Uit de ordners van Jan …

Ruim tweeënhalf jaar geleden zette de Belgische veldrittopper Niels Albert noodgedwongen een punt achter zijn sportieve carrière. De toen pas 28-jarige renner had last van hartritmestoornissen, een kwaal waaraan op dat moment niets te doen was.

In Cyclelive Plus van eind 2011 heeft eindredacteur Patrick van Gansen het over ‘Nostalgie naar de echte Niels’. Met Niels wordt natuurlijk Niels Albert bedoeld.

Van Gansen zag de uitstraling van Albert veranderen. “Niels was de veldrijder die in het verleden weleens uitspraken deed waarop hij later werd gepakt door de pers. Niels was direct, recht voor de raap en flapuit nummer 1.”

“Het type mens en sporter dat ik het liefst heb”, gaat hij verder. “Geen gedraai rond de pot, maar boenk erop als hij iets zei. Klonk het niet dan botste het wel en … het botste regelmatig.”

Van Gansen gaat verder met zijn herinnering dat in het seizoen 2009-2010 er ineens een andere Albert is opgestaan. “Een Albert die net als vroeger gewillig de pers te woord stond,… maar nu zijn woorden wikte en woog.”

De eindredacteur vond het geen verbetering, want: “Het was een Niels die mediatraining had gehad en plotseling zichzelf niet meer kon zijn. En eerlijk, wij van Cyclelive Plus Magazine zagen liever de flapuit van vroeger, die veel meer dan nu voor het zout en de peper op de veldritpatatten zorgde.”

Voor mij was het bovenstaande betoog van Van Gansen een mooie aanleiding om Niels Albert weer eens voor het voetlicht te halen, beter gezegd natuurlijk zijn beste momenten. Want die waren er zoveel.

In 2006-2007 kroonde hij zich tot Europees en Belgisch kampioen bij de beloften. Hij reed dat seizoen ook enkele profwedstrijden mee. Hij won zowaar de zware cross van Loenhout waar hij als belofte sneller was dan arrivé’s als Sven Nys en Erwin Vervecken.

Niels Albert onderscheidde zich daar door zijn competitieve karakter, was een geboren winnaar. In 2009 reed hij voor het eerst mee op een wereldkampioenschap bij de profs in Hoogerheide.

Albert trok al vroeg in de aanval en ontwikkelde een vast hoog tempo zoals enkel hij dat kon. Hij gaf de thuis rijdende favoriet Lars Boom het nakijken. Die haalde zelfs het podium niet. Het zilver was namelijk voor Zdenek Stybar, het brons voor Sven Nys.

In 2010 won Niels Albert liefst zestien crossen, het grootste aantal in zijn carrière. Hij eindigde in de top drie van elk klassement maar kon geen enkele eindzege in de wacht slepen. Ook het WK en BK werden geen succes.

Op het WK in Tabor haalde hij de finish niet. Bij het Belgisch kampioenschap in Oostmalle eindigde hij als negende. De reden? Hij werd onderweg van zijn fiets getrokken door een dronken supporter. Albert brak daarbij een rib.

In het seizoen 2010-2011 won Niels Albert ‘slechts’ acht crossen maar daar zaten drie wereldbekerwedstrijden bij, waardoor ook de eindzege in de wereldbeker op de palmares geschreven werd. In 2012 zou hij nogmaals wereldkampioen worden, nu in zijn eigen Koksijde.

Eind mei 2014 kreeg hij te horen dat hij door hartritmestoornissen nooit meer aan topsport zou mogen doen. Een zware klap. Begin augustus kroop hij nog één maal op de fiets in Heist-op-den-Berg, waar hij enkele rondjes mee mocht rijden in het na-tourcriterium.

De man die gedwongen werd afscheid te nemen zwaaide emotioneel naar zijn fans en ging daarna op zoek naar nieuwe uitdagingen.

Die vond hij in de vorm van het schrijven van een boek, het openen van een eigen fietsenzaak en het coachen van onder meer toptalent Wout Van Aert. Gelukkig is Niels Albert niet helemaal uit het veldritwereldje verdwenen!

Foto’s: archief dewielersite.net



Door Jan Houterman, 31 oktober 2016 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web