ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Fiorenzo MAGNI

Geboortedatum: 7 december 1920
Geboorteland: Italië
Overleden op: † 19.10.2012

Het wielerland Italië werd in de jaren veertig en vijftig beheerst door twee iconen die in aanzien op een voetstuk stonden zo hoog als de hoogste berg in dat land. Fausto Coppi en Gino Bartali verdeelden de tifosi in twee kampen.
De Bartalisten waren aanhangers van de vrome, devote Roomse leer van Pius XII en de Coppisten hunkerden naar enige verlichting, waarin niet iedere stap door de plaatselijke Don Camillo werd gedecreteerd.
De vermetele echtbreker Coppi was in het geniep hun held, terwijl ze zich in het openbaar lafhartig uitspraken voor de tachtig keer per dag biddende Bartali om bij de heilige maagd de zoveelste zege af te roepen.
Qua romantiek een fantastische tijd, waarover Martin Ros kraaiend van adoratie kon schrijven. Als Nederlands jongetje kreek ik daar nogal vreemd tegenaan. Stel je voor dat Nederland toen ook verdeeld was in twee kampen.
Het ene deel was voor de serieuze Wim van Est, de zelfbenoemde slaaf van de weg en de andere voor de frivole levenskunstenaar Woutje Wagtmans. Daarin had ik een tussenweg gevonden, toen ik mijn supportersschap schonk aan Jan Nolten die qua levenswandel van allebei wel iets had.
Vanuit diezelfde ambivalentie ging mijn voorkeur uit naar Fiorenzo Magni. Fiorenzo, zo wilde ik ook graag heten, maar we hadden alleen de eerste letter gemeen.
Die stond iets lager in het publieke aanzien, maar nog altijd veel hoger dan mannen als Ronconi, Bevilacqua, Astrua en Minardi die toch ook een aardig stukje konden fietsen.
Magni was mijn held, niet vanwege zijn uiterlijk, want met zijn kale kop met zo’n lullig haarrandje achterom de oren leek hij meer op mijn opa dan op een wielerheld.
Magni waardeerde ik vanwege zijn temperament en zijn inzicht om een gegeven niet als een voldongen feit te aanvaarden. Een mens is op aarde om het talent dat hij heeft meegekregen zo goed mogelijk te gebruiken, zei mijn vader altijd.
En die Fiorenzo Magni uit dat mooie Toscane bracht die wijze les in praktijk. Als een van de weinige Italianen trok hij naar de voorjaarskoersen in het noorden van Europa om er de Leeuw van Vlaanderen te worden. Die van Monza, zijn geboorteplaats, was hij al.
Hij won drie keer Vlaanderens Mooiste door over de kasseien te dokkeren en de stront op zijn lippen te proeven als een echte Flandrien. Geen Vlaming die moeite had met zijn superioriteit, want hij werd een van hen.
Misschien wel vijftien jaar geleden las ik het blad Wielerrevue een interview met een joyeuze zakenman in zwierig maatpak, nog altijd aan het werk in het automobielbedrijf dat zijn naam droeg en dat hij charmant maar met harde hand runde.
Tegen de tachtig liep hij, maar op de foto’s zag hij er uit als een zestiger. Gewoon een tweede leven begonnen en daar ook weer een succes van gemaakt.
Door dat kale hoofd met dat randje leek hij als actief wielrenner twintig jaar ouder dan hij was en op de foto’s bij het interview leek hij wel twintig jaar jonger dan de leeftijd in zijn paspoort aangaf.
Hij zal zijn tegenslagen in het leven wel hebben gehad, zoals iedereen, maar dan was er altijd weer dat karakter die de Leeuw van Monza in die van Vlaanderen deed veranderen. Getuige die indrukwekkende palmares.
Hij won drie keer de Ronde van Italië en won er vijf etappes; hij werd twee keer zesde en een keer zevende in de Tour de France en boekte er zeven ritzeges; hij was twee keer Italiaans kampioen en won nog veel meer waarvan drie keer de al genoemde Ronde van Vlaanderen.
Fiorenzo Magni overleed ruim vier jaar geleden op 92-jarige leeftijd.

07-12-2016