Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 27 augustus …

Toen Sylvère 'Peer' Maes in 1936 zijn eerste Tour won was hij nog maar 25 jaar en drie jaar later 28 toen hij zijn tweede Touroverwinning behaalde.

Die tweede had al in 1937 behaald kunnen zijn, maar door allerlei chauvinistische manipulaties van de Franse inrichters, die liever een landgenoot (Roger Lapébie) zagen winnen, ging Maes met de hele Belgische ploeg voortijdig naar huis.

Het was inderdaad schandalig wat daar gebeurde. De Tour van 1937 zou gaan tussen het Italiaanse wonderkind Gino Bartali en de slimme rekenmeester Peer Maes. Toen Bartali door een val in de Alpen moest opgeven, leek de weg geplaveid voor de tweede Tourzege van de Belg.

Maar dat was buiten de jury en de Franse supporters langs de weg gerekend. De jury keek de andere kant op toen Lapébie zich bij de beklimming van de Télégraphe zich aan een auto naar boven liet slepen.

Op de Tourmalet was het nog erger, toen – als was het georganiseerd – Franse supporters Lapébie in een soort estafette naar boven duwden tot in het wiel van Sylvère Maes, die dacht definitief met zijn Franse concurrent te hebben afgerekend.

De Belg maakte met geschreeuw richting jurywagen duidelijk dat dit niet kon, maar de jury greep niet in. Wel na afloop van de etappe met een tijdstraf van anderhalve minuut voor de Fransman, terwijl die misschien wel een voordeel had gehad dat wel tien maal groter was.

Het publiek greep het misbaar van Maes vervolgens aan om hem uit te schelden, te bespugen en met stenen te bekogelen. Er zijn zelfs supporters geweest die peperbusjes hebben meegenomen om de bijtende specerij in zijn gezicht en dus in zijn ogen te gooien.

Een paar dagen later reed Maes lek en een ploeggenoot stond zijn wiel af. Een normale en geoorloofde handeling, maar de jury gaf Maes direct een tijdstraf van vijftien seconden. Maes pikte het en ging met zijn voltallige ploeg in de achtervolging naar de kopgroep waar Lapébie virtueel in het geel reed.

Toen Lepe Peer dacht dat hij alles aan tegenwerking had gehad wat maar mogelijk was, werd zonder reden een slagboom voor zijn neus gesloten toen hij de kopgroep bijna te pakken had. Hij klom over de slagboom en vervolgde woedend zijn weg. 

Toen hij de kopgroep wederom in zicht had, grepen de Franse toeschouwers weer in. Hij werd van alle kanten fysiek belaagd en ook zijn ploeggenoten moesten het ontgelden.

Dat was voor Maes de druppel die de emmer deed overlopen en op een sein van Peer stapte de gehele Belgische ploeg af. De ploegleider meldde zijn renners af en de ploeg ging linea recta naar huis. Zo won de toen 26-jarige Roger Lapébie op een schandalige manier de Tour de France van 1937.

In 1939 had Sylvère Maes eigenlijk maar één grote concurrent en dat was wederom de Italiaan Gino Bartali. Die had op indrukwekkende wijze de Tour van 1938 gewonnen, maar een jaar later was Maes de sterkste.

Daarom is het best verantwoord te stellen dat de Belg de Tour nog enkele malen had kunnen winnen als er tussen 1940 en 1947 door de Tweede Wereldoorlog geen langdurige onderbreking was geweest.

Maes was een echte ronderenner die zijn krachten goed kon verdelen en zich zelden liet verrrassen. Na de Tweede Wereldoorlog koerste hij nog enkele jaren, maar grote successen waren er niet meer bij.

In 1950 werd hij door de Belgische wielerbond aangesteld als ploegleider van de nationale ploeg, die onder meer in de Tour de France werd ingezet.

Die ploegleiders van toen – Marcel Bidot voor Frankijk, Alfredo Binda voor Italië, Kees Pellenaars voor Nederland en Maes dus voor België – hadden in feite alle macht en Maes maakte nog wel eens keuzes die niet in het belang van de Belgische kansen waren.

Daarin speelde de verborgen strijd tussen Vlamingen en Walen een grote rol. Er is zelfs wel eens gesuggereerd dat Maes graag voor eeuwig de laatste Belgische Tourwinnaar wilde blijven.

Waar het zijn eigen waarneming betreft is hem dat gelukt, want hij overleed in op 5 december 1966 op nog maar 57-jarige leeftijd. Tweeënhalf jaar voor Eddy Merckx de volgende Belgische Tourwinnaar werd en alle landgenoten die hem voorgingen in de vergetelheid fietste.

Na zijn carrière begon Sylvère Maes een café in Gistel. Café Au Tourmalet – langs de route van de Ronde van Vlaanderen – is een soort bedevaartsoord voor de echte Vlaamse wielerliefhebber en dat is bij mijn weten nog steeds zo, veertig jaar na het verscheiden van Lepe Peer.

Foto’s: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 5 december 2018 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web