De Burgerlijke Stand van 16 maart.

Susanne LJINGSKOG (1976, Zweden)

Ze ziet er uit zoals je je een Zweedse voorstelt. Groot en blond. Een zeer ervaren renster in het internationale vrouwenpeloton. Met een erelijst van hier tot Stockholm. Ze won de Ronde van Toscane, de Holland Ladies Tour, ze was meerdere malen kampioene van Zweden, zowel in de individuele wegwedstrijd als in de tijdrit en ze was natuurlijk twee keer wereldkampioene. In 2002 in het Belgische Zolder en een jaar later in het Canadese Hamilton. Beide keren zat ze in het vaarwater van onze Mirjam Melchers. Mevrouw Van Poppel ging beide keren voor goud, maar ook twee maal was Susanne haar kwelgeest. In Zolder raakten ze elkaar in de finale en Ljungskog bleef overeind, terwijl Melchers op het asfalt stuiterde en in Hamilton gooide die verrekte ouwe taainagel Jeannie Longo roet in het eten, toen de dames in de laatste kilometers positie kozen. De onverwoestbare Française plaatste een demarrage en verscheurde daarmee alle strijdplannen. Atletisch was de schonkige Longo geen partij meer voor kanonnen als Ljungskog en Melchers, maar dan moesten ze haar wel gaan halen. En wie dat als eerste doet is geklopt. Een ijzeren wielerwet en om dat spelletje perfect te spelen heb je stalen zenuwen nodig. En de zenuwen van Melchers waren wel van staal, maar een van de grootste exportproducten van Zweden is edelstaal. Melchers pakte Longo en werd vervolgens op de streep geklopt door Susanne. Balen natuurlijk, maar de dames kennen elkaar te goed om er een vete van te maken. Ze zijn zelfs ploeggenoten bij Team Flexpoint. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Pascal RICHARD (1964, Zwitserland)

Zoals zoveel van zijn landgenoten is deze Franstalige Zwitser als veldrijder begonnen. Hij was zelfs wereldkampioen in deze discipline. Dat was in 1988, maar zijn liefde lag toch op de weg, een onderdeel van de wielersport die hij hij vooral als training voor het crossen beoefende. Met voldoende succes om in 1989 echt voor het wegrennen te gaan. Hij werd direct Zwitsers kampioen en hij won een rit in de Tour de France. Richard was een handige renner die er een meester in was om onverwachte situaties, zoals die in elke koers voorkomen, genadeloos uit te buiten. Hij was heel talentvol, maar geen ronderenner. Althans niet in het grote werk, want in 1993 won hij zowel de Ronde van Romandië in het voorjaar als de Tour de Suisse in de zomer, terwijl hij in de Tour niet verder is gekomen dan een 23e plaats. Wel won hij etappes in zowel de Tour als de Giro. Een van zijn mooiste overwinningen is die in Luik-Bastenaken-Luik in 1996. Dat was het grote jaar van Pascal Richard, want in Atlanta werd hij de eerste professional die Olympisch kampioen werd. Tot en met 1992 golden strenge amateurbepalingen op het grootste sporttoernooi ter wereld, maar in Atlanta mochten voor het eerst profs starten. En dat bedoel ik met zijn talent om van onverwachte situaties te profiteren. Een nog onstuimige Lance Armstrong leek in de finale met de eer te gaan strijken, maar de Zwitser had als enige in de gaten dat de Texaan zijn krachten had overschat. Op het juiste moment sprong hij naar Armstrong toe en het was erop en erover. Een groot coureur die daarna langzaam uit de frontlinie wegdeemsterde. (Foto: © Cor Cos)

De andere op 16 maart geborenen zijn:

BROUWER, Gijs (1987, Nederland)
DE CLERCQ, René (1945, België)
DEL NERO MONTES, Jesus (1982, Spanje)
GIANETTI, Mauro (1964, Zwitserland)
HAAKMA, Sieger (1982, Nederland)
MAZET, Julien (1981, Frankrijk)
MEYER, Charles (1868, overleden 31.01.1931, Denemarken)
MIZOUROV, Andrej (1973, Kazachstan)
QUEHEILLE,  Marcel (1930, Frankrijk)
ROSENDO PRADO, Jesus (1982, Spanje)
ROUSSEAU, Nicolas (1983, Frankrijk)
SUTTER, Uli (1947, Zwitserland)
TABAK, Gerard (1953, Nederland)
ZIJERVELD, Peter (1955, Nederland)

Door Fred van Slogteren, 15 maart 2007 23:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web