Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 26 juni …

In het nogal traditionele wielerwereldje van het begin van de jaren tachtig was hij van meet af aan een buitenbeentje. Een jongetje met een beugelbekkie en een baseballpet. MacDonalds was zijn favoriete restaurant en hij zat nergens mee.

Net uit Amerika meldde hij zich in Amstelveen bij de grote Peter Post, de ploegbaas van de TI-Raleigh-ploeg waarvan de successen ook tot ver in de States waren doorgedrongen. Of hij niet voor de Raleigh-ploeg zou kunnen fietsen?

Post liet de beslissing over aan zijn toprenners Raas en Knetemann en die schudden van nee bij het zien van dat jongenskoppie. Zo kwam het Amerikaantje bij de Franse Renault-ploeg terecht met Bernard Hinault.

Dat was de ongekroonde koning van het toenmalige peloton en de kopman van een sterke ploeg. Greg LeMond werd door ploegleider Cyrille Guimard voorbestemd voor een ondergeschikte rol naast andere talenten in de wachtkamer als Laurent Fignon en Charly Mottet.

Dat zinde de eigenzinnige yank allerminst en toen zijn rol hem duidelijk werd, rebelleerde hij. Niet met zijn mond, maar met zijn benen. Hij liet zien wat hij kon en dat kon Guimard niet blijven negeren.

Toen de Amerikaan in 1983 wereldkampioen werd, eiste hij het kopmanschap op en dat bracht Guimard in de luxe, maar ook lastige situatie dat hij moest kiezen tussen de viervoudige Tourwinnaar en een talentvolle Amerikaan, die nog maar moest zien te bewijzen dat hij ook de Tour kon winnen.

Het leidde het einde in van de jarenlange samenwerking van Guimard met Hinault en Le Blaireau transfereerde naar de nieuwe ploeg La Vie Claire van Bernard Tapis, de steenrijke Franse ondernemer die geen idee had wat hij met al zijn geld moest doen.

De wielerwereld keek er van op toen ook LeMond door Tapie werd gecontracteerd. De Zwitser Paul Köchli, die als ploegleider een compromis moest zien te vinden, vond de oplossing. In de Tour van 1985 zou alles op de kaart van Hinault worden gezet en een jaar later zou LeMond de grote man worden.

De Amerikaan hield zich keurig aan de afspraak, maar een jaar later kon de trotse Bretoen zich niet altijd beheersen en daarmee bracht hij zijn ploeggenoot een aantal malen in verlegenheid.

Maar LeMond won en hij leek voorbestemd om op zijn beurt een keertje of vijf de Tour te gaan winnen. 'Was nou maar naar Specsavers gegaan' was de raad achteraf toen zijn zwager tijdens een jachtpartijtje de Tourwinnaar van 1986 voor een fazant aanzag en hem vol hagel schoot.

Er volgden moeizame jaren, waarin Greg ver terugviel. Toen iedereen hem al vergeten was, voorkwam José De Cauwer een gang naar de vergetelheid. In een verder onbeduidend ploegje won LeMond onder zijn leiding de Tour van 1989 met de meest spannende ontkoping uit de geschiedenis.

Datzelfde jaar werd hij wederom wereldkampioen en in 1990 zegevierde hij voor de derde maal in de Tour. Dat was het en daarmee behoort hij net niet tot de allergrootsten van het formaat Anquetil, Merckx, Hinault, Indurain en Armstrong.

LeMond is de geschiedenis ingegaan als de man die afrekende met tal van verouderde opvattingen. Hij dacht na over het materiaal, over de eetgewoonten en over de fabel dat een renner voor de koers geen wip zou mogen maken. Sterker, zijn hele familie zat overal op de eerste rang.

Hij toonde aan dat dat allemaal onzin was en zorgde er verder voor dat de salarissen van de grootsten uit de wielersport in de buurt kwamen van hun collega’s uit het voetbal, tennis, baseball en golf.

Zijn financiële kruistocht had mede tot gevolg dat kleine en vaak dubieuze sponsors uit de wielersport verdwenen. Die konden de gigantische bedragen niet meer opbrengen die voor een wielerploeg nodig zijn.

Het cyclisme is sindsdien het speelveld van multinationals geworden. En daarmee was de globalisering van de sport, die door Hein Verbruggen is ingezet en door Greg LeMond en - ere wie ere toekomt - Phil anderson is afgedwongen, een voldongen feit.

In dat opzicht is zijn invloed op de wielersport oneindig veel groter geweest dan die van Eddy Merckx, die zonder enige jalouzie graag vertelt dat zoon Axel in drie seizoenen meer heeft verdiend dat hij in zijn hele carrière.

Greg LeMond duikt nog regelmatig in de wielersport op. Ook bij de komende Tour de France zullen we hem wel weer zien, bijvoorbeeld als co-commentator voor een Amerikaans tv-zender. Ze kunnen hem sinds vandaag aankondigen als een 55-jarige oud-winnaar van de Tour de France.

Foto’s: © Cor Vos

DOE MEE MET HET SLOGBLOG TOURSPEL! VOOR MEER INFORMATIE KLIK HIER.



Door Fred van Slogteren, 26 juni 2016 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web