“Ik ben verliefd en je mag raden op wie …”

Gré en ik zijn bezig aan onze trainingsronde en we schrijven 1973. Sinds de start van mijn wielercarrière heb ik contact met haar. Dat contact is begonnen bij de populaires op de baan in Alkmaar, waar ik als veertienjarige, met dank aan baancoach Frans Mahn, mee mocht doen bij ‘de dames’.

Ik heb geen idee, raad en raad, maar het is steeds niet de juiste persoon dus uiteindelijk vertelt Gré het maar: het gaat om Gerrie Knetemann.

- "Gerrie Knetemann???"

Dat had ik echt niet bedacht, deze combinatie. Die Amsterdamse praatjesmaker (vond ik), wonende bij wijze van spreken drie hoog achter en toen nog als amateur fietsend voor sponsor Amstel Bier. Iemand die rustig een wind liet terwijl je achter hem fietste met die serieuze Gré, zo door en door degelijk opgevoed en altijd haar juiste woorden kiezend.

Dochter van een (goede) slager en zich verplaatsend naar de wedstrijden in een mooie Mercedes. Kritisch was ik, want volgens mij pasten ze absoluut niet bij elkaar.

Achteraf had ik het kunnen weten want al een poosje was het Gré haar wens om het laatste stuk van onze training af te leggen via de provinciale weg waar we geheid werden ingehaald door de zogeheten Molenploeg, waar Gerrie altijd mee trainde.

Gré en Gerrie trouwden in 1974. Hij werd beroepsrenner bij TI-Raleigh en zij bleef ook fietsen maar werd meer en meer ‘de vrouw van’. Ze verhuisden naar Brabant en uiteindelijk zijn we beiden zo rond 1978 gestopt met fietsen. Daarna kwam ik Gré nog maar sporadisch tegen, soms als ze op bezoek was bij haar ouders in Krommenie.

Nadat Gerrie in 1989 stopte met fietsen en ze met hun drie kinderen in de Zaanstreek kwamen wonen, bestonden de contacten vooral uit de zondagen bij de Zaanlandse Wielerclub D.T.S. én de jaarlijkse reünie van Club 48, een soort van prominentenclub van oud-wielrenners.

Gerrie bleef op diverse manieren verbonden bij het wielrennen en Gré was vaak aanwezig als EHBO’er en/of masseur bij wielerwedstrijden.

“Gerrie Knetemann is overleden”. Ik werd gebeld door Minie Brinkhoff, een andere wielervriendin.

- Hé???

Dat is vandaag twaalf jaar geleden. dinsdag 2 november 2004. Op de dag waarop Theo van Gogh ‘s morgens werd vermoord ging Gerrie een stukje fietsen met vrienden en kwam nooit meer thuis. Overleden aan de gevolgen van een longembolie.

Mart Smeets zou daar later over zeggen: "We verloren op één dag onze vrijheid, en de vrijheid van de lach."

De ceremonie op de wielerbaan in Alkmaar was indrukwekkend, zeker tweeduizend mensen zagen zijn kist op het middenterrein staan, met daarbij zijn familie en de voltallige Raleighploeg. Wij waren er ook, haar oude wielervriendinnen, maar Gré konden we geestelijk niet bereiken. Té nietszeggend waren onze woorden bij een zo ingrijpend verlies.

De daarop volgende jaren heeft Gré zich staande weten te houden, is niet ingestort en dat is op zich al knap. “Ze weet niet wat ze meemaakt”, schijnt Gré tegen Minie gezegd te hebben bij de crematie van Jaap, mijn echtgenoot, september 2010. Geïnstrueerd door Jaap: ‘wel in stijl hoor, geen drama’, probeerden wij, zijn gezin er een mooi en stijlvol afscheid van te maken.

Prachtige speeches, door Jaap zelf gekozen muziek en een proostmoment met Metaxa, zijn favoriete drankje. Dat de klap nog moest komen wist Gré als geen ander.

De afgelopen zes jaar hebben Gré en ik, lotgenoten helaas, meer dan al die jaren ervoor contact met elkaar. Samen naar diverse wieleruitjes, samen uit eten, verjaardagen vierend, hangend aan de telefoon, kortom What Are Friends For?

Daarbij steeds bedenkend dat we boffen dat we zo’n mooi verleden hebben met veel herinneringen aan onze mannen.

Foto’s: archief Willy Wiersma-Kwantes

Door Willy Wiersma-Kwantes, 2 november 2016 14:00

Mooi

Wat een mooi sec geschreven verhaal. Ontroerend en dat op de twaalfde sterfdag van De Kneet. Complimenten.
Geplaatst door Michel van Vuren, 03 november 2016 20:21:48

Gerrie en Gre

Prachtig beschreven door Willy!!
Geplaatst door Piet Gijsbers, 02 november 2021 08:37:06

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web