ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Annemiek van VLEUTEN

Geboortedatum: 8 oktober 1982
Geboorteland: Nederland

Open brief aan Annemiek van Vleuten dd. 6 augustus 2016

Shit! Ik ben niet zo van spontane reacties Annemiek. Maar vanmiddag schreeuwde ik het uit: Shit! Je vloog als in een droom naar Olympisch goud. Alles deed je goed. Tot dat fatale moment. Een kilometer of tien van de verlossende meet.
Eigenlijk was er niks aan de hand. Je stuurde gewoon de bocht in. Maar je kwam op de gele streep midden op de weg. En daar ging het mis. Jouw voorwiel gleed weg. Je probeerde te corrigeren, maar er was geen houden meer aan.
Met meer dan zestig kilometer per uur sloeg je tegen het asfalt en die rottige stenen bermafscheiding. Je knalde er op. Niet normaal meer. Ik denk dat iedereen in Nederland die het gezien heeft in shock was. Je lag er angstaanjagend roerloos bij. Jouw fiets was niet meer te zien. Die lag tientallen meters verder.
Weg was de droom. Iedereen maakte zich zorgen. We hoorden dat je wel bij je positieven was toen je de ambulance in werd gedragen. Maar pas laat in de avond kwam het bericht dat je een zware hersenschudding had en drie breukjes in de wervelkolom.
Shit, shit en nog eens shit.
Zaterdag had je nog een tweet de wereld ingestuurd: 'Ready for racing!' Er sprak optimisme uit. Je was er klaar voor en dat bewees je ook in die zinderende finale op helling van Vista Chinese.
Mara Abott kon tempo maken wat ze wilde, maar die Amerikaanse vlo kreeg jou niet uit het wiel. Je nam over en viel aan. Ze probeerde het gat dicht te rijden, maar jij zette door op je eigen hoge tempo. Het was een gevecht van hoog niveau.
Abott vocht zich terug in het wiel, maar het kostte haar veel. Heel veel. Te veel zou later blijken. Daar op de laatste kilometer voor de top reed je haar kapot. Dat bleek ook in de afdaling. Je nam afstand.
Je voelde gewoon dat dit jouw dag was. Ik ben er van overtuigd dat je zonder die wanstaltige val had gewonnen. Dat je juichend langs al die mensen voor de finish was gereden.
Maar het mocht niet zo zijn.
Anna van der Breggen won. Het schitterende teamwork van de Oranje-ploeg werd dus toch nog bekroond met goud. Anna mag je wel dankbaar zijn dat je dat sloperswerk verrichtte waaraan Abott uiteindelijk ten onder ging.
Dik dertig seconden, nadat jij tegen het asfalt was geslagen, suisde ze samen met Borghini en Emma Johansson langs je. In een flits zag ze iets roerloos in het oranje in de berm liggen. 'Annemiek', flitste het door haar hoofd. 'Wat is er gebeurd? Hoe is het met haar?'
Maar ja, zoals altijd. De koers stopt niet. Ze was even in shock. Niet in staat om tempo te maken. Tot Emma Johansson tegen haar zei: 'Kom op. We doen het voor Annemiek.'
Het was haar wake-up call. Alles uit de kast. Toch nog proberen om Mara Abott in te halen. Ze had wel 35 seconden, maar ze moest nog acht kilometer alleen rijden, terwijl jullie met zijn drietjes waren.
Emma's aanmoediging was uniek. Net als Abott rijdt ze voor Wiggle High5, maar daar had ze geen boodschap aan. Ze is met haar laatste jaar bezig en ze wilde zelf ook nog één keer op het podium.
En als Abott gepakt werd was een plak wel zeker, maar wat was ze ver weg. Borghini dacht hetzelfde. Zij staat ook bij Wiggle High5 onder contract, maar dat speelde nu even niet. Het was ieder voor zich. Vechten voor een Olympische medaille.
De koers leek wel een kopie van de mannenrace van zaterdag. Net als Rafaël Majka stortte Abott in. Ze begon te schuiven op haar zadel. Haar ritme stokte.
Nog vier kilometer. Voorsprong nog maar 25 seconden. Ze kwam in zicht. Nog vijftien seconden. Twee kilometer nog maar. De auto's gingen achter haar weg. Het gat werd steeds kleiner.
Johansson reed vol door. Anna wist dat zij sneller was in de sprint. Ze zat aan haar wiel. Abott spartelde tegen. Pas honderdvijftig (!) meter voor de streep was ze er aan.
Gelijk begon de sprint. Van der Breggen zette onmiddellijk aan. Borghini kon niet mee. Die was al blij met de derde plek. Johansson reageerde te laat. Ze miste het winnende wiel op een meter, kwam er nog wel aan, maar daar was de streep al.
Goud van Anna van der Breggen. Maar met heel veel dank aan jou Annemiek. Aan dat moordende ritme dat je Abott had opgelegd in de laatste kilometers van de klim naar Vista Chinese, waar je aantoonde de sterkste in de koers te zijn. Het werd de ondergang van de Amerikaanse die kilometers voor de finish al verzuurde tot achter haar oren.
De stemming aan de meet was gedrukt. Geen uitbundig gejuich. Natuurlijk stak Anna haar armen in de lucht. Maar ze had ook een hoofd vol zorgen. 'Hoe is het met Annemiek?'
Je ligt nu in een ziekenhuis in Rio op de IC. Tussen serene witte lakens en in intense stilte, terwijl je het middelpunt had moeten zijn van een tomeloos feest. Je worstelt met dreunende pijn in jouw hoofd. Dat eventjes helemaal niet meer naar wielrennen staat.
Het zal wel een rusteloze nacht worden. Met die altijd maar terugkerende vraag: 'Waarom moet mij dit in hemelsnaam overkomen? Waar heb ik dat aan te danken?'
Het is de keiharde realiteit van de wielersport. Winnen is niet alleen een kwestie van kunde. Van klasse en talent. Van ongehoorde inzet en wilskracht. Maar ook van geluk. Nergens liggen glorie en pech zo dichtbij elkaar als in de wielersport.
Er komen zware weken voor je aan. Niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk. Ik weet zeker dat sportminnend Nederland je daar een handje bij zal helpen.
Al weer jaren geleden viel Gerrie Knetemann onwaarschijnlijk zwaar tijdens een koers in Vlaanderen. Hij knalde vol op een auto en werd in stukken en brokken afgeleverd bij het ziekenhuis in Gent. Het duurde maanden voor hij weer op de been was.
Zakken vol brieven leverde de post bij hem af. Ik sprak hem een paar keer tijdens die lijdensweg en hij vertelde hoe belangrijk dat medeleven voor hem was geweest. Omdat het hem op die momenten waarop hij met dezelfde gevoelens zat, waar jij nu mee worstelt, leerde dat hij niet alleen stond in zijn gevecht om terug te keren in het peloton.
Twee jaar later won hij de Amstel Gold Race. Hij kwam huilend over de finish. Voor mij was het de mooiste overwinning uit zijn carrière. Nog mooier dan zijn wereldtitel. Want hij had gewonnen van zichzelf. Van die gruwelijke val. Van dat hoofd vol twijfels of het ooit wel weer goed zou komen.
En dat kan jij ook. Daar ben ik van overtuigd. Knok, zoals je dat deed op die helling van Vista Chinese. Die vechtlust zal je er weer bovenop brengen. Ik wacht in spanning op de dag dat jij je eerste overwinning behaalt. Ik weet zeker dat die komt.
Ik wens je heel veel sterkte en het allerbeste,

08-10-2016