De Burgerlijke Stand van 9 maart.

Francisco MANCEBO PEREZ (1981, Spanje)

Vorig jaar moest ik in juni voor een blad een voorbeschouwing schrijven over de Tour de France 2006. Het blad is nooit verschenen en dat is maar goed ook. Mij werd namelijk gevraagd vijf favorieten voor het podium te kiezen en ik koos Basso, Ullrich, Vinokourov, Valverde en Mancebo. Ik baseerde mijn keus voor Mancebo op diens regelmaat en zijn steeds beter wordende prestaties in de Tour en de Giro. Hij had weinig gewonnen maar hij was altijd mee van voren en hij sloop als het ware naar het erepodium, zonder echt op te vallen. Geen schoonheid op de fiets met die rare scheve zit, maar toch een heel goede coureur. Mijn voorspelling sloeg achteraf nergens op. Niet alleen ontbraken Landis en Pereiro in mijn selectie, maar voor er ook maar een meter was gereden waren vier van de vijf al uitgeschakeld. De namen van Basso, Ullrich en Mancebo kwamen voor in de administratie van dokter Eufemio Fuentes en hoewel dat op zich niets bewijst, werden de heren door hun respectieve ploegbazen van deelname aan de Tour uitgesloten. Vinokourov mocht ook niet starten omdat zijn ploegleider Manolo Saiz werd betrapt toen hij met bovengenoemde dokter zat te smoezen terwijl er onder tafel een koffer met tienduizenden euro’s van eigenaar wisselde. Sponsor Liberty Seguros trok zich direct uit de wielersport terug en Vinokourov zat zonder ploeg. Valverde was de enige die van start ging maar zijn optreden was door een zware val in een van de eerste etappes van korte duur. Hoe het ook zij, Francisco Mancebo maakte direct bekend met wielrennen te zullen stoppen. Daar is hij echter op teruggekomen, want hij tekende een contract bij de Spaanse ploeg Relax-Gam. Wat hij daar gaat klaarmaken, moet worden afgewacht, maar hij heeft een flinke stap teruggedaan. Hij zal in ieder geval in de Giro en de Tour ontbreken, maar wellicht kan hij in de Vuelta aantonen dat hij het scheef zitten nog niet is verleerd. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Willy KWANTES (1956, Nederland)

In de jaren zeventig werkte ik in het industriegebied Sloterdijk in Amsterdam. Als ik in de buurt van de Hemwegpont reed, die de oeververbinding vormt tussen Amsterdam en de Zaanstreek, zag ik haar wel eens trainen. Willy Kwantes, de dochter van oud-beroepsrenner Klaas Kwantes, en destijds een van de beste Nederlandse wielrensters. Zeker ook een van de mooiste, zo wist ik van foto’s uit Wielersport en later Wieler Revue. Ze was van de generatie van Keetie en Bella Hage, Minie Brinkhoff, Truus van der Plaat, Nel Streef, Greetje Donker (later mevrouw Knetemann), Anne Riemersma, Betsie van IJken en nog een aantal anderen. Het dameswielrennen stond nog in de kinderschoenen, want het aantal wedstrijden was beperkt en de afstanden kort. Er was nog geen Tour Féminin en op de Olympische Spelen werden ze nog niet toegelaten. Was dat wel zo geweest dan was Keetie zeker als medaillekandidaat derwaarts gegaan en wellicht Willy ook wel. Ze mochten wel naar het WK en de KNWU had zelfs een bondscoach aangesteld in de persoon van Diny Brinkman, die samen met Ineke van IJken de Nederlandse Dames Wielren Club had opgericht en daarmee het startsein had gegeven voor het dameswielrennen in Nederland. Diny – de echtgenote van good old Manus – is een alleraardigste vrouw, maar als bondscoach was ze niet de juiste keus. Dat was ook niet de bedoeling van de KNWU, ze moest vooral als eunuch optreden om op WK’s hanige mannen uit de harem te weren. En in 1977 pikten Keetie Hage en Willy Kwantes dit soort betutteling niet meer. Het ging hen niet om die mannen, maar om vakmanschap in de begeleiding en ze stelden in 1977 een ultimatum: een echte bondscoach of we gaan niet mee naar Venezuela. Beide partijen hielden de poot stijf en de enige die iets deed was Diny Brinkman, die ontslag nam. Wat ook veranderde was de KNWU, want in het verre Venezuela implodeerde het regenteske bestuur en werden eindelijk de ramen opengezet. Er kwam een nieuw bestuur en de democratisering werd voorzichtig ingezet. En dan jaren later is Willy Kwantes, nu mevrouw Wiersma, een van de trouwste fans van deze slogblog. Ik heb begrepen dat ze een dagelijkse bezoekster is en dus gaat ze dit lezen. Wil, van harte gefeliciteerd en bij deze een digitale verjaardagsgroet. Maak er een fijne dag van.

De andere op 9 maart geborenen zijn:

BAGOT, Jean-Claude (1958, Frankrijk)
CARRARA, Joseph (1938, Frankrijk)
ELLI, Alberto (1964, Italië)
FERRARI, Roberto (1983, Italië)
FURLAN, Giorgio (1966, Italië)
JONGE, Maarten de (1985, Nederland)
KUIK, Sonja van (1979, Nederland)
LEVAVASSEUR, Christian (1956, Frankrijk)
LHOTELLERIE, Clément (1986, Frankrijk)
PIIL STORM, Jacob (1973, Denemarken)
SUTER, Paul (1892, overleden 06.04.1966, Zwitserland)
VAN HOLEN, Ronny (1959, België)
VELO, Marco (1974, Italië)

Door Fred van Slogteren, 9 maart 2007 0:00

Willy Kwantes (bis)

Mag ik me aansluiten bij de woorden van Fred? Ook vanuit het Haagje de felicitaties met je 58e verjaardag, beste Wil. Ik heb je vader nog zien rijden bij de profs, maar moet zeggen toch meer van jou te hebben genoten. Je zag er niet alleen heel appetijtelijk uit, maar zat mooi op de fiets en reed bovendien erg hard. Een van onze pronkjuwelen in het vrouwenpeloton, zogezegd. Nog vele jaren vol innerlijke vrede en goede gezondheid toegewenst.

Han de Gruiter.

Geplaatst door Han de Gruiter, 09 maart 2014 12:48:15

Kwantes

Dank je wel Han, leuk om te lezen dat je zowel mij als mijn vader hebt zien rijden. Dat ik mooi op de fiets zat heb ik vaker gehoord, helaas reed ik niet harder dan Keetie die een iets minder mooie stijl had.
Mijn vader wel wel de Nederlandse Fausto Coppi genoemd en dit had te maken met zijn magere benen! Helaas is mijn vader ernstig ziek; het enige onderwerp wat hem nog een beetje interesseert is wielrennen en dan met name "de goede oude tijd", dus die herinneringen halen we regelmatig op. Groet! Willy.

Geplaatst door Willy Kwantes, 11 maart 2014 18:37:05

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web