Connie MEIJER

Geboortedatum: 5 februari 1963
Geboorteland: Nederland
Overleden op: † 17.08.1988

Op woensdagavond 17 augustus 1988 – vandaag 28 jaar geleden – werd er in Naaldwijk een criterium verreden voor vrouwen. Plotseling reed een van de dames in de hekken. Vallen is niet leuk, maar het hoort erbij, zegt de wielrenner.
Na een valpartij zie je meestal het slachtoffer aanstalten maken om weer op te staan. ´Waar is mijn fiets? Fiets nog okay? Ja, hup verder en niet zeuren over wat schaafwonden. All-in the game.´
Maar die blonde meid bleef roerloos liggen. Toeschouwers bogen over haar heen en zagen dat het goed mis was. Het was niet zo maar een renster, het was Connie Meijer uit Vlaardingen, een van de beste Nederlandse dames.
Al enkele jaren lid van de selectie van de KNWU, een renster met een mooie erelijst. Kampioen van Nederland op de weg, winnares van twee etappes in de Tour de France voor vrouwen en als grote naam op de erelijst van de Parel van de Veluwe, een klassieker.
En niet te vergeten haar mooie derde plaats bij het WK van 1987 in het Oostenrijkse Villach. Tegen wereldkampioene Jeannie Longo was niets te beginnen, maar samen met ploeggenote Heleen Hage (2e) op het erepodium voelde als een wereldtitel (foto 2).
Stond op het punt ons land te vertegenwoordigen bij de Olympische Spelen in Seoul en bij de wereldkampioenschappen in het Belgische Ronse. Maar niks geen spelen of WK, in het ziekenhuis werd haar dood vastgesteld en even later stond het op teletekst.
De vrolijke blondine had tijdens de koers een hersenbloeding gekregen, met een hartstilstand als gevolg. Connie Meijer was niet meer, ze mocht maar 25 jaar worden.
Achteraf werden de hersenbloeding en de daarop volgende harstilstand toegeschreven aan een verwaarloosde griep. Het was stuitend dat haar dood direct in verband werd gebracht met het gebruik van doping.
Dat was gedeeltelijk toe te schrijven aan het feit dat nog andere bekende wielrenners kort na elkaar het loodje hadden gelegd. Bert Oosterbosch, Johannes Draaijer, het was niet te vatten. Dat kon geen toeval zijn.
De wielerwereld verkeerde in rouw en groot was de verslagenheid in het vrouwenpeloton. Hoe erg het de meiden aangreep bleek een aantal jaren later in een interview met Leontien van Moorsel, gepubliceerd in de Rotterdamse HAH-krant De Havenloods.
“Connie reed tijdens een wielerronde plotseling tegen een dranghek en stond niet meer op. Ik was nog maar een broekie in het peloton en kon niet geloven dat zoiets kon gebeuren.”
Ook Mieke Havik was er kapot van en schreef in Wielerrevue: ´Connie meid, ik baal ervan dat ik nooit meer een ruzietje met je kan uitpraten, of samen kan uithuilen of gewoon gieren van de lach.’

17-08-2016