Daan van DIJK

Geboortedatum: 10 mei 1907
Geboorteland: Nederland
Overleden op: † 22.11.1986

In 1925 werd hij als achttienjarige kampioen van Nederland en de volgende dag stond hij met zijn rood-wit-blauwe kampioenstrui in de krant. De vijftienjarige Stientje Lelieveld zag die foto en ze werd direct verliefd op die mooie jongen. Ze knipte het plaatje uit en elke avond voor het slapen gaan gaf ze die onbekende wielrenner een kusje.
Negen jaar later was ze met hem getrouwd en durfde ze het blozend op te biechten. Ontroerd zag hij het door vele kussen beschadigde krantenknipseltje en hij maakte er een mooi lijstje om. De nu drieënnegentigjarige Stien van Dijk koestert het kleinood nog dagelijks in een Haags bejaardentehuis.
Alles in haar kleine kamer herinnert aan Daan, driekwart eeuw geleden met Bernard Leene winnaar van een gouden medaille tijdens de olympiade van Amsterdam. In het dressoir liggen en staan zijn medailles en bekers, maar de mooiste onderscheiding ontbreekt: de gouden plak. Die is te bezichtigen in het Nederlands sportmuseum in Lelystad. Net als zijn kampioenstruien en de tandem waarop hij destijds met Leene zijn finest hour beleefde.
Daan van Dijk was in de jaren twintig en dertig een van de beste amateurwielrenners van ons land. De concurrentie was in die dagen moordend. De successen van Piet Moeskops zorgden ervoor dat in heel Nederland jonge jongens met hun fiets naar de wielerbaan trokken om ook een Moeskops te worden.
Daan moest afrekenen met kanjers als Maurice Peeters, Twan Mazairac, Jaap Meijer, Ko Willems, Sjaak van Egmond en niet te vergeten zijn tandempartner Ber Leene. Dat het bij die ene gouden medaille is gebleven komt door Hollandse zuinigheid. Vier jaar na Amsterdam was het duo Van Dijk-Leene nog sterker.
Zij waren voor iedereen onverslaanbaar. Maar de spelen van 1932 vonden plaats in Los Angeles en dat was niet naast de deur. Het NOC stond voor de onmogelijke taak om met een minimum aan geld een maximum aantal medaillekandidaten uit te zenden.
Sjaak van Egmond was zowel favoriet voor een gouden medaille op de sprint als op het onderdeel duizend meter tijdrit. Die bakkersknecht uit Haarlem kon ook wel op de tandem plaatsnemen en dat scheelt weer een ticket, bedacht de sportcommissie van de NWU. De heren gooiden een gulden in de lucht en Leene mocht mee, terwijl Van Dijk moest thuisblijven.
Daan van Dijk was een renner van het type Piet van Kempen. In een jacht met meerdere tegenstanders kon hij nog versnellen waar anderen moesten passen. Een gave die hem tot een topper in de zesdaagsenwereld had kunnen maken. Maar dan had hij voor het onzekere bestaan van een beroepsrenner moeten kiezen.
De zoon van een kleine melkboer koos echter voor zekerheid en hij bleef een leven lang zijn melkwijk in de Haagse Zuiderparkbuurt trouw. Rijk is hij er niet van geworden maar wel een gelukkig mens die tot zijn dood de wielersport koesterde.
Na zijn actieve carrière diende hij nog vele jaren de KNWU als official in het district Zuid Holland. Hij overleed op 22 november 1986.

Uit Wielerhelden van Oranje 2003

10-05-2016