Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 5 oktober …

Ik heb op deze weblog al vaker geschreven dat het veel voorkomt dat kopmannen de ontwikkeling van kopmannen in spe blokkeren. Dat was ook het geval bij Joseph Bruyere.

Een halve Nederlander, want de moeder van deze Waal is een echte Maastrichtse, de stad waar Bruyere ook ter wereld kwam. Hij reed het grootste deel van zijn tienjarig profbestaan in de ploeg van Eddy Merckx.

Hij had veel klasse en was daarnaast een toegewijd helper. Beide eigenschappen zijn niet aan Merckx ontgaan en die zorgde er persoonlijk voor dat Bruyere zo nu en dan een koers kon winnen die bij zijn klasse paste.

Zoals twee maal de Omloop Het Volk en een keer Luik-Bastenaken-Luik. In 1977 kwam de sleet op Merckx, want twaalf jaar beulen begonnen hun tol te eisen.

Eind 1977 liep het contract met sponsor Fiat af en Merckx merkte voor het eerst dat de geldschieters niet meer voor hem in de rij stonden. Pas vlak voor de aanvang van het seizoen 1978 kwam hij rond met confectiegigant C&A en vol goede moed werd aan het seizoen begonnen.

Maar in het voorjaar kwamen de C&A’ers er niet aan te pas en Merckx zelf al helemaal niet. Na Luik-Bastenaken-Luik ging de zon weer een beetje schijnen toen Bruyere zijn uitzonderlijke klasse demonstreerde en met overmacht La Doyenne voor de tweede maal op zijn naam schreef.

Maar nu op eigen klasse en niet met de hulp van Merckx. Op de Stockeu demarreerde Michel Pollentier en alleen Bruyere kon volgen. Ze pakten ruim een minuut op een sterke groep achtervolgers en op de Redoute besliste Bruyere de koers door met enkele felle pedaalstoten Pollentier van zich af te schudden.

Daarna ontspon zich achter hem een gigantisch machtsspel met Moser, Kuiper, Thurau en Vanspringel als toonzetters. Ze liepen wel iets in op de ontketende Bruyere, maar niet genoeg om hem in zicht te krijgen. De Waal won onbedreigd.

Een maand later kondigde Merckx per direct zijn afscheid aan en C&A trok zich al na een jaar uit de wielersport terug. Bruyere bolde nog twee jaar uit in de Flandria-ploeg en in zijn laatste jaar won hij voor de derde maal de Omloop Het Volk.

Bij leven en welzijn viert Joseph Bruyère van daag zijn 68ste verjaardag.

Foto’s: © Cor Vos

Door Fred van Slogteren, 5 oktober 2016 9:00

Arie van Vliet

'Snelheid is alles' en 'forme’ is droogte.

Dat waren de gevleugelde uitspraken van Arie van Vliet en Jan Derksen eind jaren '50. Voor een winteravondsessie in 'Zaal Noord' aan de Rijksstraatweg te Haarlem had ons clubicoon Gé Peters deze twee Nederlandse snelheidsduivels bereid gevonden om hun wielerwijsheden aan de jeugd van H.s.v. De Kampioen over te dragen. Een jaar eerder was de gebrilde Arie van Vliet gestopt als wielrenner en had hij als 'De Professor' in het Olympisch Stadion een sprintschool tot leven geroepen.
Als jong rennertje hing ik aan de lippen van deze beroemdheden en zo geloofde ik ook elk woord van wat ze die avond de zaal in slingerden. In de loop der tijden ben ik veel van die avond gaan vergeten, op bovenstaande stellingen na. Bij 'snelheid is alles' wil ik niet al te lang stil staan. Dat is duidelijk, maar bij 'forme is droogte' zet ik mijn vraagtekens. Maar misschien was het destijds ook wel bedoeld als droge humor van 'De Professor'.
Geplaatst door Jan v d Horst, 05 oktober 2016 17:09:19

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web