Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 19 augustus …

Hij begon pas op zijn negentiende met wielrennen. Voor die tijd was hij iemand die na een week hard werken graag een pintje vatte. Met wat kroegvrienden en een kratje bier zat hij in 1971 in zijn woonplaats eens op het platte dak van een huis om naar de Ronde van Schijndel te kijken.

"Volgend jaar doe ik ook mee", zei hij en de vrolijke stapper werd een serieuze nieuweling. Al in zijn eerste seizoen behaalde hij twee overwinningen.

André Gevers was een talentje en bij de amateurs kwam hij al snel in de ploeg van plaatsgenoot Jan van Erp.

In 1975 behaalde hij drieëntwintig overwinningen inclusief het wereldkampioenschap op de weg in het Waalse Mettet. Het was een rommelige race met veel ontsnappingen op een lastig, energievretend parcours.

De Zweed Sven Ake Nilsson maakte de koers. Met nog twintig kilometer te gaan reed hij alleen voorop. André Gevers gaf toen een stukje fietsen ten beste, waar de liefhebbers van kwijlden.

Hij reed zonder zichtbare inspanning naar Nilsson toe en hij werd onbedreigd wereldkampioen.

Het jaar daarop werd hij beroepsrenner en daar heeft hij nu nog spijt van. "Ik had amateur moeten blijven, want ik miste de instelling van een prof." Hij kwam bij de Franse Lejeune-BP-ploeg.

"Veel kansen heb ik daar niet gehad, hoewel ik in het voorjaar eens ene Bernard Hinault helemaal heb zoekgereden."

Zijn volgende werkgever was TI-Raleigh waar hij zijn collega's verbaasde. "Hij wist zelf niet hoe goed hij was", zeiden ze later over hem.

André deed alles wat van een goed beroepsrenner verwacht mag worden, maar hij ontbeerde de bezetenheid. Er was meer op de wereld dan fietsen.

Opgegroeid in een goed katholiek Brabants milieu had hij nooit nagedacht over zijn roomse beleving. Een toevallig gesprek met een jonge Jehova's Getuige zette hem aan het denken.

Het werd zijn overtuiging en dat versterkte zijn positie in het peloton niet.

In het eerste jaar bij Raleigh kwam hij aan de leiding in de Ronde van Engeland, maar hij moest zich opofferen voor Johan van der Velde. Het gaf hem een morele opdoffer evenals het feit dat hij nooit werd uitverkoren voor een Tour-deelname.

Eind 1979 werd zijn contract niet verlengd en geen enkele andere sponsor had belangstelling. Hij kreeg een baan als vertegenwoordiger en in zijn vrije tijd zette hij zijn carrière voort als renner zonder contract.

Later reed hij nog even voor een onbeduidend ploegje, maar in 1983 stopte hij met wielrennen.

Hij werkte inmiddels bij een installatiebedrijf van ventilatiesystemen. In datzelfde jaar begon hij daarnaast een caravanverhuurbedrijf vanaf een camping in de Belgische Ardennen.

Twintig jaar later is die situatie onveranderd, zij het dat het aantal caravans behoorlijk is toegenomen.

Over zijn rennerscarrière zegt hij: "Ik heb er niet uitgehaald wat er in zat, maar ik heb een prachtige tijd gehad en veel van de wereld gezien.

Als professional was het minder leuk, maar ik heb wel deel uitgemaakt van de gouden tijd van het Nederlandse wielrennen. En die dag in Mettet was natuurlijk een hoogtepunt."

Uit Wielerhelden van Oranje 2003

Foto’s: © Cor Vos

Door Fred van Slogteren, 19 augustus 2016 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web