Dirk DE WOLF

Geboortedatum: 16 januari 1961
Geboorteland: België

Er zijn renners die zo mooi en bewegingloos op hun fiets zitten dat je een gevuld glas champagne op hun rug kunt zetten, waarna er in een tijdrit geen druppel gemorst wordt. Bij wijze van spreken dan, want dat is natuurlijk onmogelijk. Het werd onder meer toegeschreven aan grote tijdrijders als Jacques Anquetil, Miguel Indurain en heden ten dage zit ook Tom Dumoulin onbeweeglijk op zijn tijdritfiets.
Er zijn ook renners die op een fiets zitten alsof het een stier is of een wild paard dat ze met behulp van hun hele lichaam in bedwang moeten zien te houden. Een voorbeeld daarvan is de jarige van vandaag. Dirk De Wolf werd niet gedreven door uitzonderlijk talent, maar door een onverzettelijke wilskracht. Alles bewoog aan hem als hij reed en hij leek altijd een makkelijke prooi voor de begenadigde stilisten.
Toch realiseerde deze knoest uit de Vlaamse stad Aalst een mooie erelijst met een overwinning in 1992 in Luik-Bastenaken-Luik als de onbetwiste parel aan zijn kroon. Toch zag het er in de finale niet naar uit dat Dirk ging winnen. Hij maakte deel uit van een viermanskopgroep met de Italiaan Davide Cassani en de Fransman Jeff Bernard als gezellen.
Die zaten zichtbaar steendood en waren al blij dat ze het tempo nog konden volgen. Maar ook De Wolf was allesbehalve fris meer. Je hoefde maar naar die kop te kijken om te zien dat hij geen grammetje energie meer over had. Daarom werd de vierde man algemeen als favoriet gezien.
Dat was onze landgenoot Steven Rooks, de meest talentrijke van de vier, maar ook de meest onzekere. Ook Rooks droeg de sporen van de zware koers in regen en kou, maar zijn ploegleider Jan Raas probeerde hem te overtuigen dat als hij het kon opbrengen met zijn laatste krachten te demarreren de zege voor hem zou zijn.
Maar Rooks schudde van nee, geloofde er niet in. Raas kon van onmacht vloeken wat hij wilde, Rooks bleef zitten waar hij zat. Raas mocht dan wel vaak bewezen hebben, dat hij het op dat punt beter wist dan wie ook, Rooks kreeg die paar duwen extra echt niet meer uit zijn volgelopen poten.
De brave Dirk reed intussen met zwabberende benen, een bij elke pedaalslag slingerend bovenlichaam, een kop als een biet en de tong als een uiteputte hond ver uit de mond, maar plaatste desondanks wel die demarrage die Rooks had moeten plaatsen.
De Noord-Hollander boog in overgave direct het hoofd, terwijl Cassani en Bernard nauwelijks nog in staat waren de versnelling van De Wolf waar te nemen. De Belg vond door zijn geslaagde coup nieuwe energie en reed onbedreigd naar de mooiste zege op zijn erelijst.
Een ander wapenfeit van de stoere Dirk was zijn aandeel in het wereldkampioenschap van Rudy Dhaenens in 1990. Hij offerde zich in het verre Japan helemaal op voor Dhaenens met een tweede plaats als beloning. Na zijn carrière werd hij eerst wielerverslaggever bij de VRT, waarna hij in 2007 ploegleider werd bij Lotto.
Daar ontmoette hij Philippe Gilbert en toen die overstapte naar BMC werd Dirk de persoonlijke begeleider van de Waalse wereldkampioen van 2012 en de laatste winnaar van de Ronde van Vlaanderen.
Dirk De Wolf viert vandaag zijn 57ste verjaardag.

16-01-2018