Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 14 oktober …

Ik weet niet of hij er stiekem op gerekend heeft, maar Floyd Landis zal vandaag op zijn verjaardag, net als zijn eerdere verjaardagen sinds 2006, geen absolutie voor zijn in dat jaar bedreven wandaden als cadeau krijgen.

Het gevecht voor eerherstel dat hij tegen beter weten in jarenlang voerde, heeft hij al lang gestaakt. Het heeft hem ongetwijfeld nog meer energie gekost dan het rijden van een Tour de France. Om over de zak geld die hij aan advocaten heeft uitgegeven nog maar te zwijgen.

Ook de excommunicatie uit de mennonietengemeenschap, waarin hij is geboren en opgegroeid, zal hem niet in de koude kleren zijn gaan zitten. Hij is alles kwijtgeraakt, terwijl hij niks anders heeft gedaan dan wat (officieuze schatting) 85 procent van zijn collega’s in die vreemde Tour van 2006 ook deden. Misschien wel een onsje meer.

Het was een gevecht dat hij niet kon winnen, want hij had de tijd tegen. Het waren de beginjaren van de heksenjacht op dopingzondaars die min of meer eindigde toen ook zevenvoudig Tourwinnaar Lance Armstrong het ontkennen opgaf en toegaf zo’n beetje alles gebruikt te hebben dat de samenstellers van de dopinglijst ooit hebben kunnen verzinnen.

Arme Landis, jarenlang een eerste luitenant van de man die de kleine criminaliteit van de eenzame gebruiker omvormde tot het collectief van een boevenbende, had meer dan zijn werk gedaan. Met zijn opvallende brede kop reed hij zeven jaar lang honderden kilometers door berg en dal op kop van het peloton met achter zich zijn baas en ploeggenoten.

Zonder oor of begrip te hebben voor het lint kanslozen in het kreunende peloton daarachter. "HoHo Landis, asjeblieft", het klonk hem als muziek in de oren.

Toen Armstrong eind 2005 liet weten dat zeven keer genoeg was, mochten zijn knechten laten zien hoe goed zij ook konden fietsen. Met Floyd Landis voorop, de sterkste en de machtigste schildknaap van Sir Lancelot.

Hij leek in die Tour op een onbedreigde zege af te gaan, toen hij op een dag moest toegeven ook maar een gewoon mens te zijn, die zich kennelijk vergist had in de cyclus, waarop hij epo en al die andere rotzooi volgens streng voorschrift diende in te nemen.

Het was zo’n gewoonte geworden dat hij misschien niet meer kon achterhalen wat en wanneer hij had gebruikt, zoals automobilisten die elke dag dezelfde rit rijden soms niet meer weten of ze een bepaald punt al zijn gepasseerd.

Hoe het ook zij, hij zakte op die bewuste dag zo hard door het ijs dat de Tourzege hem dreigde te ontglippen. Met ruim tien minuten verlies op dagwinnaar Michael Rasmussen, de teloorgang van de gele trui en een achterstand van ruim acht minuten op de nieuwe geletruidrager Oscar Pereiro, leek alles verloren te zijn.

Maar de volgende dag zagen de volgers een wonder geschieden. Als Phoenix uit zijn as herrezen, koos Floyd Landis al vroeg de aanval. Solo reed hij ontspannen de vier cols van die dag over, onderweg de waterinhoud van een eindeloze reeks bidons over zijn hoofd uitstortend. Onvermoeibaar, niet versagend.

Hij pakte meer dan zeven minuten terug op Pereiro en rukte op naar de derde plaats in het klassement op dertig seconden van de leider. Met nog drie ritten te gaan was de beklagenswaardige antiheld van een dag eerder weer de belangrijkste favoriet voor de eindzege.

Tienduizenden wielerliefhebbers over de hele wereld vroegen zich die avond af waar ze in godsnaam naar hadden zitten kijken. Dit was een schouwspel, waar zelfs Merckx in zijn beste dagen het uiterste voor had moeten geven.

Twee dagen na deze uitzonderlijke prestatie nam Landis op de voorlaatste dag ruim afstand van Pereiro en reed hij in het geel op zondag 23 juli de Champs Elysées op. Zielsgelukkig onderging hij de huldiging.

Vier dagen later kwam de verklaring voor zijn opmerkelijke wederopstanding. De dopingcontroleurs hadden vastgesteld dat de verhouding testosteron/epitestosteron in zijn machtige lijf helemaal zoek was.

Nadat de contra-expertise een en ander had bevestigd, kon Landis zijn gele trui, prijzengeld en reputatie inleveren en begon zijn gang aan de hand van dure advocaten langs tal van rechtbanken.

In 2012 legde hij tezamen met enkele ploeggenoten uit de Armstrong-tijd onder ede belastende verklaringen af over zijn voormalige baas. Getuigenissen die er uiteindelijk toe hebben geleid dat Armstrong een hoek werd ingedreven, waaruit hij niet meer kon ontsnappen.

Landis legde zijn getuigenis pas af, nadat hij zelf in 2010 had toegegeven ook van alles gebruikt te hebben, wat de goden van de UCI en de WADA verboden hebben. Van Floyd Landis, die vandaag zijn 41ste verjaardag viert, is sindsdien niet veel meer vernomen.

Foto’s: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 14 oktober 2016 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web