De jarige van vandaag Ö

Vandaag precies 68 jaar geleden overleed Richard Depoorter op 33-jarige leeftijd. Als gevolg van een mysterieus ongeval. Hij was als coureur niet piepjong meer, maar toch was zijn carrière nog maar net begonnen.

Hij was al in 1938 beroepsrenner geworden, maar voor hij bij de profs zijn draai had gevonden brak de oorlog uit en kwam er van fietsen niet veel meer terecht. In de wedstrijden die nog doorgang vonden, weerde hij zich als een Vlaamse leeuw.

Zoals in 1943 toen hij Luik-Bastenaken-Luik won. Met bijna uitsluitend Belgische coureurs aan het vertrek. Daarom was hij zielsgelukkig toen hij in 1947, dus na de oorlog, La Doyenne andermaal won maar met een sterk internationaal deelnemersveld

Hij won nog een aantal koersen en toen startte hij in juni 1948 in de Ronde van Zwitserland. Het gebeurde in de vierde etappe van Thun naar Altdorf toen Depoorter in de onverlichte tunnel van de Sustenpas door de wagen van zijn eigen ploegleider werd aangereden. Hij was op slag dood.

De ploegleider in kwestie was een nog jonge Lomme Driessens, maar die zat niet aan het stuur. De toedracht werd later breed uitgemeten toen Louis Hanssens, de chauffeur, twee jaar later in België werd vervolgd voor dood door schuld.

‘Het toebrengen van slagen bij gebrek aan bedachtzaamheid, de dood ten gevolge hebbend’, zo zou de Correctionele Rechtbank van Brussel het hebben geformuleerd.

Een vreemd proces trouwens, omdat een verkeersongeval waarbij al of niet sprake is van schuld naar normale maatstaven door de Zwitserse, en niet door de Belgische justitie bekeken had moeten worden.

Maar zoals eigenlijk altijd in vermeende strafzaken in het Vlaamse wielerland is er een zekere hardnekkigheid om Barbertje te doen hangen.

Aanvankelijk was het trouwens nog maar de vraag of het wel Hanssens was die aan het stuur heeft gezeten. Vaststaat dat Richard Depoorter tijdens de bewuste bergetappe in de achtervolging was op zijn ploeggenoot Stan Ockers en op diens medevluchter Jean Robic.

In de afdaling, in een onverlichte tunnel met ook nog eens een ingebouwde bocht, zou het gebeurd zijn. Zonder verdere getuigen. Dan kun je er achteraf natuurlijk de meest gewenste draai aan geven.

De familie Depoorter in Ichtegem (West-Vlaanderen) was een geslacht van fietsenmakers. Nog jaren na het noodlottige ongeval werden er op de gemaakte fietsen balhoofdplaatjes geschroefd met de beeltenis van Richard Depoorter.

Foto 1 en 2: archief dewielersite.net
Foto 3: © Otto Beaujon

Door Fred van Slogteren, 16 juni 2016 9:00

In de leiderstrui

Extra merkwaardig is nog dat Depoorter in de leiderstrui zou hebben gereden. Een simpel mens is dan geneigd zich af te vragen waarom dan uitgerekend een illustere ploegmaat als Stannemanneke Ockers de beentjes had genomen. Om de vlucht van Jean Robic te neutraliseren of om voor eigen kans te gaan? Helaas zijn alle drie betrokkenen al lang overleden, waardoor de vraag eeuwig onbeantwoord zal blijven. Wel zij aangetekend dat het begrip "in ploegverband rijden" in die jaren veertig nog geenszins vergelijkbaar was met de veel te ver doorgevoerde tactiek die we er vandaag de dag onder verstaan. Renners van een ploeg droegen weliswaar dezelfde trui, maar trokken zich in de koers niet al veel van de rest aan. Het was nog veelal: ieder voor zich en probeer maar zoveel mogelijk premies en prijzengeld te pakken, want anders kun je aan het eind van de week de huur niet betalen.
Geplaatst door Han de Gruiter, 16 juni 2016 10:11:41

Wielersport

Ja Han, wij van de oude stempel hebben het wielrennen nog meegemaakt in zijn orspronkelijke vorm, zelfs ploegenoten gunden elkaar het licht nauwelijks in de ogen, toen was bij de meeste renners armoe troef. Voor elke renner gold, dat op er brood op de plank moest komen, denk dat de omstandigheden er de oorzaak van waren, elkaar af te troefen, zodat er menig knok en pompgevecht in die jaren plaats vond. Meestal won in die tijd de sterkste, echter slimmerikken konden ook weleens met de bloemen naar huis gaan. Vandaag de dag zijn de ploegen die het meeste geld tot hun beschikking hebben de beste renners, die halen renners weg bij andere ploegen, en die goede, potentieŽle winnaars mogen dan hun kloten eraf rijden voor hun kopman mede door dat de ploegleiders hun via de , door mij verfoeide oortjes, hun renners opdrachten verstrekken, die daaraan gehoor moeten geven, doen zij dat niet, dan komt hun riante salaris en contractverlenning in gevaar! Helaas is het wielrennen niet wat het ooit was een individueŽle sport, waar meestal de sterkste wonnen, nu ontaarden de meeste wedstrijden in een massaspurt, waar de sprinters elkaar trachten af te troeven, en de paarden ( renners ) die de haver verdienen kort voor de finish ingehaald worden( oorzaak oortjes!) Er volgen dan onvoorstelbare capriolen onder de sprinters met alle gevaren vandien, echter en er kan er maar eentje winnen. Indien de sprinters in zo"n geval miskleunen ten faveure van die koploper(s) dan heb ik een fijn gevoel, dat zal U begrijpen na het lezen van deze bijdrag. Echter dit komt maar zelden voor, helaas! Ja je moet meegaan met de tijd hoor ik U al denken, maar toch als ( bejaarde ) oudrenner geef ik de voorkeur voor wat het wielrennen ooit was, een individueŽle sport! Theo ten Dam.
Geplaatst door Theo ten Dam, 16 juni 2016 13:54:26

vroegŻgh...

Beste Han en Theo, geachte Hagenezen. Laten we het verleden niet al teveel "verheerlijken". Want ook nu moet er nog steeds brood op de plank komen en de huur betaald worden bij de hedendaagse professionals. Vechtpartijen zijn van alle tijden. En ik zie er nog vrij recent op mijn netvlies staan. Onlangs zelfs werd er in Brabant nog een van de eliterenners enkele maanden geschorst vanwege een handgemeen. Okť, wellicht niet meer met de pomp. Omdat zulk een attribuut naar het museum is verbannen. In tijden dat ploegen nog maar de beschikking hadden over een armetierig ploegleiderswagentje werd je als laatste man voorbij gereden en kreeg je vanuit het raampje nog vlug in vliegende vaart naar de kopman door de mechanieker een pomp en een opgevouwen tube aangereikt. Om aan de meet te komen, al dan niet over het afgestoken parcours. Die tijd is niet meer, langs de route staan talloze mensen al dan niet bezoldigd van de ploeg om je bidons en zelfs reservewielen aan te reiken in de grotere koersen. Knechten zijn er ook nog steeds, en zei plooien zich in die rol. Ik denk dat er zelfs meer zijn die meer verdienen dan menige kopman. Die met een mooi Vlaams woord aangeduid worden als domestiekers. En dus is de sport nog steeds zo individueel als het maar zijn kan. Heel eerlijk gezegd is bijna elke renner in ietwat in zichzelf gekeerde narcistische einzelgšnger. Toen en nu. Het zijn de nuances die nu nog het verschil maken, maar in essentie is er niet veel veranderd. Ook vroeger waren er sprinters die niet volgens het boekje reden, en werd er van de lijn afgeweken. Ergens moet die Bouhanni het toch eens geleerd hebben. :-)
Geplaatst door marcoV, 18 juni 2016 11:43:06

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web