Adrie WOUTERS

Geboortedatum: 20 november 1946
Geboorteland: Nederland
Overleden op: † 25.07.2015

Adrie Wouters reed slechts één seizoen in de profrangen. Dat was in 1970 en in de ploeg van Caballero onder leiding van Gerard Peters nam hij voor de eerste en de laatste keer deel aan de Tour de France.
Het was te zwaar voor de man uit Zundert. In de vierde rit kwam hij na het sluiten van de tijdcontrole binnen en werd uit de strijd genomen.’ Dit is alle tekst die ik over Adrie Wouters kon vinden, toen ik voor het eerst wat van hem wilde weten.
Het stond in het boek ‘Nederlandse renners in de Tour de France’ van Wim van Eyle. Jaren later las ik in het boek ‘West-Brabantse Tourrenners’ meer over hem de renner uit Zundert en toen ik hem interviewde voor het eerste deel van ‘Als je de Tour niet hebt gereden …’ kreeg ik een goed beeld van deze sympathieke man.
Het beëindigen van zijn profcarrière hield in 1971 direct verband met zijn trouwplannen. Hij kreeg een aanbieding van KeesPellenaars om voor diens Goudsmit-Hoff-ploeg te komen rijden à raison van negentig gulden per week.
In verband met zijn op handen zijnde huwelijk vond Wouters dat wat weinig en hij deelde dat aan De Pel mee. Die reageerde met de woorden: ‘Dan trouwde ge toch nie’, maar dat was Adrie niet van plan. Hij was veuls te gek op Adje, zijn bruid. Einde wielercarrière.
Hij was een goede amateur, hoewel hij me vertelde dat hij nauwelijks tijd had om te trainen. Hij moest werken op het bedrijf van zijn vader. Alle dagen van vroeg tot laat op het land en dan op de zondag toch prijs rijden en af en toe winnen.
Ik stelde me voor wat hij als renner had kunnen bereiken als hij als broodamateur alle dagen van de week had kunnen trainen, maar in ons gesprek begreep ik dat het weinig verschil had gemaakt. Adrie was een veel te lieve en te bescheiden man voor het vak van beroepsrenner.
Pas in de maand juni van het jaar 1970 tekende hij bij Caballero voor een jaarsalaris van vijfduizend gulden. Hij debuteerde bij de profs in de Dauphiné Liberé en hij deed zijn knechtenwerk zo goed dat Gé Peters hem selecteerde voor de Tour.
In die vierde rit raakte hij betrokken bij een massale valpartij en van zijn fiets was niet veel meer over. Het duurde een eeuwigheid voor er een andere was en hij vocht in een groep renners tegen de tijd.
Hij was zich bewust dat hij te laat zou binnenkomen als niet alles uit de kast werd gehaald. In de laatste kilometers ging één van die renners aan een auto hangen, een voorbeeld dat door de hele groep werd gevolgd.
Behalve natuurlijk door de keurig opgevoede Brabander die wist dat hem dat minimaal een fikse boete ging kosten. De groep kwam op tijd binnen, maar Adrie arriveerde een kleine minuut te laat. Hij werd als enige uit de strijd genomen.
Diep teleurgesteld kwam hij thuis, de fiets ging in de schuur en hij werd kabeltrekker om een paar jaar daarna zijn eigen bedrijf te beginnen, een boomkwekerij. In zijn vrije tijd voetbalde hij op een redelijk niveau tot zijn 52ste bij de plaatselijke voetbalclub.
Toen ik hem belde voor dat interview reageerde hij, zoals alleen Adrie Wouters dat zou doen. “Ik hoor niet in dat boek thuis, want ik heb maar vier etappes meegereden”, zei hij bijna verontschuldigend. Het kostte enige moeite hem te overtuigen dat hij er wel degelijk in hoorde. Toen het boek er was, vond hij dat toch wel mooi.
Vandaag precies twee jaar geleden overleed hij. Adrie Wouters werd 69 jaar.

25-07-2017