Uit de wasserette van Henk …

In 1984 nam Johan van der Velde afscheid van Peter Post, de ploegleider die in de Raleigh-jaren zo veel voor hem had betekend. Niet om met Jan Raas verder te gaan naar Kwamtum Hallen, zoals acht van zijn collega’s, maar om een nieuw wielerleven te beginnen in Italië.

De Italiaanse wielercultuur was de droom van menige renner in Nederland en België en bij een Italiaanse ploeg rijden, waar je alleen maar hoefde te fietsen en verder in de watten werd gelegd, leek een eldorado.

Veel geld verdienen en als een vedette behandeld te worden, dat leek Johan wel wat. Hij is er inderdaad gigantisch populair geworden, als Giovanni, il uomo di Gavia. Hij begon in 1984 bij Metauro Mobili, maar reed een jaar later op een Pinarello fiets voor Vini Ricordi. Dus dit truitje is van Johan, zult u denken.

Mis, Johan mocht ook iemand meenemen en koos daarvoor Wies van Dongen, een trainingsmaat en een jongen met wie hij in de wintermaanden regelmatig de kroeg opzocht om er te toepen en een biertje te drinken.

Wies van Dongen junior moet ik schrijven, want er was ook een senior. Zijn vader was in de jaren vijftig ook wielrenner geweest, onder andere in de Tourploeg van Kees Pellenaars en vandaar dat junior en senior.

Waar Johan een van de smaakmakers was in de roemruchte jaren zeventig en tachtig toen Nederlandse renners alles wonnen wat er te winnen was, daar werd zijn maatje heel wat minder bekend.

Hij was beroepsrenner van 1980 tot en met 1985 en begon bij HB Alarm, destijds na Raleigh de tweede ploeg van Nederland. Hij reed voor die ploeg de Ronde van Spanje en Parijs-Nice, maar in een knechtenrol. Daarna reed hij nog enkele jaren voor kleine ploegjes als Elro Snacks.

Hij haalde er een redelijk inkomen uit, want er was in die succesjaren volop startgelegenheid. Zo’n 120 koersdagen per jaar was geen uitzondering.

In dienst van Vini Ricordi reed hij in 1985 onder andere de Tirreno Adriatico, de Ronde van Romandië en de Ronde van Italië met vanuit de ploeg veel lof voor zijn opofferende knechtenwerk.

Helaas duurde het maar één jaar, want Giovanni werd weer Johan bij de Panasonic-ploeg van Peter Post. Dat was voor Wies reden om er op z’n 28ste al mee te stoppen omdat hij zich alleen tussen die Italianen nogal verloren voelde en er geen andere ploeg in hem geïnteresseerd was.

Hij vond een baan bij een grote kartonnagefabriek in Oosterhout waar hij nu nog steeds werkt. Fietsen doet hij nog regelmatig en nog fanatieker trapt hij wekelijks tegen een balletje op het voetbalveld.

Op zijn wielertijd kijkt hij met veel plezier terug, want het was een mooie tijd die hij voor geen goud had willen missen.

Foto’s: archief dewielersite.net

Door Henk Theuns, 28 november 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web