Bert PRONK

Geboortedatum: 24 oktober 1950
Geboorteland: Nederland
Overleden op: † 14.03.2005

Het gezicht van de vermaarde Raleigh-ploeg van Peter Post werd in niet geringe mate bepaald door twee brildragers. Jan Raas en Gerrie Knetemann waren de boegbeelden van die fameuze formatie waar oudere wielerliefhebbers nog wel eens naar terugverlangen.
Er was nog een derde brildrager die absoluut de capaciteiten had om ook een boegbeeld van de ploeg te worden, maar dat om allerlei redenen niet werd. Misschien omdat hij zijn lot verbond aan dat van Dietrich Thurau, destijds eveneens een ster in de Raleigh-ploeg.
Terwijl Raas en Kneet Post jarenlang trouw bleven, omdat je wel weet wat je hebt, maar niet wat je krijgt, provoceerde Thurau zijn strenge ploegleider met grote regelmaat. Tot de liefde helemaal over was en de Duitser in Belgische dienst trad en zijn geweldige talent langzaamaan verpieterde.
Jammer, want der Didi had volgens Bert Pronk misschien de eerste Duitse Tourwinnaar kunnen worden. Bert volgde het Frankfurtse wonderkind naar IJsboerke om een jaar later gillend van ellende in de moederschoot terug te keren.
De Scheveningse visserszoon begon laat met de wielersport. Hij was uitermate intelligent en studeerde aan de Hogere Economische School voor accountant. Toen hij de wielersport had ontdekt combineerde hij die jarenlang met de studie.
Hij had snel door dat hij talent genoeg had maar dat hij vooral sterker moest worden om als wielrenner iets te bereiken. In de Scheveningse duinen ontwikkelde hij zijn eigen loodzware trainingsmethodes. Hollend, bepakt met gewichten, zwoegde hij urenlang dagelijks tegen de duinen op. De grootste kwaliteit van Pronk was echter zijn klimtalent. De eerste berg die hij in zijn leven zag was de verschrikkelijke Grosz Glockner waar hij bij de eerste kennismaking gelijk als eerste bovenkwam in de Ronde van Oostenrijk.
Bondscoach Middelink wist niet wat hij zag, maar het vederlichte kereltje werd geen Van Impe. In plaats daarvan zeulde hij als prof in de Tour de France in hoog tempo de Alpen op, met aan de ene kant Didi Thurau en de andere kant Hennie Kuiper aan zijn broek.
In 1977 won Bert de bergklassementen in de rondes van Andalusië en Zwitserland, werd twaalfde in de Tour en hij won de Ronde van Nederland en die van Luxemburg. Bij het WK in Venezuela liep hij echter een geheimzinnig virus op en dat heeft zijn carrière min of meer gebroken. Het kostte hem een heel jaar om er van te genezen en hij is daarna nooit meer op zijn oude niveau teruggekomen.
In de Tour van 1980 – de Tour van Joop – kwam hij al op de tweede dag te laat binnen. Dat was in de ploegentijdrit. Niet zijn specialiteit en hij werd uit de voortdenderende Raleigh-trein gelost. Hij nam later dat seizoen wraak in de strijd om de wereldtitel door als enige Nederlander de finish te bereiken op een loodzwaar parcours in de Franse Alpen.
Hij koerste nog enkele jaren om daarna te stoppen en voor een maatschappelijke carrière te kiezen. Hij trad in dienst het ICT-concern Getronics, waar hij opklom tot controller (financieel directeur). In zijn privéleven was hij minder gelukkig, want zijn huwelijk strandde en hij stond er in zijn eentje voor om zijn twee zonen op te voeden.
In 2003 werd er bij hem maagkanker vastgesteld. Het grootste deel van zijn maag werd operatief verwijderd met daarna een groot aantal chemobehandelingen. Zelf leverde hij zijn aandeel om maar te genezen door veel en intensief te sporten.
Het mocht niet baten en op 14 maart 2005, vandaag precies dertien jaar geleden overleed Bert Pronk op nog maar 54-jarige leeftijd. De gehele Raleigh-ploeg stond op de oude Scheveningse begraafplaats om hun makker van weleer de laatste eer te bewijzen.

14-03-2018