De Burgerlijke Stand van 5 maart.

Mario DE CLERCQ (1966, België)

Mario De Clercq was een goede wegrenner die af en toe wel eens een crossje reed. Dat ging niet onverdienstelijk. Maar zijn hart lag op de weg en hij startte in de Lotto-ploeg in de Tour van  1995. In de Alpen ontdekte hij zijn beperkingen en in de voor hem afgrijselijke etappe naar La Plagne stapte hij met vier ploeggenoten in de bezemwagen, die enkele meters achter ze reed. Hij werd ontslagen en hij kreeg een contract bij Palmans. Qua aanzien een stuk minder, maar hij voelde zich er prima thuis. Roger De Vlaeminck was er ploegleider en die adviseerde hem meer te gaan crossen. Hij volgde die raad op en hij werd direct derde in het Belgisch kampioenschap. Tot genoegen van zijn vader René De Clercq die in de tijd van Eric De Vlaeminck en Albert Van Damme in België een degelijke subtopper was, volgde Mario de raad van zijn ploegleider op en hij besloot zich geheel op het veldrijden te gaan richten. Hij trainde met De Vlaeminck hard om zijn techniek te verbeteren en in die tak van sport kende hij nauwelijks beperkingen. Er volgde een mooie carrière met overwinningen in het Belgisch kampioenschap, wereldbeker- en superprestigewedstrijden en drie wereldtitels. Een prachtige carrière die helaas wordt overschaduwd door de Landuyt-affaire die ook Johan Museeuw de kop kostte. De Clercq is nooit positief getest, maar bij een huiszoeking werd een schriftje gevonden waarin de merknamen van een aantal voor een wielrenner verboden preparaten waren geschreven. Zijn verweer was dat hij na zijn carrière een boek wilde schrijven over het dopingvraagstuk en dat hij daarom de correcte namen had willen weten. In het burgerleven zal niemand veroordeeld worden als er in zijn huis foto’s worden gevonden van een vermoorde, maar in de wielersport is alles geoorloofd. In ieder geval werd het einde van zijn prachtige carrière door deze affaire verkankelemiend. (Foto: © Luc Claessen)

Wat vermeldt het geboorteregister nog meer?

Charly GROSSKOST (1944, overleden 19.06.2004, Frankrijk)

Het zal zo’n twaalf jaar geleden zijn toen ik met mijn vrouw een paar dagen in Straatsburg was. De dochter van onze Franse vrienden studeerde daar en ze woonde met haar vriend en mede-student op een studentenflatje in het centrum van deze prachtige stad. Ze hebben ons er enkele dagen rondgeleid en tijdens zo’n wandeling zag ik ineens een fietsenwinkel. Op de gevel stond met grote letters CHARLY GROSSKOST en mijn herinnering ging gelijk terug naar de eerste dagen van de Tour de France van 1968. Grosskost won de proloog en dus ook de eerste gele trui. Jan Janssen werd tweede op minder dan drie seconden en Raymond Poulidor eindigde met net een tikje meer als derde. L’Équipe berichtte de volgende morgen dat het klassement in wording was, want het zou tussen Poulidor en Janssen gaan. Over Grosskost werd, ondanks zijn victorie, geen letter geschreven. Het heeft de Elzasser ongetwijfeld pijn gedaan en de volgende dag in de rit naar het Luxemburgse Esch-zur-Alzette was hij de hele dag actief en hij zat dan ook in de kopgroep die voor de etappezege ging. Grosskost was niet alleen een goed tijdrijder, maar hij had ook een sprintje in huis. Zo won hij na de proloog ook de eerste etappe en het geel zat stevig om zijn schouders. Charly reed een goede Tour en hij eindigde als 17e in het eindklassement. Dat schoot allemaal door mijn hoofd toen ik voor die etalage stond. Er kwam een man in een stofjas naar buiten die de stoep begon te vegen. Toen ik zijn naam noemde keek hij enigszins geïrriteerd op. Nogal stompzinnig stamelde ik: ‘Tour de France mille-neuf-cent-soixante-huit, Sjan Sjansén, maillot jaune’, en nog een paar min of meer relevante woorden die me te binnen schoten. Hij keek me met enig medelijden aan, haalde zijn schouders op en ging door met vegen. Met het schaamrood op de kaken liep ik door. Jaren later hoorde ik dat Grosskost de eerste homosexueel in het peloton was, die er onder collega’s rond voor uit kwam. Hij steeg nog iets in mijn achting, maar ik kan door die ontmoeting slechts met enige gêne aan hem terugdenken. Dat in Frankrijk en veel andere landen fietsen minder gezond is dan in Nederland met zijn vele fietspaden, bewijst het einde van Charly. Tijdens een ontspannen trainingsritje werd de 60-jarige geschept door een terreinwagen. Hij had niets te vrezen voor het hiernamaals, want zijn stoepje was schoon.

De andere op 5 maart geborenen zijn:

CHAPPE, Georges (1944, Frankrijk)
HAGE, Klaas van (1985, Nederland)
HAYNES, Hamish Robert (1974, Groot Brittannië)
IVANOV, Sergei (1975, Rusland)
KNEES, Christian (1981, Duitsland)
MEIRHAEGHE, Filip (1971, België)
OLMO MENACHO, Juan (1978, Spanje)
PLOUHINEC, Samuel (1976, Frankrijk)
REDONDO RAMOS, José Antonio (1985, Spanje)
WESSELIUS, Gerard (1945, Nederland)
WIJCHEN, Theo van (1935, Nederland)

Door Fred van Slogteren, 5 maart 2007 0:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web