De Burgerlijke Stand van 12 maart.

Louison BOBET (1925, overleden 13.03.1983, Frankrijk)

Het toeval wilde dat ik op 13 maart 1983 in Frankrijk was. Bij Franse vrienden en die dag kwamen ter ere van het buitenlands bezoek vele vrienden van hen even langs. En dat betekent in Frankrijk meeëten. De essentie van het Franse sociale leven is met minimaal een man of twintig uren aan tafel. Bij ieder gerecht weer een ander wijntje en als La Grande Bouffe iets te veel wordt, dan is een piepklein glaasje Trou Normand voldoende om in de maaginhoud het gaatje te branden waar het volgende gerecht in past. En maar lullen en lachen en vrolijk zijn. Maar op die dertiende maart 1983 wilde de stemming er maar niet in komen. Er was iets vreselijks gebeurd. Een van Frankrijks grootste zonen was niet meer. Louison (Lowietje) Bobette het grote wieleridool uit de jaren vijftig was op 58-jarige leeftijd gestorven en heel Frankrijk rouwde die dag. Alle kranten hadden het bericht met grote koppen als het belangrijkste nieuws op de voorpagina en op de TV waren er tal van inderhaast ingelaste praatprogramma’s om het belang van Lowietje in alle details te bespreken. Als was de president overleden. Het geeft iets aan wat het betekent om in Frankrijk bekend te staan als iemand die de Tour de France heeft gewonnen. Dan heb je een welhaast goddelijke status, dan ben je het gewone volk ver ontstegen. Jan Janssen kan er over mee praten. Jan kan rustig in Antwerpen of Bergen op Zoom gaan winkelen zonder lastig gevallen te worden, maar in n’importe welke Franse stad dan ook wordt hij om de haverklap aangesproken en moet hij handjes schudden. Ik ben zelf eens met Joop Zoetemelk bij een wielerwedstrijd in Parijs geweest. Ze hadden hem niet snel in de gaten, want Joop heeft het talent er gewoner dan gewoon uit te zien. Maar toen hij eenmaal was gespot moest ook hij er aan geloven, tot een televisieoptreden aan toe. En Louison Bobet ervaarde dat honderdvoudig. Zijn optredens in het openbaar hadden iets van een filmster uit de jaren vijftig. Koninklijk, gesoigneerd, breed lachend en minzaam zwaaiend. Een grote renner, een imposante persoonlijkheid, een zijn oorsprong ver ontstegen bakkerszoon uit Bretagne. (Foto: archief T&T Tekst & Traffic)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Phil ANDERSON (1958, Australië)

Hij is in Londen geboren, maar hij was een onvervalste Aussie. Een renner naar mijn hart, zo eentje die er altijd in vloog. De eerste keer dat hij me opviel was in de Tour de France van 1981. We waren in Nederland nog een beetje in de Joop-roes, vanwege zijn overwinning het jaar ervoor. Maar Joop had de grote vorm niet, omdat hij in de wintermaanden teveel feestjes en recepties te zijner ere had moeten bijwonen en zijn hele voorbereiding in het honderd was gelopen. Wie wel weer in goede doen was, was Bernard Hinault en die greep direct de gele trui na winst in de proloog. Hij was niet van plan het kleinood te verdedigen en na de ploegentijdrit op de derde dag stond De Kneet in het geel. En toen in de zesde etappe van Saint Gaudens naar Saint-Lary-Soulan was daar ineens die onbekende Australiër van de Franse Peugeot-ploeg. Hij negeerde de instructies van zijn ploegleider om bij zijn kopman te blijven en hij klom vrolijk mee met mannen als Hinault en Van Impe. Hij kon aanklampen en hij greep als eerste Australiër in de geschiedenis van de Tour de leiderstrui, na een demonstratie van kracht en aanvalslust. Fier stond hij op het podium met die grote wit blikkerende tanden. Een dag later was hij de trui weer kwijt aan Bernard Hinault die hem daarna niet meer afstond. Maar Anderson bleef voor in het klassement en hij eindigde als debutant op een knappe tiende plaats. In de jaren die volgden bouwde hij verder aan een mooie carrière. Hij was een echte klassiekerspecialist en met vijf overwinningen heeft hij dat ook meer dan bewezen. Maar ook in etappewedstrijden kon hij goed uit de voeten in in de Tour eindigde hij vijf keer bij de eerste tien. Kleinere etappewedstrijden lagen hem nog beter en hij won de Ronde van Zwitserland, de Dauphiné Liberé, de Ronde van Romandië, de Catalaanse Week, de Ronde van de Middellandse Zee en nog veel meer. Op latere leeftijd werd hij als renner getroffen door de mysterieuze Ziekte van Bechterev, een chronische ontstekking aan de wervelkolom. Vorig kwam Anderson nog eens in het nieuws omdat hij zijn vrouw zwaar mishandeld zou hebben. Er zou hem een gevangenisstraf van twee jaar boven het hoofd hangen, maar ik heb er niks meer over gehoord. (Foto: © Cor Vos)

De andere op 12 maart geborenen zijn:

CLANCY, Edward (1985, Groot Brittannië)
DESVAGES, André (1944, Frankrijk)
FRISCHKNECHT, Peter (1946, Zwitserland)
GOENSE, Antoine (1967, Nederland)
MOURIS, Jens (1980, Nederland)
PLANCKAERT, Francesco (1982, België)
SCHEIRLINCKX, Staf (1979, België)
STÖPEL, Kurt (1908, overleden 08.06.1997, Duitsland)
VILLEMIANE, Pierre (1951, Frankrijk)
ZANOTTI, Leonardo (1978, Italië)

Door Fred van Slogteren, 12 maart 2007 0:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web