Herinneringen bij een foto …

Eigenlijk zou deze rubriek deze keer een ‘foto bij een herinnering’ moeten heten. Iedereen kent het verhaal van Eugène Christophe, bijgenaamd De Oude Galliër. De man is om twee redenen als een legende de Tourgeschiedenis ingegaan.

De eerste is dat hij de Tourrenner is geweest die de eerste gele trui in de Tourgeschiedenis heeft gedragen. Dat was in 1919 toen journalisten en fotografen er tijdens de Tour op aandrongen dat de leider in het klassement als zodanig herkenbaar moest zijn.

Tourdirecteur Henri Desgrange vond het een briljant idee en stuurde direct een telegram naar zijn kleermaker in Parijs om een shirt te fabriceren in een opvallende kleur.

Het had ook een rood of een pimpelpaars exemplaar kunnen zijn, maar de Parijse tailleur had toevallig nog een baal gele stof liggen, die hij aan de straatstenen niet kwijt kon. De gele trui was geboren en werd nog diezelfde dag poste restante naar Desgrange verstuurd.

Het geel was dus niet het geel van het krantenpapier van L’Auto, de organiserende krant. Dat is het hardnekkige verhaal dat onuitroeibaar blijft voortleven.

Net als het verhaal dat Le Blaireau, de bijnaam van Bernard Hinault, de Das zou betekenen. Ik heb het Hinault gevraagd en hij bevestigde dat hij zo werd genoemd, vanwege de vorm die zijn hoofd aannam toen hij een brede haarband om zijn dikke zwarte haardos spande.

Toch blijft vrijwel iedereen hem de Das noemen, hoewel Bernard in letterlijk niets lijkt op dat schuwe nachtdiertje die in het pikkedonker door het bos scharrelt op zoek naar muizen en andere kleine diertjes.

Maar terug naar De Oude Galliër, die vooral in het collectief geheugen is gebleven, omdat hij na pech zijn gebroken voorvork zelf moest repareren. Twee maal zelfs, in 1913 en 1919.

Renners mochten in die tijd bij pech geen hulp aanvaarden en een wedstrijdcommissaris, moest er op toezien dat dat ook nioet gebeurde. Hij en de smid waren er getuige van hoe de coureur met de martila snor het karwei klaarde.

Er was geen fotograaf bij, want die waren in die tijd nog zeldzaam. Slechts de tekenaar Paul Ordner heeft het gebeuren jaren later getekend als een scene, naar zijn voorstelling zoals het zich moest hebben afgespeeld.

In 1951 dook er toch een foto van het gebeuren op, waarop te zien is dat Christophe in 1913 bezig is met het repareren van zijn voorvork. Het ziet er zeer authentiek uit, maar wie naar het gezicht van de amateursmid kijkt, gaat twijfelen.

Dit is niet de kop van een jonge kerel van 28 jaar, ook al zagen mensen er zo’n eeuw geleden veel ouder uit dan ze waren. Die indruk is juist, want de renner op de foto is wel Eugène Christophe maar 38 jaar later.

Het is een in scene gezette foto waarvoor Christophe graag nog eens zijn rennerskloffie aantrok, een koerspet opzette en een stofbril over zijn schedel schoof.

Het verhaal wil dat hij er groot plezier in had om zijn historische daad op 66-jarige leeftijd nog eens te herhalen. Hij had er echter zijn beroemde snor niet voor laten staan. Klein regiefoutje.

Foto 1: archief Fonds Eyssalet
Foto 2: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 22 november 2016 12:00

Le Blareau

Ik heb eens gelezen dat Blaireau ook scheerkwast betekend, dat klopt
m.i. nog beter bij Hinault met een haarband en daarbovenuit rechtopstaand
haar. Wie weet?
Wim van Eyle
Geplaatst door Wim van Eyle, 22 november 2016 17:05:40

Le Blaireau

Ik heb eens gelezen dat het afgeleid is van het feit dat de beste scheerkwasten van dassenhaar worden of werden gemaakt. Wie zal het zeggen.
Geplaatst door Jan Quax, 22 november 2016 17:33:19

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web