Ercole BALDINI

Geboortedatum: 26 januari 1933
Geboorteland: Italië

Toen in de jaren vijftig Gino Bartali en Fiorenzo Magni met fietsen stopten en Fausto Coppi steeds minder ging presteren, vielen de Italiaanse tifosi in een zwart gat. Er was ineens niemand meer om ademloos te bewonderen.
Maar in 1956 was daar plotseling Ercole Baldini uit Villanova di Forli, die in één seizoen een drietal wereldprestaties neerzette. Voor de tifosi reden om direct weer Jezus van het kruis te bidden voor zijn welzijn.
Eerst werd Ercole in Kopenhagen wereldkampioen achtervolging bij de amateurs, daarna verbeterde hij als amateur het werelduurrecord dat op naam stond van de prof Jacques Anquetil en tenslotte behaalde hij in het verre Melbourne Olympisch goud in de wegwedstrijd.
De terugverlangen naar de grote dagen van Bartali, Coppi en Magni was gelijk over. De Locomotief van Forli werd prof, maar hij kon de hoge verwachtingen niet langdurig waarmaken. Hij ging ten onder aan alle aandacht voor zijn persoon en de hoge verwachtingen waar hij maar moeilijk mee kon leven.
Hij werd in 1958 nog wel wereldkampioen op de weg, nadat hij eerder dat jaar ook de Ronde van Italië met overmacht had gewonnen. Toen wist iedereen het zeker er was geen twijfel mogelijk, deze minzame renner ging nog grootse dingen doen. Maar dat gebeurde niet.
Pas in de zomer van 1999 besefte ik dat ik hem ooit naar het waarom had kunnen vragen. Aan het eind van de jaren zestig bracht ik met mijn jonge gezin enkele jaren achtereen mijn vakantie door in een bungalowpark aan een mooi strakblauw meer in Noord-Italië.
We maakten daar kennis met Osvaldo, een aardige man die na zijn dagtaak als electriciën die met zo'n Lambrettawagentje diir het dorp reed waar we hem soms in een elektrapaal zagen hangen. ’s-AvondsKeam hij met zijn vriend Learco, de slager van het dorp, bij ons aanschuiven in de kroeg tegenover het bungalowpark waar we met drie gezinnen verbleven. Het was altijd reuze gezellig.
In 1999 besloten mijn vrouw om met de auto een sentimental journey door Italië te maken en we begonnen de twee weken uit nostalgische gevoelens in dat bungalowpark te aan dat azuurblauwe stuwmeer. Na wat navraag bij locals belden we bij Osvaldo aan.
Hij was oud geworden de latin lover van weleer, maar het was een hartelijk weerzien. We werden gelijk uitgenodigd om mee te eten. Hoe we destijds de lange gesprekken hadden gevoerd die ik me herinnerde, is me een raadsel, want Osvaldo sprak alleen maar Italiaans en twee woorden Duits en het gesprek aan tafel verliep moeizaam.
Om maar een eenvoudig onderwerp ter sprake te brengen begon ik te vertellen dat ik een boek had geschreven over Peter Post. Toen hij tien minuten later begreep dat ik het over een wielrenner had, stond hij op en vond in een la een klein zwart/wit fotootje.
We herkenden onszelf op jeugdige leeftijd, maar hadden geen herinnering wie die Italianen waren die bij ons aan tafel zaten. Osvaldo wees met zijn vinger op één van hen en zei: Ercole Baldini.
Voor zover ik het heb begrepen was Ercole een vriend van hem met hij in militaire dienst had gezeten en die kwam wel eens langs als hij in de buurt was. Dat had ik toen waarschijnlijk niet begrepen, hoewel ik toch echt op dat fotootje stond.
Ik was verbijsterd, ik had lang geleden met de voormalige campionissimo aan tafel gezeten en het glas geheven. Zonder het te weten, verdomme. De wereldkampioen van 1958 was in die tijd een grote naam, die toen net gestopt was met wielrennen.
Ercole Baldini viert vandaag en ik hoop in goede gezondheid zijn 85ste verjaardag. Gefeliciteerd ook namens Osvaldo.

26-01-2018