Manus Brinkman (1928-2016)

Van mijn goede wielervriend Hans van Houdt kreeg ik vanmorgen het droevige bericht dat Manus Brinkman op 87-jarige leeftijd in een hospice in Roosendaal is overleden.

Manus was wielrenner, maar niet zoals bijna alle coureurs die in Nederland actief zijn en zijn geweest. Hij en zijn fiets waren onafscheidelijk. Hij zal ook wel een auto hebben gehad, maar de racefiets was zijn manier om zich te verplaatsen. In weer en wind, zon en regen.

Hij begon direct na de oorlog met de wielersport. Hij beschikte over talent, maar kon zich nooit helemaal op de wielersport werpen omdat hij er altijd fulltime bij heeft gewerkt.  In het begin van de jaren vijftig ging hij desondanks uitslagen rijden, ook al waren die bescheiden.

Pas toen hij mee ging doen aan het cyclocrossen, een nieuw onderdeel van de wielersport, begon hij naam te maken. Hij had aanleg voor deze combinatie van hollen, springen en fietsen.

In de tweede helft van de jaren vijftig won hij bijna elke cross waar hij aan meedeed en zo werd de naam van Manus synoniem voor cyclecross.

Je kon er echter niet van leven en aangezien hij vrouw en kinderen had begon Manus een racespeciaalzaak in de Rotterdamse Oranjeboomstraat. Hij ontpopte zich tot een vaardig constructeur en zette vele jonge wielrenners uit het Rijnmondgebied vakbekwaam op de fiets.

Naast al die activiteiten bleef hij zelf fietsen. Als amateur, als prof, als veteraan, Manus was niet van zijn fiets te slaan. Toen er geen leeftijdscategorie meer was om te koersen trok hij er elke dag op uit om te trainen. Voor wat? Doet er niet toe. Fit blijven in de wedloop met de ouderdom.

Hij heeft geen palmares gerealiseerd waar je van omvalt, maar als veldrijder was hij de eerste Nederlander die internationaal mee kon komen en hij is zijn leven lang een propagandist gebleven van de wielerdiscipline die de meeste beroepsrenners uit zijn tijd als een tijdverdrijf voor de wintermaanden beschouwden.

Het is dan ook een beetje sneu dat toen de KNWU in 1963 voor het eerst een Nederlands kampioenschap veldrijden organiseerde Manus het als 35-jarige niet meer redde tegen veel jongere tegenstanders als Huub Harings, Cor Rutgers, Cock van der Hulst en Jan van Dijk.

In 2008 werd ik eens gebeld door de redactie van het sportprogramma Holland Sport, gepresenteerd door Wilfried de Jong. Ze wilden Manus in het programma hebben omdat hij de eerste Nederlandse wielrenner was die ooit aan het WK veldrijden had meegedaan.

Dat was in 1957 en aan de vooravond van het WK veldrijden in Hoogerheide wilden ze de pionier van de Nederlandse veldrijsport graag in de uitzending. "In m’n blote reet op de massagetafel", zoals hij dat lachend door de telefoon noemde, een vast onderdeel van dat programma.

Ik gaf zijn 06-nummer door en de volgende maandag zag ik Manus in zijn onderbroek en een kuise handdoek om de lendenen op de massagetafel van De Jong liggen. Een tachtigjarige met het afgetrainde lijf van een veertiger.

Tijdens het gesprek troefde hij de ervaren cabaretier menigmaal af met gevatte antwoorden en kreeg daarmee de lachers al snel op zijn hand. Want Manus is iemand met twee benen op de grond of in zijn geval: twee voeten op de pedalen.

Hij was totaal niet onder de indruk van de entourage van het programma en het feit dat hij met zijn handdoekje door misschien wel een miljoen mensen bekeken werd.

Ik wens zijn vrouw Dinie, lang geleden een pionier van het Nederlandse vrouwenwielrennen, en de verdere nabestaanden veel sterkte toe bij het verwerken van het verlies.

Foto 1: archief Wim van Eyle
Foto 2: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 29 juni 2016 13:30

""Manus "rust in vrede.

Vorige week nog op de TV uitzending gezien van de start der Tour van uit Rotterdam van enkele jaren geleden. Ja daarin kwam Manus en zijn toeverlaat Dinie ook aan het woord, ja als "Pedaalridder "bij uitstek was hij voor mij altijd een bron van inspiratie. Ik zie hem nog als jong amateur, toen al als een der beste die er in Nederland was, niet alleen op de wegfiets, ook in het cijclocrossen, zoals het hedendaagse veldrijden toen heette, was Manus immer vooraan te vinden. Ben altijd met interesse deze man blijven volgen en dacht dat hij de honderd jaren wel zou halen, overwon een decenia geleden een aanval der gevreesde ziekte kanker, zoals hij mij vertelde. Morgen wordt de ronde van Honselersdijk gereden,verheude mij om weer wat bij te praten, hetgeen het afgelopen jaar ons bracht, dus nooit meer, een praatje met hem, helaas. Dat is een der wedstrijden welke ik elk jaar bezoek, de meeste trouwens in het Westland, en daarbij was vorig jaar ook zijn kleinzoon Herman deelnemer bij de Junioren, Manus met Dinie aan zijn zijde volgde hij zijn benjamin, en moedigde hem op een rustige manier aan, en voorzag hem gelaten van wat kritiek op het niet winnen van die koers, hij werd 2e. Volgens Manus had hij als eerste de laatste bocht in moeten gaan, daar de finish slecht een honderd meter na die bocht was. Overigens overhandigde Herman jr,jr. zijn bloemen aan zijn "Oma " Ja en dan dit bericht van zijn overlijden dan schrik je daarvan, en bemerk je dat indien je de 80 jaar nadert dat de eindstreep voor een ieder zo langzamerhand in zicht komt, echter ik hoop dat ijzeren Hein zich nog een poosje gedeist houd! Dinie, en overige familie heel veel sterkte bij het verwerken van het verlies van een wieler 'ICOON "niet alleen in Rotterdam, dit geld voor heel Nederland! "Manus nogmaals "R.I.P. "zal je nooit vergeten. Theo ten Dam.
Geplaatst door Theo ten Dam, 29 juni 2016 15:23:40

Manus Brinkman

In mijn jonge jaren kwam ik als beginnend wielrenstertje bij de familie Brinkman over de vloer vanwege het feit dat Dini destijds als damescoach fungeerde.
We spreken over de begin jaren zeventig vorige eeuw.
De familie woonde met hun drie kinderen vlgs mij op een bovenwoning in de Oranjeboomstraat waar door wielrensters ook wel geslapen werd vóór vertrek naar een buitenlandse wedstrijd.
Dini kon smakelijk vertellen over hoe Manus op en top in de verzorging zat:
Ze schepte zijn warme eten op, prakte het zelfs voor hem en wanneer Manus het verorberd had en de rest van het gezin ongeveer nog moest beginnen met eten sprak hij slechts: “Pap” wat wilde zeggen dat hij zijn toetje verwachtte.
Door een conflict binnen de KNWU in het jaar 1977 had ik lange tijd geen contact meer met Dini tot ik haar weer eens ontmoette jaren later tijdens een reünie van de NDWC, de Nederlandse Dames Wielren Club, waar Dini wat mij betreft de onsterflijke opmerking maakte (nadat ze mijn partner had ontmoet): “Zo Wil, dus jij bent toch ook nog goed terecht gekomen”.
Zoveel jaar verder denk ik met enige regelmaat aan haar en vraag mij dan af hoe het met haar en Manus gaat.
Drie jaar geleden vernam ik via via dat ze veel op een camping in Brabant verbleven en het hun goed ging.
En dan nu het bericht van Manus zijn overlijden.
Ik wens Dini uiteraard heel veel sterkte hiermee. Na zoveel jaren samen met Manus zal het heel lastig voor haar zijn alleen verder te moeten.

Geplaatst door Willy Kwantes, 29 juni 2016 18:39:11

Herman Brinkman ...

... werd vorig jaar (2015) 2e in de categorie Nieuwelingen, niet bij de Junioren in Honselersdijk. Ook ik bezoek de Westlandse criteriums. :-) De plaats van de finish in Honselersdijk was er inderdaad eentje die niet zou misstaan in de Giro. :-) De plek het jaar daarvoor was stukken beter...
Geplaatst door marcoV, 29 juni 2016 23:09:09

Het gelijk van MarcoV

In mijn I.M. Manus Brinkman schreef ik dat wij elkaar voor het laatst spraken, wordt er terecht door MarcoV op gewezen dat zijn kleinzoon Herman Jr. de 2e plaats behaalde bij de categorie der Nieuwelingen i.p.v. de door mij vermeldde Junioren. Voor de rest zijn er geen andere foutjes of onwaarheden beschreven in mijn bijdrage in het artikel aan Manus Brinkman gewijd. Wat mij echter bevreemd is dat een wielerfreak wat MarcoV wel degelijk blijkt te zijn, geen letter besteedde aan het overlijden van deze Rotterdamse Wielericoon en Pedaalridder, in de ware zin des woords ! Zou Dinie Brinkman en overige familie wel een extra steun hebben gegeven bij het verwerken van het verlies van deze wielergrootheid wat ( Her) Manus Brinkman wel degelijk was. Ieder medeleven zal een welkome steun zijn voor de familie Brinkman, echter elk mens op deze wereld heeft zijn eigen ordeel en mening, en dat moet je respecteren. Manus had overigens een erelijst van overwinningen bij het cyclocrossen en criteriums in de loop der jaren, waar je daadwerkelijk U,U,U,U,U,U,U,U,U,U, ja 10 maal U tegen zegt! Wat een voorrecht om met zo'n persoon gekoerst te hebben. Hopende dat ik hiermede e.e.a. recht gezet heb. Ja beschik helaas niet over iemand die mijn bijdragen aan deze blog corrigeert en stuur hem ongecensueerd naar de drukker dezer slogblog. Dus fouten zal ik als" ongeletterde" altijd blijven maken, het zij zo! Over enkele uren ga ik richting Honselersdijk alwaar om 13.15 uur het startschot der Nieuwelingen valt,en hoop dat het droog wordt, en dan getuige te zijn van enkele mooie wielerwedstrijden. Ja Honselersdijk, deze deelgemeente van de Gemeente Westland was eens de woonplaats van Leo Duijndam, de sterkste wielrenner tot dusver ooit voortgebracht door de Wielervereniging Westland Wil Vooruit.Theo ten Dam.
Geplaatst door Theo ten Dam, 30 juni 2016 09:26:13

Honselersdijk

Ik heb geen persoonlijke kennis aan Manus Brinkman noch zijn familie. Dus mijn condelances zouden in mijn ogen wellicht kant noch wal raken. Die achtergebleven familie heeft het nu al moeilijk genoeg. Neemt niet weg dat ik Manus Brinkman als pionier van het Nederlands crossen hoog acht. Laat dat duidelijk zijn. Ik heb in de jaren ’70 menige zondag met reservefiets in de bossen en velden van Nederland en België gestaan. Overigens deel ik niet de mening dat Leo Duyndam het grootste talent is geweest wat WWV heeft voortgebracht. Natuurlijk is het moeilijk zoniet ondoenlijk zegelijsten objectief te vergelijken, maar toch. Mijn voorkeur gaat dan toch uit naar een Honselersdijker welke een toch iets imposantere palmares heeft opgebouwd, inclusief winst in Gent Wevegem 1983, maar ook etappes in de Tour de France, Ster van Besseges, Ronde van Nederland, en als amateur al als winnaar van Olypia;s Tour. Maar ook hier een groot respect voor de in Poeldijk geboren Leo Duijndam.
Geplaatst door marcoV, 30 juni 2016 11:03:31

Theo ten Dam 1937-2019

Zojuist las ik het droevige bericht van het overlijden van Theo ten Dam in de afgelopen week. Ik kende Theo sinds 1970 toen ik lid werd van de Spartaan. Theo was een paar jaar daarvoor gestopt met wielrennen, maar hij bleef wel een trouwe supporter bij de clubwedstrijden van de Spartaan. Voor 1970 kende ik zijn naam uit de kranten. Hij was een goede criteriumrijder en reed egelmatig in de prijzen. Vooral door de inzet van Theo kon de Spartaan in 1972 een eigen clubgebouw in beheer nemen.

Theo heeft heel veel geschreven voor Slogblog, meestal over het wielrennen en de wielrenners uit de Haagse regio. Ik herinner me Theo ten Dam vooral als een sympathieke man en een goed mens. Op donderdag 22 augustus om 11.00 uur vindt de afscheidsdienst plaats op begraafplaats Eikelenburg in Rijswjk. Ik wens de familie van Theo heel veel stekte toe.
Geplaatst door Piet van der Meer, 18 augustus 2019 09:53:24

R.I.P Theo ten Dam

Bij deze wil ik de naaste familie en bekenden van Theo ten Dam heel veel sterkte wensen,met dit verlies!
Ik ken Theo niet persoonlijk,maar via deze SlogBlog en via faceboek,heb ik de vele verhalen en berichten van Theo mogen lezen,waardoor hij voor mij zelfs bekend werd!
Theo,rust in vrede!
Geplaatst door HARRY HERMKENS, 18 augustus 2019 21:59:27

Theo ten Dam

Theo is een aantal jaren een vaste bezoeker geweest van de slogblog. Hij las niet alleen alles, maar had ook op alles commentaar. In lange stukken, die bij gebrek aan leestekens, soms moeilijk te lezen waren, gaf hij zijn mening over zijn geliefde wielersport. Niet zelden reageerde Han de Gruiter daarop. Dan volgde vaak eindeloze discussies, terwijl de heren hemelsbreed iets van honderd meter van elkaar woonden. Ik heb me er zowel mee geamuseerd als soms geërgerd en een enkele keer moeten ingrijpen, omdat de discussies niet altijd meer over wielrennen gingen. Dat is me kwalijk genomen, reden waarom beide heren (waarschijnlijk) met wrok jegens mij zijn gestorven. Dat betreur ik, hoewel ik nergens spijt van heb. Zowel Han als Theo waren echte wielermensen met het hart op de juiste plaats. Zo wil ik ze gedenken in het vertrouwen dat hun rust er een van vrede is. Met mijn condoleances aan hun nabestaanden, die ik veel sterkte wens.
Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 augustus 2019 10:14:40

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web