Het balhoofdplaatje van Otto …

In 1990 kwamen op de IFMA-tentoonstelling in Keulen voor het eerst sinds de oprichting van de beurs in 1954, Russische en Wit-Russische fabrikanten hun fietsen laten zien. Een jaar nadat het IJzeren Gordijn was opengetrokken en West- en Oost-Europa niet langer streng gescheiden waren.

Sinds de revolutie had de tijd daar letterlijk stilgestaan. Wij, vertegenwoordigers van het vrije Westen mochten de producten van rijwielfabriek Minsk bewonderen. We waren niet onder de indruk.

Het was niet te geloven wat ze daar tentoonstelden. Chocoladebruin gespoten vehikels zonder versnelling en verlichting. Ik vermoed dat ze daar ook niet waren om de wereld versteld te laten staan, maar om met eigen ogen te zien hoe groot hun achterstand op het Westen was.

Die was heel groot, want de concurrentie uit het westen was toen volop bezig met de ontwikkelingen in carbon. Dat was al in vele stands te bewonderen. Niet alleen de frames, maar ook zadelpennen en de eerste pogingen om sturen en cranks van dit revolutionaire wondermateriaal te maken.

Niet alleen de fietsfabrikanten maar ook de producenten van banden toonden hun ontdekkingen. In de karkassen van bandjes en tuben waren al kevlar vezels verwerkt. Raceschoentjes waren voorzien van carbon zooltjes, enzovoort.

Het was allemaal nog in een experimenteel stadium, maar de tijd dat het in wedstrijden gebruikt zou gaan worden was niet ver meer. Dat was voor iedereen duidelijk.

Het hele profpeloton reed in 1990 nog op stalen en aluminium frames, maar de fabrikanten staken elkaar al de loef af met studies in stijl. Op de baan werden de eerste probeersels al in de praktijk getoetst.

Zie hier foto's van de experimenten van twee grote Italiaanse merken Colnago en Bianchi. De één bol, de ander hol, en beide zonder staande framebuis.

Dat laatste werd door de UCI onreglementair verklaard, nog voor er een meter mee gereden was. Die eerste carbon frames waren overigens nog niet echt vederlicht, zo rond de anderhalve kilo.

Dat was nog net zo zwaar als een Reynolds 735 frame. Een jaar nadien kwam Bianchi met een frame dat aanzienlijk lichter was. Van aluminium, volgeschuimd met polyurethaan. Het 55 centimeter frame woog 880 gram!

Foto’s: © Otto Beaujon

Door Otto Beaujon, 14 oktober 2016 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web