ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Emiel ROGIERS

Geboortedatum: 15 maart 1923
Geboorteland: België
Overleden op: † 05.12.1998

De profcarrière van Emiel Rogiers, die van 1944 tot en met 1950 duurde, kent weinig hoogtepunten. Wat overwinningen in kermiskoersen en daarmee zou hij al lang vergeten zijn, als hij in 1948 niet de eerste Ronde van Nederland had gewonnen.
Die eerste profronde door ons land was er eentje met veel incidenten, waarvan de overwinning van Rogiers de laatste was. Dat speelde zich namelijk pas een jaar na afloop af in de burelen van de UCI, nadat het protest van de Belgische wielerbond was behandeld.
Niet de Luxemburger Jean Goldschmidt, maar Emiel Rogiers werd tot definitieve winnaar uitgeroepen. Wat was er gebeurd?
Tijdens de tweede etappe van Groningen naar Enschede ging een groep van zes renners, onder wie Goldschmidt, aan de haal. In de buurt van Aalten stuurde een onoplettende dorpsveldwachter de zes echter de verkeerde kant op.
Ze kwamen op een smal boerenweggetje uit met drie volgauto’s achter zich aan. Pas na vier kilometer ontdekten ze in die auto’s dat er iets niet klopte. Goede raad was duur. De weg was zo smal dat keren onmogelijk was en dus werd besloten tot achteruitrijden. De auto's, niet de renners.
Toen ze aldus weer op de goede weg zaten, was het peloton allang gepasseerd en de zes reden op hun gemak naar de finish in Enschede, waar ze met ruim een uur achterstand arriveerden.
Daar besloot de jury dat de zes dezelfde aankomsttijd moesten krijgen als de winnaar van de etappe, de Rotterdammer Wim de Ruyter. Protesten hielpen niet en Goldschmidt werd uiteindelijk winnaar van de ronde.
Rogiers, die de derde etappe op zijn naam had geschreven, eindigde als tweede met een achterstand van 1’52”. De Belgen dienden direct een officieel protest in tegen de gang van zaken en kregen een jaar later gelijk. De wielerhistorie kon een papieren winnaar noteren. Vast niet de eerste en er zouden er nog vele volgen.
Het was die beslissing die Emiel Rogiers uiteindelijk aan de vergetelheid ontrukte.
In die ronde gebeurden nog veel meer vreemde dingen, want eigenlijk had de Zaankanter Cor Bakker die ronde moeten winnen.
Het Limburgse heuvelland was het decor van de vierde etappe en Bakker reed die dag superieur, net als zijn ploeggenoten Bouk Schellingerhoudt en Gerard van Beek, alle drie uit de Zaanstreek.
Met bijna zeven minuten voorsprong op Van Beek en meer dan tien minuten op Goldschmidt kreeg Bakker in Maastricht de oranje leiderstrui aangemeten. Wie zou hem nog van de overwinning af kunnen houden?
In de zevende etappe trapte Bakker echter zijn ketting in tweeën en het duurde vele minuten voor een nieuwe was gemonteerd. Hij moest zich in het oranje maar zien te redden, want het waren zijn ploeggenoten die direct het tempo verhoogden.
Het werd een ware veldslag waarvan Goldschmidt profiteerde. Bakker was woedend, met name op zijn plaatsgenoot Schellingerhoudt. Dat is tot een ware vete uitgegroeid, die pas een tiental jaar geleden op last van het bestuur van de Club 48 door de twee hoogbejaarde oud-coureurs is bijgelegd.
In het prachtige verhaal van de eerste Ronde van Nederland speelt de winnaar Emiel Rogiers slechts een bijrol. Als de eenvoudige kermiskoerser uit Ninove die per ongeluk een grote ronde won.
Hij overleed vandaag precies achttien jaar geleden op 75-jarige leeftijd.

05-12-2016