Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 6 november …

‘Tour de France 1951. Elfde etappe: Brive-Agen over 177 kilometer. Een vlakke etappe, uit het voorspel van de Tour. Na 34 kilometer ontsnapte de Zwitser Hugo Koblet.

Dat was geen Despuech, geen Daan de Groot onderweg naar Albi. Koblet was favoriet voor de eindzege die hij ook zou behalen en hij had al een tijdrit gewonnen.

Honderddrieënveertig kilometer lang, over vlakke rechte wegen, reed de favoriet eenzaam voor het peloton uit en hij bereikte Agen met een voorsprong van 2 minuten en 35 seconden.

Zoiets kan dus niet.

Hier heb ik een foto van Koblet tijdens die ontsnapping. Met onbekommerd gelaat, met sierlijke tred, de handen op het stuur, glijdt daar een verbaasde prins voorbij.

Achter hem hing een brede coalitie rivalen in de beugels, boksend, zich verwringend om hem terug te pakken: Coppi, Bartali, Van Est, Bobet, Geminiani, Ockers, Robic. Meer dan drie uur duurde die jacht: tevergeefs.

Er was ruimschoots gelegenheid voor alle volgers om het superieure wezen dat de stoet vooraf ging te komen bekijken.

Ik heb verschillende foto’s van Koblet tijdens Brive-Agen, telkens met opengevallen mond aangestaard door weer een ander kanon uit het verleden.

Bij de aankomst kamde Koblet zijn haar en zei dat hij per ongeluk ontsnapt was. Er had in het begin een klimmetje gezeten, hij was daar op kop verzeild geraakt en toen hij halverwege omkeek had er niemand meer aan zijn wiel gezeten.

Toen was hij maar doorgegaan, steeds op hetzelfde ritme, goed oppassend dat hij zich niet forceerde. ‘Ik moet dus wel veronderstellen dat mijn tempo hoger was dan dat van de anderen.’

Iets als Brive-Agen was toen nog nooit gebeurd, en het is ook bij die ene keer gebleven. Aan Koblet kon je dat jaar zien dat God de fiets zelf heeft uitgevonden.

Maar Koblets carrière heeft niet lang geduurd. Zijn benen konden de weelde niet dragen.'

Met toestemming van de auteur geciteerd uit De Renner van Tim Krabbé

Hugo Koblet overleed vandaag precies 52 jaar geleden. Deze uitzonderlijk begaafde stilist en winnaar van de Tour de France van 1951 werd maar 39 jaar.

Foto’s: archief dewielersite.net



Door Fred van Slogteren, 6 november 2016 8:00

Hugo Koblet in Brive-Agen

Brive-Agen, geciteerd uit het “Zweet der Goden” van Benjo Maso
Iedereen weet dat een eenzame renner op vlakke wegen tegen een ontketend peloton geen enkele kans heeft. Toch reed Koblet, een van de favorieten van de Tour van 1951, in de etappe Brive-Agen 135 km solo en kwam met ruim twee minuten voorsprong over de eindstreep.
In het filmjournaal van die dag zien we afwisselende beelden van een soepel rijdende Koblet met zijn handen op het stuur, afgewisseld met chaotische beelden van de achtervolgende groep. Het commentaar: ‘Door de hoge snelheid van de jacht valt het peloton in stukken uiteen.”
Uit het klassement van de etappe blijkt echter dat het peloton in gesloten formatie over de streep ging. En wie de journaalbeelden goed bestudeert, ziet verscheidene renners met witte kruisen op hun trui vooraan rijden; Zwitsers ploegmaten van Koblet , die het tempo proberen te breken. Dat duidt erop dat de voorhoede van het peloton geen chaotische indruk maakte omdat de snelheid zo krankzinnig hoog lag, maar omdat de jacht op de koploper slecht georganiseerd was. Dit wordt bevestigd door een incident dat tijdens Koblets solorit plaats vond; de Franse leider Louison Bobet kreeg pech en liep drie minuten achterstand op. Toch wist hij samen met twee knechten binnen redelijk korte tijd weer aansluiting bij het peloton te krijgen. Voordat hij daarin geslaagd was, deden zijn ploegmaten uiteraard niet mee aan de achtervolging op Koblet. De verdeelde Italiaanse ploeg met Coppi, Bartali en Magni voelde er weinig voor om het zware werk alleen op te knappen. Het idee dat Koblet meer dan drie uur tegen een voluit jagend peloton heeft stand gehouden is een fabel. Hij leverde inderdaad een formidabele prestatie, maar de omstandigheden waren duidelijk in zijn voordeel.

Tot zover Benjo Maso, die ik met Tim Krabbé tot de absolute top reken inzake Nederlandstalige wielerliteratuur.

Bovengenoemde etappe wordt gezien als een historische gebeurtenis in de Tourgeschiedenis, echter de volgende twee etappes waren vanuit Nederlands perspectief historisch. Een dag later, na de etappe Agen -Dax, werd Wim van Est de eerste Nederlandse gele truidrager en weer een dag later stortte Wim van Est in zijn gele trui en met zijn Pontiac horloge in een ravijn.
Geplaatst door Piet van der Meer, 06 november 2016 11:37:15

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web