Dietrich THURAU

Geboortedatum: 9 november 1954
Geboorteland: Duitsland

In deze rubriek heb ik het vaak over talent en zelden over supertalent, want dat is zeldzaam. Dietrich Thurau was een supertalent, want hij was een van de beste en stijlrijkste renners die ooit op een fiets heeft gezeten.
Het was een lust voor het oog hem te zien rijden. Hij had ook zeker ambitie en voldoende beroepsernst, maar zijn ego stond een gang naar de absolute wereldtop in de weg.
Hij was bij wijze van spreken al een ster voor hij de pedalen één keer had rondgewenteld. Dat zat in hem, in alles was hij en voelde hij zich een superster.
Hij werd al op zijn twintigste prof en had toen al vijf Duitse titels op zak. Op de baan en op de weg, want Didi was een alleskunner. Dat hij de absolute top niet bereikte heeft veel te maken met dat magische jaar 1977.
Nog maar 22 jaar oud debuteerde hij in de Tour de France. Hij reed voor de TI-Raleigh-ploeg waar hij als snotneus van twintig direct het kopmanschap had opgeëist.
Kuiper was in die Tour de eerste man van Raleigh, maar Didi pakte gelijk het geel in de proloog. Hij verstevigde zijn positie in de ook door hem gewonnen tweede rit.
‘Goed voor de firma’, dacht ploegleider Peter Post, want de Duitsers gingen helemaal uit hun dak en de verkoopcijfers van Raleigh gingen er skyhigh. In de media domineerden de woorden 'das gelbene Trikot' en 'Spitzenreiter'.
De Tour kabbelde verder en Thurau bleef maar in het geel. Een week, tien dagen, twaalf dagen. Pas in het tweede deel van de 15e etappe werd hij in een klimtijdrit door de latere eindwinnaar Thevenet uit de leiderstrui gereden.
Hij won nog drie etappes, eindigde als vijfde in het eindklassement en won het jongerenklassement. In eigen land kon hij niet meer stuk en hij dacht dat hij er al was.
In het strakke stramien van Raleigh had hij misschien ooit de Tour kunnen winnen, maar hij nam zelf de regie in handen en ging naar een andere ploeg, waar hij veel meer kon verdienen, maar waar hij veel minder strak werd begeleid. Zijn carrière heeft wel veel glans, maar er ontbreekt een gouden randje.
Misschien heeft hij te veel hooi op zijn vork genomen. Misschien is hij te week gemaakt door al die supportersaandacht. Misschien waren er te veel dopinggevallen, dan wel te veel glamour met te veel bontjassen en Porsches en miste hij de soberheid van de echte kampioenen.
Hij eindigde zijn loopbaan als zesdaagsenspecialist. Daar is niks mis mee, maar met alle respect voor Peter Post, Patrick Sercu, René Pijnen en Danny Clark vond ik het toch iets beneden zijn niveau.
Hij heeft een indrukwekkende palmares bij elkaar gefietst en hij was veertien jaar beroepsrenner, maar met het karakter van zijn landgenoten Rudi Altig of Erik Zabel had er oneindig veel meer in gezeten.
Didi Thurau viert vandaag zijn 62ste verjaardag.

09-11-2016