Van de boekenplank van Wim …

IL ETAIT UNE FOIS ROBIC
door François Terbeen

 

Zijn naam was in de afgelopen weken weer actueel omdat één van de deelnemers, geen idee wie het is, als Team Jean Robic deelnam aan het Slogblog Tourspel. Zijn vrouw (neem ik maar aan) deed ook mee als Jeanne Robic. De naam van de Tourwinnaar van 1947 viel afgelopen zondag niet in het verslag van de laatste etappe van de Tour de France. Het komische duo Dijkstra/Ducrot had het over vroeger toen de Tour nog wel eens op de laatste dag werd beslist. Ze kwamen niet verder dan 1989 toen LeMond en Fignon in de afsluitende tijdrit om de Tourzege vochten. Ze hadden het niet over ... 

 

... Jan Janssen die in 1968 op de laatste dag de Tourzege nog voor de neus van Herman Vanspringel wegkaapte. De coup van Jean Robic in 1947 werd helemaal vergeten, toen Robic in een monsterontsnapping zat en de Italiaanse Fransman Pierre Brambilla nog uit de gele trui reed. Zover ging het historisch besef van de heren niet. Ten onrechte, want Robic was een van de kleurrijkste renners die ooit in de Tour heeft gereden. Vandaar deze biografie met de titel Il était une fois Robic. 'Er was eens', zo begint ieder sprookje. Het leven van deze Robic was echter allerminst een sprookje. 'Een gezicht als een zure appel met olifantsoren, een geslachte kip, een knoestige dwerg', zo beschrijft Martin Ros hem in zijn boek Heldenlevens. Robic was inderdaad niet moeders mooiste, hij was maar net anderhalve meter hoog en hij keek altijd kwaad. Zelden heeft iemand hem zien lachen. Tussen beroemde tijdgenoten als Bobet, Koblet en Van Steenbergen, mooie mannen, moet hij heel erg uit de toon zijn gevallen. Hij droeg vaak een gigantische valhelm, zo’n geval gemaakt van leren worstjes en dat leverde hem een mooie bijnaam op. Tête de cuir, het lederen hoofd. Als in de bergetappes van de Tour de zon onbarmhartig scheen, legde hij - om zijn nek tegen verbranden te beschermen - een witte doek op zijn hoofd en daar ging die helm dan overheen. Dat leverde hem een tweede bijnaam op: de Bedoeïen. Dat alles neemt niet weg dat Robic een van de beste renners van zijn tijd was. Vooral in het hooggebergte was hij ongenaakbaar. Maar ook op het vlakke kon hij goed uit de voeten, want in die laatste etappe van de Tour van 1947 hoefde nauwelijks meer geklommen te worden. Samen met Briek Schotte en Edouard Fachleitner veroverde hij in 140 kilometer een voorsprong van ruim dertien minuten, genoeg om Brambilla – die hem in lelijkheid nog overtrof – van de overwinning te houden. In de jaren die volgden maakte hij ruzie met iedereen, reden waarom hij zijn vaste plaatsje in de Franse nationale ploeg verspeelde en in de regionale Bretonse ploeg reed. Hij was ook een goed veldrijder en hij was in 1950 de eerste wereldkampioen in die discipline. De periode na zijn carrière was een trieste aaneenschakeling van tegenslag. Hij had geen cent aan zijn carrière overgehouden en hij verdiende de kost als catchworstelaar, als circusclown en alles wat nog een paar centen opleverde. Hij raakte aan de drank, scheidde van zijn vrouw en raakte steeds verder aan de grond. Met een forse slok op reed hij zich uiteindelijk te pletter op een vrachtwagen. Dat staat allemaal in dit boekje uit 1981, een beknopte biografie geschreven door François Terbeen, een Franse publicist die ook boeken schreef over de gebroeders Pélissier, over Poulidor en over Thevenet. Renners als Jean Robic bestaan niet meer. Er zijn nog wel dwergen in het peloton, zoals bijvoorbeeld Samuel Dumoulin, maar over geen van die kleine mannetjes bestaan zoveel verhalen en anekdotes als over deze Breton. 

Door Fred van Slogteren, 30 juli 2015 10:00

Robic als tijdrijder

Ook tot mijn stomme verbazing bleek 'Dinky Toys' Robic niet alleen in de cols een meester, maar ook in races tegen de klok. Zo was hij bijvoorbeeld tweede, achter de Belg Raymond Impanis, in de langste tijdrit die de renners in de Tour de France ooit voor de kiezen kregen. Hij deed in (ik dacht) 1947 weliswaar een minuut of vier à vijf langer over de 137 km., maar hield de rest van het deelnemersveld toch knap achter zich.

Han de Gruiter

Geplaatst door Han de Gruiter, 31 juli 2015 00:36:53

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web