Uit de ordners van Jan …

Aan het slot van het wegseizoen 2006 rommelde het op vele wielerfronten. Net enigszins bekomen van de dopingaffaires rond Ullrich, Basso en Landis vernamen we dat de voltallige redactie van Wielerrevue was opgestapt.

Dat was even schrikken. Gelukkig, geheel volgens het principe ‘de koning is dood, leve de koning’, startte de voormalige redactie onder aanvoering van Evert de Rooij een nieuw blad met de naam: Wieler Magazine, inmiddels al weer ter ziele.

Het was niet de doodsteek voor Wielerrevue, want het dertig jaar oude blad werd voortgezet met een geheel nieuwe redactie onder aanvoering van Maarten Noppen, voormalig wielerverslaggever van het Algemeen Dagblad. De redactie gelijkt sindsdien een doorgangshuis, maar het blad bestaat nog.

De eerste uitgave van Wieler Magazine verscheen in oktober 2006. Op de cover het erepodium van de mondiale titelstrijd in Salzburg met de nieuwe wereldkampioen Paolo Bettini geflankeerd door Erik Zabel (rechts) en Alejandro Valverde.

In het blad werd naar aanleiding van alle dopingperikelen de discussie weer eens aangezwengeld of een grote ronde van drie weken niet teveel van het goede was voor de renners.

Volgens de Belgische IOC-voorzitter Jacques Rogge moest het allemaal wat minder lang en zwaar om doping buiten de deur te houden. UCI-chef Pat McQuaid kon zich daar wel in vinden, want volgens hem waren de problemen met doping te herleiden tot de drie grote ronden.

“Als experts zeggen dat je niet drie weken zonder doping op topniveau kunt rijden, dan moeten we sommige dingen maar veranderen: kortere evenementen, meer rustdagen en kortere ritten.”

Wieler Magazine inventariseerde wat meningen van kenners en insiders over de stelling van beide heren. Christian Prudhomme vond dat renners die doping gebruikten dat niet deden omdat de Tour te zwaar of te lang was, maar omdat ze beter wilden zijn dan hun concurrenten.

Ook Jan Janssen was het totaal oneens met de IOC- en de UCI-voorzitters. “Die Rogge heeft vroeger zeker aan vogelpik of biljarten gedaan. Topsport is keihard! Het is onzin om de Giro, Tour en Vuelta lichter te maken.”

"Ten opzichte van dertig jaar geleden was de Tour al veel minder zwaar", aldus de eerste Nederlandse Tourwinnaar. “De afstand is zeker duizend kilometer minder dan in mijn tijd en als de renners nu dorst krijgen komt er gewoon een goedgevulde bar aanrijden. Dat hadden wij echt niet hoor!”

Janssen betoogde verder dat de ploegen nu veel groter zijn dan in zijn tijd, waardoor de renners veel minder koersdagen hebben en vond dat je met de maatregelen die de heren voorstellen de doping echt niet uitroeit.

Peter Post vond dat er niet aan de uitstraling van de drie grote ronden mocht worden getornd. “Je kunt een grote ronde prima zonder doping rijden, zeker nu. Renners rijden hun eigen programma waar voldoende rust is ingebouwd. Ze gaan soms midden in het seizoen met vakantie.”

“Doping heeft weinig met afstand en duur te maken”, vond José De Cauwer. “Waarom zou er anders op de honderd meter hardlopen al gepakt worden? Nee, doping is een kwestie van vals spelen. Dat blijf je houden, ook al maak je de ronden met de helft korter.”

Peter Winnen was van mening dat alleen een mentaliteitsverandering bij de renners het dopingprobleem zou kunnen oplossen. “Als ik naar de renners van nu luister, dan hoor ik dat ze al die medicatieverhalen zat zijn. Daarom is een mentaliteitsverandering noodzakelijk.”

En daarmee sloeg de vroegere Limburgse klimmer volgens mij de spijker op de kop. We waren er nog lang niet in 2006, er zou nog veel dopingellende voorbijkomen, maar die mentaliteitsverandering is er wel gekomen.

Er zal altijd op het gebruik van verboden middelen gecontroleerd moeten worden, maar een betere mentaliteit is merkbaar bij de uitkomsten van die controles. Daar zie ik een positieve trend waar positief in dit geval écht positief is!

Foto 2: © Wim van Eyle

Door Jan Houterman, 24 oktober 2016 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web