Uit de stalling van Peter R. de Fiets …

Deze olijfgroene Bianchi dateert uit 1951. Dat weet ik zeker omdat bij de revisie van de trapas dit jaartal onder het vuil vandaan kwam. Het bijzondere van deze fiets is het versnellingsapparaat. Dat is vernoemd naar Parijs-Roubaix en dan met name naar de overwinning die Fausto Coppi, de sterrijder van Bianchi, in 1950 in die klassieker behaalde.

Bianchi is altijd een topmerk geweest en dat is het nog steeds en de Nederlandse lotto.nl/Jumbo ploeg rijdt op fietsen van dit merk. Het is volgens mij ook de enige fietsenfabrikant die langer dan honderd jaar bestaat.

De manier waarop ik aan die fiets gekomen ben is heel bijzonder. Veel van mijn fietsen zijn afkomstig van de zolders van fietsenmakers, waar ze zijn voorbestemd voor de schroothoop. Voor de vakman zijn die fietsen het vaak niet meer waard om opgeknapt te worden, maar voor mij als verzamelaar wel. Daarom ga ik graag en regelmatig bij fietsenmakers buurten.

Zo was ik eens bij een van hen en vroeg belangstellend of hij nog iets op zolder had liggen. “Nee, alleen schroot”, was het antwoord. Een van zijn monteurs zei toen dat er onder een berg wielen nog een oud frame met een vieze groene kleur lag. Mijn hart veerde op en ik smeekte om voor me te gaan kijken, want dat kon wel eens een Bianchi zijn.

Hij ging naar boven en kwam na een poos terug met een wrak. Het was inderdaad een Bianchi, maar omgebouwd tot stadsfiets want er zaten allemaal onderdelen op waar de echte Bianchi-liefhebber tranen van in zijn ogen krijgt.

Toen ik het kader in mijn handen had zag ik dat het balhoofd geïntegreerd was en er een vreemde beugel aan de staande achtervork zat. Bij nadere bestudering kwam ik er achter dat het een versnellingsapparaat was.

Zoals het toen was, werkte het niet meer. Ik heb daarom de tandjes een voor een met de hand in vorm moeten vijlen om het systeem weer te laten functioneren.

Dit unieke versnellingssysteem is in 1950 ontwikkeld door Campagnolo. Het apparaat zit gemonteerd op de staande rechterbuis van de achtervork en de berijder van de fiets kon het bedienen door met zijn rechterhand achterwaarts het vorkje te bewegen.

Eerst moest de achteras ontgrendeld worden door het vorkje een achtste slag te draaien en vervolgens kon naar de gewenste versnelling worden geschakeld. De achterpadden, die de verplaatsing van de ketting verzorgen, zijn zodanig uitgevoerd dat het gewenste kettingbereik en de benodigde kettingspanning worden gerealiseerd.

Ze zijn vertand over 65 mm. en er is een ketting gebruikt van een halve inch. Het verschil tussen het grootste en het kleinste tandwiel kan maximaal tien tandjes zijn. Dat is in kettinglengte gerekend 10 maal een halve inch = 127 mm. De ketting loopt in een lus, dus is de effectieve lengte die opgevangen moet worden 127:2 = 63,5 mm. Ik hoop dat jullie het nog kunnen volgen.

De rest van de fiets heb ik gereviseerd en dat heeft lang geduurd. Het Aquila zadel is nog origineel en het kleine voorspatbord ook. Dat had als functie om de op het stuur bevestigde bidon tegen opspattend water en blubber te beschermen. Dat was geen overbodige luxe toen deze fiets op de bar slechte wegen nog in wedstrijden werd gebruikt.

Foto’s: © T&T Tekst & Traffic

RESERVEER JE PLAATS BIJ HET UTRECHTS WIELERCAFÉ OP 28 APRIL A.S.

fred@slogblog.nl

Door Peter Ravensbergen, 19 april 2016 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web