En Gie geleuft dat …

Soms word je vervelend geconfronteerd met je eigen laksheid. Bijvoorbeeld over het waarom van een abonnement dat je maar steeds niet opzegde. Al jaren ontvang ik de Vara Gids en al jaren verbaas ik me over de voorspelbaarheid van de schrijvers die daarin acteren.

Tijdens de Tour de France lijkt het nog erger. De erfgenamen van de trotse Rode Haan zien er geen gat in om scribenten als Wagendorp en Smeets zielloos te laten kakelen over de wielersport.

In het recente nummer pakt Mart uit met een stuk dat feitelijk zijn eigen armoe aan dapperheid breed uitsmeert. In ‘De leugen regeerde’ schrijft hij over de affaire Michael Rasmussen.

Zoveel jaar later wil hij ons laten geloven dat een goede kennis van hem (natuurlijk geen namen) hem had gebeld om zijn contacten met de RABO bank leiding aan te wenden. Hij moest de bank waarschuwen.

Met Rasmussen moesten ze geen contract sluiten, want de Deen loog alles aan mekaar. We weten al lang dat liegen de grondtoon was van bijna elke vedette uit die dagen.

Alleen suggereert Mart nu, ingefluisterd door zijn goede kennis, dat Rasmussen bij RABO wel eens de rotte appel zou kunnen zijn die de onschuldige rest van de ploeg zou kunnen aansteken.

Mart snapte het.

Daarna hoorde hij nog meer verhalen over Rasmussen, allemaal met dezelfde strekking en natuurlijk allemaal onder embargo meegedeeld. Nergens wordt duidelijk of dat een reden was om RABO te informeren.

Hetzelfde geldt voor de goede kennis, die volgens Mart ook zelf contact zou zoeken met de RABO leiding.

Even nog noemt hij de naam van David Walsh, de man waar Smeets ’s nachts wel eens van droomt en dan zwetend wakker wordt en hardop, ‘Klootzak,’ roept. Het blijft altijd een beetje onduidelijk voor wie die ‘klootzak’ is bedoeld.

Voor hem zelf, omdat hem op het moment suprême de moed ontbrak de echte feiten te benoemen of toch voor David Walsh, wiens gedrag hem keer op keer confronteert met die lafheid.

Nu, zoveel jaren later, als iedereen de feiten kent en RABO (mede dankzij de plotseling virulente vergeetachtigheid van de hoofdrolspelers toen) een rechtszaak tegen Rasmussen won, schrijft Mart er opnieuw over.

Daarbij geeft hij de werkelijkheid stiekempjes een kleine draai. Natuurlijk in zijn voordeel.

Weer haalt hij die (anonieme) kennis aan en laat hem zeggen: ‘Jammer dat jouw en mijn woorden bij die domkoppen van de bank niet zijn aangekomen.’

In die woorden openbaart zich zomaar een stille held, zo’n klokkenluider die toen al wist hoe de vlag er werkelijk voor hing. Jammer genoeg zag hij zijn heldendom niet gehonoreerd door de Knevels van deze wereld.

Zou het werkelijk zo geweest zijn?

‘En gie geleuft dat?’ kun je op het Vrijthof als reactie verwachten. Ik hou het op: ‘A me hoela.’

Foto’s: © Cor Vos

Door Joep Scholten, 12 juli 2016 15:00

Smeets en Rabobank

In de jaren dat Rabobank de hele Nederlandse wielersport financierde en op de been hield, werd Smeets met enige regelmaat uitgenodigd om voor een vorstelijke beloning voor de klanten van de regionale kantoren van de bank een lezing te geven. Dat deed hij bijzonder goed, moet ik zeggen, maar vanwege die beloning zal hij nooit de neiging hebben gehad om de bank ook maar ergens voor te waarschuwen. Een slimme man die natuurlijk de kip met gouden eieren niet gaat slachten. Het draait bij die mannen allemaal om geld en elkaar de bal toespelen. Een misselijk zootje.
Geplaatst door Michel van Vuren, 13 juli 2016 11:22:00

Afscheid?

Denkende dat Smeets van zijn riante pensioen zou gaan genieten, hoorde ik gisterenavond op den Belgischezender: Gast morgenavond in Viva le Velo, dus hedenavond " Mart Smeets te gast! Enige weken geleden in een speciale D.D.W.D. ter "Ere"van zijn afscheid, speciaal in het zonnetje gezet te Maastricht voor hetgeen hij decenia's lang als gesprekleider voorschotelde, vele nietszeggende personen die belangstelling toont voor de wielersport, als directeuren, professoren, artiesten, en succesvolle zakenlieden , mochten dan hun zegje doen, zodat hij overal ter zijner favoure openingen creëerde die voor andere gesloten blijven! En dan deze mededeling, ik dacht meteen aan Heintje Davids, alleen de mannelijke variant. Vermoed dat we nog jarenlang tot zijn dood, in de avonduren der Tour de France, bij een of ander TV programma, met die persoon geconfronteerd blijven, denk het laatste, hoe ijdel kan een mens zijn! Theo ten Dam.
Geplaatst door Theo ten Dam, 13 juli 2016 13:24:47

Geen Knevel maar Knebel

Arme Andries,

ben je waarschijnlijk een van de laatsten in Nederland met immer in het achterhoofd een straffende God, word je zomaar op een hoop gegooid met de gladde carrière boys van de bank.

Nee, geen Knevel, maar Knebel hoort er te staan.
Geplaatst door joep scholten, 13 juli 2016 13:34:24

Toppunt van arrogantie

Zo ken ik je weer, beste Joep. Heerlijk stukje. Niet eens zozeer door de inhoud, al heeft het er verdomd veel van weg dat je als mijn woordvoerder fungeert, maar ik vind het knap geschreven. Mijn complimenten. Je gaat verder niet in op die andere VARA-scribent, waar ook geen aanleiding voor was, en dat zal ons aller Fred vast en zeker betreuren. Hij heeft die knaap ooit beleefd z'n diensten aangeboden en kreeg toen een nogal arrogante reactie. Géén belangstelling, er werd bij het blad van de VARA-schnabbelaar uitsluitend met vakmensen gewerkt. "Meneer, u beledigt mij", wisselde Fred, "ik heb mijn hele leven beroepsmatig geschreven." Denk maar niet dat de deur alsnog op een kiertje open ging. Einde gesprek! Ons kent ons op de Matras en rond de Grachtengordel en daar zijn we als de dood voor nieuwe concurrentie. Net de Blauwe Trein van weleer in het zesdaagsenwereldje. Ik zou er voor geen prijs deel van willen uitmaken, al zal geen hond dat geloven.

Ondertussen vraag ik me af wat we in vredesnaam aan moeten met die Avondetappe op de buis. Over gekakel gesproken. Wat zit die Tante Pollewop daar eigenlijk te doen zonder enige kennis van de koers? Wie is in vredesnaam Marijn de Vries? En Herman van der Zandt hangt voornamelijk verveeld in z'n stoel, al wist hij als geboren Bredanaar zijn voormalige stadgenoot Stef Clement tenminste ook eens in beeld te brengen. Verder draven ze allemaal weer op, de uit het archief gehaalde gasten van weleer. Langharige Winkels uiteraard (weet oud-coureur Mathieu Hermans niks van Spanje?), Wilfried de Jong natuurlijk en uiteraard Rob Harmeling, de voormalige slippendrager van Mart Smeets. Zit Danny Nelissen daar vooral dankzij de naam van wijlen z'n oom of heeft hij écht (stopwoordje van Ducrot) de Tour wel eens gereden?
Het wielerequivalent van de alom tegenwoordige voetbalfamilie Mulder is evenmin over het hoofd te zien. Ik bedoel die alwetende jongen uit Lisse, die naar eigen zeggen ook wielerprof zou (zijn) geweest, halve sportkranten met overigens aardige bijdragen vult en zowel bij de NOS als de Belg tot het decorum behoort. Net als die eeuwige Eddy Planckaert. Zo, ik heb mijn hart weer eens lekker gelucht.



r

.

Geplaatst door Han de Gruiter , 18 juli 2016 13:02:36

Marijn

Dat Marijn de Vries bij de Avondetappe zit heeft ze te danken aan haar leuke koppie. Niet aan haar wielerkennis, want dat ontbeert ze. Haar gebazel en geneuzel is tenenkrommend. Dieptepunt was vorig jaar. Marijn was te gast bij Tour Du Jour: kakelend en kwebbelend. Mevrouw schijnt beroepsrenner te zijn geweest. Althans, dat woord lag toen in haar mond bestorven. Dat haar erelijst is zo dun als een beschermpapiertje van een inlegkruisje maakte voor Marijn niks uit. Mevrouw De Vries blijkt tijdens haar wielerloopbaan heroïsche koersen gereden te hebben. Tijdens een koers, zo vertelde zij, had ze wel liefst twee (2!!) keer een gat voor haar kopvrouw dichtgereden. En nog meer. Trots liet ze het volk haar litteken zien van een gebroken sleutelbeen. De glazige blik van Eddy Planckaert en Gert Jacobs, spraken boekdelen. Het is te hopen dat Marijns televisieoptreden een zachte dood tegemoet gaat. Zo niet dan wacht ons, wielerliefhebbers barre tijden.
Geplaatst door Gerard H., 18 juli 2016 18:18:40

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web