De Burgerlijks Stand van 7 februari

Jos van der Vleuten (1943)

Jos van der Vleuten was een goede renner en een uitstekende knecht aan wie menig kopman veel te danken heeft. Zoals bijvoorbeeld Jan Janssen in het WK van 1967. Onder de renners heeft Jos echter de reputatie dat hij zijn eigen prestaties en verdiensten nog wel eens overdrijft. Maar dat is meer renners eigen. Feit is dat hij een leuke kerel is, die prachtige wielerverhalen kan vertellen. Feit is ook dat hij een indrukwekkende en lange palmares kan overleggen, waar menig renner jaloers op zal zijn. Als je naar zijn mogelijkheden kijkt heeft hij er alles uitgehaald en hij is nu hartstikke gelukkig met zijn Tanja, een leuk mens die ik een keer heb mogen ontmoeten. Zijn nieuwe liefde heeft Jos zichtbaar goed gedaan, want hij oogt als een jonge god. Het tegenovergestelde van zijn handel, want de uit Mierlohout afkomstige Vleut is tegenwoordig antiekhandelaar.

Wat vermeldt de geboorteregister nog meer?

Cor Blekemolen (1894, overleden 28.11.1972)

Ergens in de jaren zeventig werd er in het Cultureel Centrum in Amstelveen een tentoonstelling gehouden over de wielersport. Er stonden prachtige dingen uit het verleden. Fietsen, gangmaakmotoren, kleding en nog veel meer. Er lag ook een door de mot aangevreten regenboogtrui. Die was van Cor Blekemolen geweest en die trui dateerde uit 1914 toen de Amsterdamse slagerszoon wereldkampioen was bij de amateurstayers. Na zijn carrière stapte hij de filmwereld in en hij was jarenlang directeur van een bioscoop in Hilversum. Lees het hele verhaal over zijn boeiende leven in Wielerhelden van Oranje

Door Fred van Slogteren, 7 februari 2006 0:00

Jos van der Vleuten

Vleut is tegenwoordig antiekhandelaar ...??? Ik mag toch hopen dat hij daarboven niet meer hoeft te werken. Jos overleed op 5 december 2011 aan een hersenbloeding in zijn vakantiehuis in de Dominicaanse Republiek, zoals de redactie van deze rubriek en de meeste lezers vat wel weten. Misschien kan bovengenoemd stukje uit 2006 worden geactualiseerd?

Overigens trof ik Jos enkele jaren voor zijn dood nog op een klein industrieterrein in Helmond en daar zat hij als directeur van een bedrijf dat zich had gespecialiseerd in het slijpen van zaagmachines voor industriële doeleinden. Ik had hem uitgenodigd voor een dubbelinterview met zijn neef Erik, springruiter van internationale allure en ooit Europees kampioen bij de Young Riders (zeg maar Jong Oranje).

Misschien aardig om nog even op te rakelen hoe Joske in het professionele wielercircuit terecht kwam. Hoewel hij een van de beste amateurs van ons land was, werd de Brabander tot zijn woede niet aangeduid voor de WK-ploeg van 1964 en daarom stapte hij onmiddellijk over naar de profs. Flandria-Romeo gaf hem een contract en dat vertrouwen beloonde hij al in zijn eerste serieuze koers, de Omloop Het Volk, door als derde te finishen. Daarna ging de Vleut dusdanig te keer in Parijs-Nice dat Jan Janssen hem persoonlijk tot de orde kwam roepen. Zou dat niet zijn gebeurd, Joske had naar eigen overtuiging twee ritten in die koers naar de zon gewonnen. Nu was de les duidelijk geweest, hij had zich maar te voegen naar de wetten van het peloton . De zakelijk aangelegde neofiet koos vrijwel meteen voor de rol van helper. Nog in diezelfde etappenkoers reed hij op verzoek van Poupou een gat dicht, om een soortgelijk verzoek van Felici Gimondi te weigeren. "Voor Poulidor had ik het wel over, dat was een simpele", zei hij daar later over, "maar niet voor Gimondi. Gij bent hier de grote kampioen, dus rij het zelf maar dicht."

Dezelfde Jan Janssen die hem in Parijs-Nice had belet naar de bloemen te reiken, kwam de hardrijder wel om hulp vragen toen het WK van Heerlen 1967 voor de deur stond. De Vleut reageerde gretig toen Gianni Motta al bij de eerste beklimming van de Ubachsberg ten aanval trok, vergezeld van ene Eddy Meckx. Het bleek de beslissende slag en niemand zou er nog bij komen. Alleen Jan Janssen bracht de moed op in de tegenaanval te gaan toen het gat al dik drie minuten was. Ploegbaas van dienst Ab Geldermans gaf de Vleut bevel zijn kopman op te wachten en samen kwamen ze bij Merckx, Motta en de Spanjool Ramon Saez. Janssen moest het daarna in de spurt afleggen tegen de jonge kannibaal Merckx, zij het met slechts luttele centimeters, en Jos van der Vleuten werd vijfde. In de officiële uitslag is die naam echter niet meer terug te vinden, want de jonge hond uit Mierlo-Hout ging voor schut bij de dopingcontrole.

In een boek over dopinggebruik onder coureurs moet de auteur later hebben gesuggereerd, dat Van der Vleuten welbewust de rol van brandoffer had gekregen, opdat hij in staat zou zijn zich de hele dag uit de naad te werken voor zijn Janssen, die daardoor clean buiten schot zou blijven. Een bewering waar echter nooit enig bewijs voor is gevonden.

Han de Gruiter

Geplaatst door Han de Gruiter, 07 februari 2013 22:22:31

de vleut

Dat was wat ze bij ons een "gesoigneerde" coureur noemen. Weet nog dat hij vaak met superdonkerbruine, gemasseerde benen aan het vertrek stond. Alleen als het begon te regenen, sloeg dat spul zowat groen uit. Een jongen met gevoel voor humor. Jaren nadat "De Vleut" al gestopt was, ergens achterin de jaren '70, stond hij met ons aan de start van een niet-licentiehouders wedstrijd in Best(van de wilde bond in N-Br.) En blies nog aardig zijn deuntje mee. En liet zich niet verleiden om constant op kop te rijden. Nee, Jos liet op niet mis te verstane wijze wel even horen dat het jouw beurt was. Die dag gehuld in een .... regenboogtrui. Mooie kerel, altijd goed gehumeurd. en altijd gaan. Klasbak 1e klas.

Geplaatst door marco V, 07 februari 2013 22:46:03

De Vleut nogmaals

Ik had eigenlijk nog moeten vermelden dat vrolijke, zonnige Jos na zijn carrière jarenlang voorzitter van zijn wielerclub Buitenlust is geweest. Het was dus ook een heel sociaal mens.

Om nog even terug te komen op die spannende eindspurt van het WK 1967 in Heerlen: dat is toch wel een heel bijzonder historisch duel geweest. Daar streden toen zij aan zij de twee wereldkampioenen van Sallanches. Eddy Merckx had zich in Frankrijk verreweg de beste amateur getoond na een magistrale solo en Jan Janssen greep er daags nadien de regenboogtrui. Drie jaar later in Heerlen won Merckx dus, al ging ieders bewondering toen uit naar 'Vize-Weltmeister' Jan Janssen voor de grandioze wijze waarop hij in zijn eentje ruim twee van de drie minuten achterstand op de kopgroep goedmaakte. Met Jos samen reed hij het laatste gaatje van veertig seconden dicht. Klasse verloochent zich nooit.

Han de Gruiter.

Geplaatst door Han de Gruiter, 08 februari 2013 14:08:24

de Vleut nog eens nomaals

... voorzitter én clubsponsor. Die spurt in 1967 te Heerlen was voor mij het startsein voor de liefde van de wielrennerij... Eerlijk waar.

Geplaatst door marco V, 08 februari 2013 21:47:04

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web