Astrid SCHOP

Geboortedatum: 1 december 1965
Geboorteland: Nederland

Astrid Schop was als wielrenster nauwelijks bekend toen ze begin 1990 een oproep las van Piet Hoekstra, de bondscoach van de dames, die op zoek was naar vrouwelijk wielertalent. De meeste kandidaten werden afgewezen, maar Astrid werd er uitgepikt.
Na de nodige trainingskampen werd ze geselecteerd voor de ploeg die de ploegentijdrit op het WK zou gaan rijden. Ze maakte kennis met Monique Knol, de olympische kampioene van Seoul. En met Cora Westland en Leontien van Moorsel. "Van een controverse tussen Knol en Van Moorsel heb ik toen niks gemerkt. Ik voelde wel dat het tussen Knol en Westland niet lekker zat."
Het WK werd dat jaar gehouden in het Japanse Utsunomiya. Bij het inrijden voor de start vond een ongelukkig incident plaats, waardoor de kans op winst direct verkeken leek. Japanners rijden links en bij het rechts passeren van een fietser sloeg die opeens rechtsaf. Hij kwam in botsing met Astrid en de blonde Amstelveense bleef bewegingloos in een plas bloed op het wegdek liggen.
Het zag er eng uit en nadat ze was afgevoerd werd Manon de Rooij opgeroepen om zich zo snel mogelijk om te kleden om de plaats van Astrid in te nemen. Toen de drie bij de start stonden te wachten, sloot tot hun verbazing het slachtoffer ineens aan met een dik verband om haar hoofd. "Ik had gewoon een gat in m'n kop. Gaasje d`rop, verband d`rom, klaar."
Ondanks deze bizarre inleiding reden de vier meiden als een trein en ze werden wereldkampioen. Een jaar later werden ze in Stuttgart nog een keer tweede, met Monique de Bruin in de plaats van Leontien van Moorsel.
Toen zat de selectie al helemaal verstrikt in de afvalrace om kilootjes kwijt te raken. "Als studente inspanningsfysiologie wist ik heel veel van het menselijk lichaam, maar ik liet me gewoon meeslepen. Als je niet goed reed, dan kwam dat door je gewicht. Ik ben gelukkig niet zo ver gegaan als enkele anderen. Die stopten ook nog eens hun vinger in de keel. Dat heb ik nooit gedaan.
Er zaten gelukkig ook meiden bij die er niet aan meededen. Zoals Cora en Ingrid Haringa. Die zeiden: als je met die belasting niet goed eet, dan ga je dood. Ingrid heeft me onbedoeld de ogen geopend toen ik een keer aan haar wiel zat. Toen zij aanzette kon ik niet volgen. Ik had er de kracht niet meer voor. Toen voelde ik dat ik te ver was gegaan en ik ben er gelijk mee gestopt."
Na haar korte wielercarrière is Astrid afgestudeerd. Ze werkt nu bij het Nederlands Centrum voor Beroepsziekten. "Ik heb daar een functie op het registratiebureau. We werken aan een bestand waarin alle ons bekende beroepsziekten staan geregistreerd.
Dat bevat heel belangrijke informatie waar artsen en arbeidsdeskundigen een beroep op kunnen doen om preventief op te kunnen treden bij beginnende klachten."
Astrid Schop zit nog veel op de racefiets en in haar vakanties doet ze fanatiek aan bergsport. En lekker eten doet ze gelukkig ook.

Uit Wielerhelden van Oranje 2003

12-01-2016