De Burgerlijke Stand van 4 april.

Miel DAEMS (1938, België)

Als je naar zijn palmares kijkt en het geringe aantal jaren waarin die is gerealiseerd dan is Miel Daems een briljant coureur geweest. Klein en geblokt en rap in de aankomst. Winnaar van drie topklassiekers, te weten de Ronde van Lombardije, Milaan-San Remo en Parijs-Roubaix. Veelzijdig en eigenzinnig durfde hij in zijn tijd de grote Rik Van Looy te weerstaan. Als de Keizer van Herenthals zijn zinnen op een koers had gezet dan deed Daems hetzelfde. In de drie klassiekers die hij won, behoorde Van Looy steeds tot de belangrijkste geklopten. Het meest nadrukkelijk was dat in Parijs-Roubaix 1963. Zowel Van Looy als Daems behoorden tot een groep van 18 man, die zich in de Hel van Caouin losmaakte van het peloton en de achtervolging inzette op het tweetal vooraan: Noël Foré en Rolf Wolfshohl. De Belg werd vlak voor Roubaix achterhaald en de Duitser bij de ingang van het stadion. Zo reden twintig man de roze piste van Roubaix op. Eenmaal op de baan demarreerde Tuur De Cabooter en iedereen aarzelde. Het was Peter Post die uiteindelijk het gaatje dichtreed met Van Looy in zijn wiel. Voor Rik II moet het toen een eitje zijn geweest om het af te maken, maar in zijn wiel zat Daems die pas tevoorschijn kwam toen Van Looy al dacht te hebben gewonnen. Zo werd Miel Daems net voor zijn grote rivaal winnaar van de Hel van het Noorden en een nog piepjonge Jan Janssen werd derde. Het is de laatste grote prestatie van de Brusselaar geweest. Je hebt van die renners die van doel naar doel werken en als ze geen doelen meer kunnen bedenken, dan zakken ze weg. Dat is ook met Daems gebeurd en dat verergerde nog toen hij in de Zesdaagse van Brussel 1965 zwaar ten val kwam. Hij kwam daarna niet meer op zijn oude niveau en hij stopte in 1966 om een restaurant te beginnen. Daems was van alle markten thuis, maar aan het hooggebergte had hij een gruwelijke hekel. Toch won hij in de Tour van 1962 een bergetappe met de Col de Vars en de Izoard in het parcours. Ik denk dat Van Looy hem die dag geïrriteerd heeft, want dat werkte bij hem altijd als een rode lap op een stier. Mysterieuze krachten in de sport.

De andere op 4 april geborenen zijn:

BOUWMAN, Henk (1960, Nederland)
DRAGHI, Lidia (1970, Italië)
EMONDS, Nico (1961, België)
FALCK-HANSEN, Willy (1906, overleden 17.03.1978, Denemarken)
LÖVKVIST, Thomas (1984, Zweden)
MANGELAARS, Jacques (1928, Nederland)
PAURIOL, Rémi (1982, Frankrijk)
PETTERSSON, Erik (1944, Zweden)
ZANDEN, Tim van der (1984, Nederland)

Door Fred van Slogteren, 4 april 2007 0:00

Emiel Daems en Parijs-Roubaix 1963

De overwinning van Emiel (Miel) Daems in Parijs-Roubaix 1963 was het begin van een vete tussen de "vrienden" Rik van Looy en Peter Post. Beiden zaten in de kopgroep van deze Parijs-Roubaix. Van Looy vroeg aan Post om voor hem de sprint aan te trekken voor 50.000 Bfr. Post trok de sprint aan en achterhaalde Van Coningsloo die op de baan een lichte voorsprong had genomen. Op het moment van aansluiten talmde Van Looy en uit diens wiel sprong Emiel Daems weg en won, tweede Van Looy, derde Jan Janssen. Rik van Looy, toch al geen goede betaler, betaalde Post niet, want hij had niet gewonnen. Peter Post, toch al een knakenpoetser, pikte dit niet. De vriendschap was over en Post zorgde er voor, dat Van Looy voor het baanseizoen 1963/1964 geen contracten kreeg in Duitsland. Het wielerseizoen 1964 stond in het teken van de tweestrijd Van Looy tegen Post/Driessens en het werd ook de tweestrijd Flandria tegen Superia. Hoogtepunt van deze tweestrijd was het wereldkampioenschap wielrennen 1964 in Sallanches. Jan Janssen was de enige kopman van de Nederlandse ploeg (waarin o.a. Peter Post). Het Belgische team was zeer verdeeld. Van Looy kon beschikken over Sels en Sorgeloos. Beheyt reed ook mee, maar alleen omdat het niet anders kon. Hij was tenslotte de uittredend wereldkampioen. Vanaf bij de start zette Peter Post zich in het wiel van Rik van Looy en ging daar niet meer vandaan. Jan Janssen werd wereldkampioen voor Adorni en Poulidor. Van Looy kwam scheldend en tierend over de finish en Post werd door de Belgische wielerbond geschorst. Toen was het echt oorlog.Post reed voor Nederland en Van Looy voor België. Post verdedigde de belangen van Jan Janssen. De bestuurders van de Belgische wielerbond (stromannen van Van Looy) zagen, mede onder druk van de internationale pers, hun stupiditeit in en de schorsing werd ongedaan gemaakt.
Later is het tussen beide heren nog goed gekomen. Ze reden beiden voor Willem II Gazelle.

Geplaatst door Piet van der Meer, 04 april 2012 20:30:06

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web