Het was me het weekje wel …

Het was de week van de pols. De pols van Dumoulin. In de negentiende etappe van de Tour de France kwam Tom op een merkwaardige manier ten val. Het huilen stond hem nader dan het lachen toen hij met een gipsverband uit het ziekenhuis kwam.

Hij ging niet voor spek en bonen naar Rio, zei hij stoer, maar al gauw veranderde hij van gedachten. Hij ging wel, want met behulp van een goede specialist moest het te doen zijn. Het was immers een ‘goede’ breuk.

Afgelopen maandag hoorden we nog optimistische taal. Hij ging de Acht van Chaam rijden. Moest te doen zijn. De artsen raadden het hem af, maar Tom ging toch van start. Om na een uurtje met een sip gezicht toe te geven dat de artsen gelijk hadden.

Ik heb geen idee of hij nu al in Rio is of niet. Of dat hij überhaupt naar Rio gaat. Wat ik me wel afvraag is of hij dat allemaal zelf beslist?

Tom is een sterke persoonlijkheid, die precies denkt te weten wat goed voor hem is. Hij heeft alle kritikasters over zijn voorbereiding de mond gesnoerd met zijn prachtige etappezege in Andorra en een paar dagen later met zijn gewonnen tijdrit.

Dat hij ook die tweede tijdrit nog wilde rijden, begrijp ik wel. Maar dat hij daarna niet direct is afgestapt om zich op zijn gemak verder op Rio voor te bereiden, begrijp ik niet. Wat had hij in die laatste dagen nog in de Tour te zoeken?

En waar was op dat moment zijn coach? Met Adriaan Helmantel heeft hij de voorbereiding op Rio van dag tot dag voorbereid. Waar er onverwachte dingen gebeurden (de zitvlakblessure in de Giro) was er direct een plan B. In Rio moest hij pieken zoals hij nog nooit gepiekt had.

Het lijkt er echter op dat hij door die onverwachte val in de negentiende etappe van de Tour in paniek is geraakt en de regie wat kwijtgeraakt. Geen plan B meer maar een plan P van Paniek. Met een stuurloze Tom die de ene keer dit roept en de andere keer dat.

Ik geloof inmiddels niet meer in een topprestatie van de Limburger in Rio. Cancellara stapte wel af en is zich ongetwijfeld perfect aan het voorbereiden. Net als Froome, na zijn uitstapje in de tuin van Joop Atsma.

Tony Martin is door zijn ploeg opgerookt in de Tour. Ik heb totaal niet begrepen waarom hij honderdvijftig kilometer solo ging rijden met Alaphilippe in zijn wiel.

Maar de sterke Duitser zal zich na een paar etmalen in diepe slaap ook wel weer opladen voor die ene dag, dat het in Brazilië moet gebeuren.

Voor Tom staat die datum al een jaar als de belangrijkste dag van het jaar in zijn hoofd. Het ziet er naar uit dat het allemaal voor niks is geweest. Ik hoop dat ik er verschrikkelijk naast zit, maar de feiten liegen helaas niet.

Het was me het weekje wel, met op de valreep toch een mooie opsteker voor de Nederlandse wielersport met de onverwachte fraaie zege van Bauke Mollema in de Clasico San Sebastian. Het is lang geleden dat Nederlandse renners in één seizoen twee Touretappes en twee klassiekers wonnen.

Foto’s: © Cor Vos

Door Fred van Slogteren, 31 juli 2016 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web