ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 22 januari …

Zo lang de wielersport bestaat, zolang is Spanje een vooraanstaand wielerland. Maar waar de Fransen, de Belgen en de Italianen de Tourzeges en de regenboogtruien aaneenregen, daar stonden de Spanjolen jarenlang met lege handen.

Het waren alleen maar klimmertjes die er vandaan kwamen en ze bleven te veel in eigen land koersen, waren de meestgehoorde verklaringen. Het eerst braken ze door in de Tour, maar toen ze daarin al acht zeges hadden behaald, hadden ze als groot wielerland nog nooit een Spaanse wereldkampioen bij de profs oip de weg kunnen huldigen.

Tot die achtste oktober 1995 aanbrak. Miguel Indurain had enkele maanden daarvoor voor de vijfde keer de Tour gewonnen en hij was er op gebrand ook het wereldkampioenschap te behalen. Nu hij zich met die vijfde zege aan de zijde van de grootste renners uit de wielergeschiedenis had geschaard moest het in het onherbergzame Colombia gebeuren.

In dat door een jarenlange burgeroorlog geteisterde land in Zuid-Amerika had de organisatie een parcours uitgezet waar de honden geen brood van lustten. Alleen de allergrootste renners konden daar aanspraak maken op de wereldtitel.

Een rondje geschapen voor het krachtmens Indurain, maar ook het Italiaanse olifantje Marco Pantani werden kansen toegedicht. Het was de Italiaan die op vier ronden van het einde de beslissing forceerde.  Negen man sloten bij Pantani aan onder aanvoering van Big Mig. Alle Nederlanders zaten toen al groen en geel van ellende in het hotel luidkeels om hun moeder te roepen.

De toeschouwers wreven zich in de ogen, want er zaten twee Indurains in de kopgroep. Niet van naam, maar van uiterlijk. Die look-a-like heette Abraham Olano en hij demarreerde in de laatste ronde. In afgrijselijk slecht weer sloeg de lange Bask een gat. De sterke tijdrijder schakelde naar de grote molen en denderde naar de streep. Niets kon hem meer stuiten, zelfs geen lekke band in de laatste kilometer.

Indurain zat gevangen in het ploegbelang, maar toonde zich na afloop een goed verliezer. Spanje had na 69 jaar eindelijk zijn eerste wereldkampioen.

Binnen tien jaar werden het van één vijf wereldtitels, vooral dankzij Oscar Freire die in 1999, 2001 en 2004 de beste van de wereld was en nu mede-recordhouder is met Alfredo Binda, Rik Van Steenbergen en Eddy Merckx. Igor Astarloa zorgde in 2003 voor de vijfde Spaanse wereldtitel. Maar Abraham Olano was de eerste en die hielp Spanje in 2005 van een gevoelig minderwaardigheidscomplex af

Abraham Olano viert vandaag zijn 47ste verjaardag.

Foto’s: © Cor Vos



Door Fred van Slogteren, 22 januari 2017 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web