Het was me het etmaaltje wel …

Ik was achttien toen ik voor het eerst op de Promenade des Anglais in Nice stond. Met vrienden op mijn eerste vakantie in Frankrijk keek ik mijn ogen uit. Die mooie hotels, die palmbomen zo direct aan de Middellandse Zee. Met Rolls Royces en Bentley's aan de stoeprand. Oog in oog met de jetset.

Dertig jaar later was ik er weer. In één van die hotels voor een congres van een grote internationale software-organisatie als één van de honderden congresgangers. Ik was veranderd, vond het normaal, maar het decor was hetzelfde.

Donderdagavond was ik er in gedachten voor de derde maal. De hotels waren nog hetzelfde, de palmbomen ook en – hoewel niet in beeld – was de Mediterranée ongetwijfeld nog net zo mooi. Net voor de straten rood kleurden.

Dat was toen die vrachtwagen ging rijden en twee kilometer lang dood en verderf zaaide. De dag daarna telde die mooie stad, misschien wel de mooiste badplaats ter wereld, vol verdriet de doden en gewonden.

Een bizar drama. Een paar uur daarvoor had ik ook iets gezien dat toen een drama leek. Het waren andere ogen die ernaar keken. Dione, Herman, Danny, Thijs en Wilfried gaven een stukje chauvinisme ten beste, omdat Bauke zo benadeeld was.

De gemoederen liepen hoog op tot Bauke zelf, gevoed, gemasseerd, gedoucht en dus ontspannen in de tuin van het hotel, de zaak tot zijn juiste proporties terugbracht. Het was gebeurd. Het was niet leuk, maar er zijn ergere dingen in de wereld.

Die Groningse nuchterheid verrastte me niet. Zo is Bauke, de reïncarnatie van Joop die zich in die situatie ook niet druk zou hebben gemaakt. En wat die ergere dingen betreft om elf uur, vlak voor het slapen gaan, werd Bauke op zijn wenken bediend.

De volgende dag nam hij met zijn benen wraak. Na afloop van de tijdrit zei hij alleen dat Groningers gewend zijn aan wind. Hij heeft mij eens verteld waar hij als beginnende renner trainde.

Langs de kust van de Waddenzee zo met de kustlijn mee langs Eems en Dollard. In dat dunbevolkte stukje Noord-Nederland aan het eind van de wereld. Waar de vlaggen nooit wapperen, maar altijd strak staan. Dat beetje wind daar in de Vaucluse kon hem niet deren, terwijl Quintana en Bardet in hun onmacht bijna van de weg werden geblazen.

Vandaag was een dag met alleen maar verliezers, in een land waar een heel volk rouwde. Die twee Nederlandse jongens rouwden mee, maar deden waarvoor ze waren gekomen. Wat iedereen vandaag met de mond beleed, deden zij met hun benen. Gewoon doorgaan. Je niets aantrekken van haat en intimidatie, maar tonen dat dat tuig nooit zijn zin mag krijgen.

In hun geval: was dat winnen, maar wel met een dubbel gevoel, zoals Tom Dumoulin dat zo prachtig verwoordde.

En Bauke? Ga nou niet lachen en beschouw me svp ook niet als iemand die de realiteit uit het oog heeft verloren. Bauke kan in deze vorm zo maar de Tour winnen. Froome is ook maar een mens.

Die naalddunne Brit heeft in deze Tour nog nergens laten zien dat hij met kop en schouders boven de rest uitsteekt. Na Dumoulin in Spanje, Kruijswijk in Italië zou het in het rouwende Frankrijk zo maar kunnen. Pourquoi pas?

Foto’s: © Cor Vos

Door Fred van Slogteren, 15 juli 2016 21:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web