ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Uit de wasserette van Henk …

Begin 1980 kreeg Nederland er een profploeg bij. Het Amsterdamse beveiligingsbedrijf HB Alarmsystemen stapte in de wielersport. Veertien renners kregen een contract bij de nieuwe ploeg met oud-renner Henk Koopmans, de zoon van wielericoon Bram Koopmans, als ploegleider.

Het was een mengeling van routine en jong talent. De grote belofte Jos Lammertink werd als neorpof aangetrokken als kopman. Een opzienbarende aanwinst, want Jos was een topamateur die in de belangstelling stond bij vele profploegen.

Ook bij TI-Raleigh van Peter Post, maar toen die in de laatste weken van 1979 Joop Zoetemelk kon binnenhalen waren de centen op en Jos werd geadviseerd nog een jaartje amateur te blijven. Maar daar had het eigenzinnige talent geen trek in. Hij had niets meer bij de amateurs te zoeken.

Hij wilde per direct prof worden en alleen op een aanbieding ingaan als hij kopman kon worden. De gebruikelijke route daarvoor wilde hij niet afleggen. Zo wist de slimme zakenman Rody Hoogeboom hem over te halen voor zijn ploeg te tekenen.

Achteraf is het voor Lammertink niet zo’n goede keus geweest. “Playboy Rody Hoogenboom heb mie een bietje de kop gek gemaakt, want ik kon bij hem als kopman hiel goed verdienen”, zei hij in maart 1997 in Wielerrevue.

Naast Lammertink waren Johan van der Meer en Martin Havik in de hiërarchie van de ploeg beschermde renners. Het zag er goed uit en er was geld beschikbaar want de ploeg vertrok direct naar een trainingskamp in Zuid-Frankrijk.

De ploeg deed daar aan wat voorjaarswedstrijden mee, zoals de Ronde van de Middellandse Zee. Die begon met pech toen Henk Koopmans onwel werd en in het ziekenhuis moest worden opgenomen. Het enige beschikbare alternatief om in de ploegleidersauto te gaan zitten was Rody Hoogeboom.

Er was meer tegenslag. Lammertink begon het seizoen met een fraaie zege in de Grand Prix Saint Raphael, maar kort daarna werd hij geveld door de Ziekte van Pfeiffer. Na de genezing, bemerkte hij tot zijn schrik dat hij niet meer op zijn oude niveau kon terugkomen.

“Bij de amateurs was het net of ik een soort overdrive had. Ik reed 55x12 met m’n vingers in de neus. Als ik wilde demarreren zette ik gewoon de turbo aan. Die macht was verdwenen.”

De ploeg heeft een paar jaar met wisselend succes bestaan en heeft meen ik ook nog een of twee keer aan de Ronde van Spanje meegedaan.

Met Jos Lammertink is het verder niet zo goed gegaan. De verdere carrière van het grote talent Jos Lammertink is een aaneenschakeling van pech en tegenslag geweest. Ook in zijn verdere leven heeft het geluk hem niet toegelachen. Een ernstige ziekte beheerst tot op de huidige dag zijn leven.

Foto: archief dewielersite.net

Door Henk Theuns, 17 augustus 2016 12:00

Rody

Eigenlijk had ik wel van je een "In memoriam Rody Hoogenboom" verwacht. Komt ongetwijfeld nog....
Geplaatst door Albert van de Donk, 18 augustus 2017 10:28:01

niet dus ...

Niet dus, Albert. Ik zag gisteren een rouwadvertentie van de man, maar weet verder te weinig van hem om er een blog aan te wijden. Ik vind ook niet dat hij erg belangrijk voor de wielersport is geweest. Als jij meer van hem weet, be my guest.
Geplaatst door Fred, 18 augustus 2017 11:00:11

Wat heet belangrijk??

Ook ik weet weinig van Rody af maar ik was eigenlijk wel wat nieuwsgierig en had gehoopt dat jij er meer over zou kunnen vertellen. Echt belangrijk voor de wielersport is hij inderdaad als sponsor gedurende een 3-tal jaren van een tweederangs ploegje niet geweest. Maar wat heet belangrijk, toen er in Nederland in 1979 nog slechts één ploeg ( Raleigh) over was was het voor een aantal renners o.a. Theo Smit en Hans Langerijs toch zeer welkom dat ze alsnog bij HB onderdak gekregen hebben en hun carrière als beroepsrenner konden voortzetten.
Geplaatst door Albert van de Donk, 19 augustus 2017 00:04:34

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web