talent dat Merckx zou moeten opvolgen. Er was immers Merckx, superstar! Een godheid heeft tochel het eeuwige leven.
Toen er geen opvolger bleek te zijn gingen de hoofdredacteuren plots op de centjes letten en werd niet ieder verzoek voor een verre reis gehonoreerd. Daarom gingen de reislustige journalisten naarstig op zoek naar een nieuwe Merckx, waarmee ze op dezelfde wijze konden omgaan.
Maar er was geen nieuwe Merckx. Wel veel aankomend talent en in hun hevige verlangen naar een nieuwe god, werden talenten alvast naar een goddelijke status geschreven. Eén van die talenten was Fons De Wolf uit Willebroek. In het jaar dat de grote Eddy er mee kapte werd Fonske kampioen van België bij de amateurs. Een prachtige atleet, een sierlijke renner en nog een mooie jongen bovendien.
Fons werd beroepsrenner en in de eerste jaren voldeed hij aan de verwachtingen. De Omloop Het Volk, Milaan-San Remo en de Ronde van Lombardije werden spelenderwijs aan de zegekar gebonden. Putzeys en zijn collega’s kwamen superlatieven tekort, maar de hoofdredacteuren hielden vooralsnog de hand op de knip.
Hoe doet Fonske het in de Tour en de Giro? In de Tour van 1981 debuteerde hij met een elfde plaats, niet slecht maar Merckx debuteerde met een zege, plus het puntenklassement, plus het bergklassement, plus het ploegenklassement. Daaraan afgemeten had De Wolf gefaald.
Het was dus weer niet gelukt een nieuwe Merckx te creëren. Net als het niet gelukt was met Daniel Willems en met Eddy Schepers. Het was natuurlijk ook vreselijk voor die renners die al werden verzopen voor ze de zee hadden gezien om almaar met een buitenaards wezen vergeleken te worden. Zo ging ook de carrière van Fons De Wolf teloor in een overkill aan persaandacht.
Zijn gebrek aan ambitie en gedrevenheid werden breed uitgemeten en het voormalige idool werd weggehoond toen hij – meen ik – in 1986 te laat aan de start voor de proloog van de Tour verscheen. Het was in feite een signaal, want het kon het grote talent geen barst meer schelen.
Wat hij ook deed, het was niet goed of het deugde niet. Alleen met het winnen van een handvol Tours en evenzoveel Giro’s en dan ook nog een stuk of dertig klassiekers had hij aan de eisen van de pers en het publiek kunnen voldoen. En dat was teveel gevraagd.
Het was om gek van te worden en het is bijna symbolisch dat Fons De Wolf na zijn afscheid begrafenisondernemer is geworden. Doden geven immers geen commentaar, laat staan dat ze verwijten maken.
Fons De Wolf viert vandaag zijn 62ste verjaardag en ik hoop dat het goed met hem gaat.

22-06-2018