Van de boekenplank van Wim …

EN CYCLOPEDIE

door Jean-Michel Gruet
Na het drama van Annemiek van Vleuten, het niet behalen van goud door Tom Dumoulin en het bermtoerisme van Ellen van Dijk was er ondanks goud, zilver en broens voor de wegploegen in Rio weinig te lachen.

Professioneel wielrennen is úberhaupt niet iets om de spot mee te drijven of te relativeren en de humor is vaak ver te zoeken. De vreugdetranen en die van verdriet voeren de boventoon. Het is allemaal bloedserieus en lachen is iets van lang geleden.

Dat is gelukkig niet altijd zo geweest. De belangen zijn zo groot dat er helaas weinig gelachen wordt en types als Woutje Wagtmans, Roger Hassenforder, Willy Debosscher en Gerben Karstens worden node gemist.

In 1997 verscheen er een man gewapend met een perskaart en een schetsblok in de Tour de France die niet op zoek was naar glorie, victorie, sportieve hoogtepunten, drama en menselijk lijden, maar naar de humor van het wielrennen.

Zijn naam was Jean-Michel Gruet, een dunne man met een kaal hoofd en zijn missie was de ernst van de Tour te relativeren en een lach te ontlokken bij de mensen die zijn werk bekijken. Een karikaturist, die dag in dag uit schetsen maakte, die meenam naar zijn atelier in Montargis en daar zijn grappen uitwerkte.

In een volstrekt eigen stijl, want zijn tekeningen lijken bijvoorbeeld in de verste verte niet op het werk van Dik Bruynestein, Nesten of Toon van Driel.

Gruet is een aquarellist, hij maakt zijn tekeningen dus met waterverf. En dat geeft een heel speciaal effect. Of hij die techniek bewust heeft gekozen om het betrekkelijke van alles te benadrukken, weet ik niet maar het zou kunnen.

Waterverfschilderijen hebben op mij altijd een ontroerende uitwerking. Mooie, zachte pastelkleuren die lijken weg te vloeien. Vandaag ben ik er, maar morgen misschien niet meer, lijkt Gruet er mee uit te drukken.

Het is bij de in 1954 geboren Gruet begonnen met Luis Ocaña. Hij werd een groot bewonderaar van de Franse Spanjaard die als renner ook wel iets had van een aquarel. Het felle geel van zijn leiderstrui vloeide langzaam via die droevige ogen weg naar de eeuwigheid.

Gruet portretteerde ook een aantal winnaars van Parijs-Nice en die exposeerde hij in 2006 in zijn woonplaats Villemandeur. Dit boekje is het resultaat van zijn aanwezigheid in de Tour van 1997.

Elke bladzijde, het zijn er 64, bevat een grap. Geen dijenkletsers, maar meer het betere grinnikwerk. Zoals die op het omslag.

De gele trui en de bolletjestrui zijn de weg kwijt en vinden op een infobord langs de kant van de weg de plaats waar ze zijn: VOUS ETES ICI! Over relativeren gesproken.

Door Fred van Slogteren, 18 augustus 2016 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web