Uit de wasserette van Henk …

Dit is de Nederlandse kampioenstrui gewonnen bij de profs op de weg in 2005. De renner die dit kleinood destijds een jaar lang om de schouders mocht dragen is Léon van Bon.

Het was de tweede keer dat hij dat kampioenschap veroverde. De eerste keer was in 2000 en dat zal hem vast meer moeite hebben gekost. Het parcours in Zuid-Limburg was heel wat selectiever dan in 2005 in Rotterdam.

In 2000 reed hij nog voor Rabobank en de hele ploeg reed in de finale voor de kleine krullenbol uit Apeldoorn. Ook al moesten daarvoor de kansen van Bram de Groot worden opgeofferd.

In 2005 lag het anders. Toen moest Léon als eenling strijden tegen het Rabobank-collectief. Hij maakte toen deel uit van de Belgische ploeg Domo-Farm Frites en op het parcours in Rotterdam lukte het niemand om beslissend weg te komen.

De profs reden lachend en in gesloten gelid de Van Brienenoord- en de Erasmusbrug over, hindernissen die in de voorbeschouwingen als de Galibier en de Tourmalet werden voorgesteld.

Van Bon deed lang mee in een kopgroep, maar die werd op bevel van de Rabobank ploegleiding drie ronden voor het einde teniet gedaan. Een nieuwe poging volgde. Niet van de minsten, want Michael Boogerd en Koos Moerenhout staken er al bij de junioren bovenuit. Net als Van Bon trouwens.

Maar ook zij hielden het niet en toen in de laatste honderden meters Boogie en Koos werden ingelopen, viel het stil. Dat gebeurt in zo’n situatie wel vaker, omdat degene die het initiatief neemt bij voorbaat is geklopt.

Tenzij hij Léon van Bon heet, want het grote talent had zijn dag weer eens. Iedereen wist in die tijd wat dat betekende. Hij kon flonkerende parels van zijn talent afwisselen met desastreuze dieptepunten, maar daar in Rotterdam was het weer helemaal bingo.

Met een machtige jump sloeg hij een gat van vele lengten en voor een Van Bon in topvorm was dat genoeg om niemand meer naast zich te dulden. Léon werd recht tegenover de ingang van het Feyenoordstadion voor de tweede keer kampioen van Nederland.

Hij kon een lange neus maken naar zijn voormalige collega’s van de Rabobank. Die hadden het bepaald niet goed aangepakt, want ze hadden in formatie op kop moeten gaan rijden om de sprint aan te trekken voor hun snelste man: Steven de Jongh.

Die was dan ook behoorlijk pissig, smeet zijn fiets tegen het verhoog waarop het erepodium stond en maakte direct bekend dat het zijn laatste jaar bij Rabobank was geweest.

Terwijl Léon van Bon twee jaar later bij Rabobank zou terugkeren, daar verkaste De Jongh in 2006 naar QuickStep, waar hij de luitenant werd van Tom Boonen. Van Bon reed nog jaren door, de laatste jaren als zesdaagsenrenner.

En die trui? Die is nu van mij!

Foto 1: © Henk Theuns
Foto 2: © T&T Tekst & Traffic

Door Henk Theuns, 12 oktober 2016 12:00

Mooi

Mooi verhaal Henk!
En Leon van Bon heeft zich nu op het fotograferen van wielerkoersen geworpen!!En met succes!!
Geplaatst door Harry Hermkens, 12 oktober 2016 12:21:57

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web