Uit de ordners van Jan …

“Mijn historische zesdaagse van vandaag eindigde op 19 februari 1982. De Zesdaagse van Milaan werd gewonnen door René Pijnen. Als koppelgenoot had hij dit keer niet Francesco Moser, maar een andere Italiaanse vedette als maat, namelijk Giuseppe Saronni. Saronni won in zijn loopbaan slechts twee zesdaagsen en allebei in Milaan. In 1980 met Patrick Sercu en twee jaar later dus met René Pijnen. Je kunt het slechter treffen met je maatjes. In februari 1977 - Saronni was toen pas 19 jaar - maakte hij zijn profdebuut in de Zesdaagse van Milaan. Samen met de Duitser Günther Haritz werd hij achtste. Winnaars waren de Italiaan Felice Gimondi en de Belg Rik Van Linden. Niet bepaald een combinatie die je een winst in een Six zou toedichten. Evenals Saronni won ook Gimondi in zijn rijke loopbaan slechts twee zesdaagsen en ook allebei in Milaan en voor Van Linden is het ook zijn enige zesdaagsezege geweest.
In 1982 werden Moser-Sercu tweede en Bidinost-Freuler derde. In het veld van maar liefst 18 koppels zat nog een landgenoot. De Tukker Herman Ponsteen werd met de Italiaan Maurizio Orlandi achttiende en laatste, op 28 ronden van de winnaars.
Ook Milaan onderging het lot van zovele zesdaagsen, want op 13 februari 1999 werden de Italianen Silvio Martinello en Marco Villa (foto © Cor Vos) gehuldigd als de laatste winnaars. Ons huidige superkoppel Slippens-Stam - sinds kort gelukkig weer herenigd - moest in 1999 duidelijk nog wennen aan het milieu want ze eindigden als twaalfde op maar liefst 32 ronden achter de winnaars.

Het hout van de befaamde Milanese Vigorellipiste was eerder in Rome gebruikt en in de jaren dertig vanuit naar Milaan overgebracht. Dus op hetzelfde hout waarop in 1932 de wereldkampioenschappen in Rome waren gehouden, werd van 27 augustus tot 2 september in Milaan het WK 1939 verreden. Althans gedeeltelijk, want ...

... tijdens dat toernooi brak de tweede wereldoorlog uit en de enige wereldkampioen 1939 was Jan Derksen bij de amateursprinters. Op 19 januari 1985 stortte door de zware sneeuwlast een deel van het dak van het Milanese sportpaleis in. Per vierkante meter zou er ongeveer 400 kilogram sneeuw op hebben gelegen. De schade werd geraamd op enkele miljoenen guldens en het herstel zou naar verwachting zes tot twaalf maanden gaan duren. De Zesdaagse van Milaan die op 9 februari zou beginnen moest daarom worden afgelast. Het zou echter nog tot 1996 duren voor er een nieuwe zesdaagse in dat sportpaleis werd georganiseerd en drie jaar later was het definitief met de Milanese Six gebeurd.

In 1927 werd de eerste Zesdaagse van Milaan gewonnen door Constante Girardengo, de eerste echte campionissimo uit de Italiaanse wielergeschiedenis. Een jaar later won hij wederom de lauwerkrans. Natuurlijk was Girardengo - getuige zijn erelijst - meer weg- dan baanrenner. Hij won twee maal de Ronde van Italië (1919 en 1923), waarin hij ook nog 30 ritten won, werd negen keer Italiaans kampioen, won zes keer Milaan-San Remo en drie keer de Ronde van Lombardije. Na zijn carrière richtte hij een fabriek op, waar fietsen en motorfietsen werden geproduceerd. Otto Beaujon besteedde op 11 augustus vorig jaar nog aandacht aan Girardengo in zijn rubriek ‘Het balhoofdplaatje van Otto’. Leuk om eens terug te zoeken via de zoekbalk aan de rechterkant. Bij Peter R. de Fiets is voor zover ik kan nagaan nog geen Girardengo-fiets behandeld.

Toen ik op 18 september 1988 als toerfietser van Milaan naar San Remo reed stuitte ik op de Capo Berta op een gedenkteken voor twee echte Italiaanse campionissimi: Fausto Coppi en Constante Girardengo. Op de foto zijn de beide borstbeelden te zien. Op deze en de andere door mij gereden klassiekers kom ik in de loop van het jaar nog uitgebreid terug.

Girardengo was prof van 1912 tot mei 1936 en zijn erelijst zou nog veel groter zijn geweest als de eerste wereldoorlog niet had plaatsgevonden. Hij overleed op 9 februari 1978 op 85-jarige leeftijd in zijn geboorteplaats Novi Ligure.

Het zou tot 1961 duren vooraleer Milaan weer een zesdaagse in de stad kon verwelkomen. Achter Reginald Arnold en Ferdinando Terruzi werd het fameuze koppel Peter Post-Rik Van Looy tweede. Post zou ‘Milaan’ later nog vier keer winnen, in 1963 met Terruzi en in 1966, ‘67 en ‘68 met Gianni Motta. Ook de andere toppers in de ranglijst allertijden, Patrick Sercu en René Pijnen, wonnen er vier maal en Francesco Moser schreef de Zesdaagse van Milaan zelfs zes keer op zijn naam. 

Wat stond er op of rond 12 februari in de kranten?

Gerrie Knetemann (foto © Cor Vos) won in zijn fraaie loopbaan (echt waar) dertien rittenkoersen. De eerste was de Ronde van Andalusië in 1976. Tijdens die Spaanse koers was ook een andere landgenoot bijzonder goed op dreef. Gerben Karstens won de proloog in Malaga en vervolgens ook de 1e rit en de beide delen van de 2e etappe. Hij werd daarna tweede in de 3e rit, vijfde in de 4e  en weer tweede in zowel de 5e als de 6e rit. Op een dag voor het einde stond hij dan ook eerste in het in het algemeen klassement met 16 seconden voorsprong op Hennie Kuiper, 36 op Tino Tabak en 46 op Gerrie Knetemann. Sprinten kon De Karst als de beste, maar in het tijdrijden behoorde hij niet tot de toppers. Voor hem was het dan ook jammer dat de organisatie op de laatste dag een tijdrit had gepland. Knetemann bleek ook toen al een kei te zijn in de race tegen de klok. Kuiper moest maar liefst 1 minuut 20 toegeven en Karstens als derde ruim twee minuten. Zo won Gerrie Knetemann zijn eerste kleine rittenkoers, Kuiper werd tweede, Karstens uiteindelijk derde en Tabak vierde. Een dag eerder had Roy Schuiten de Ronde van de Middellandse Zee gewonnen. Ook hier had een bijzonder sterke tijdrit de beslissing gebracht. Joop Zoetemelk werd op 1 minuut 29 vierde.

Twee jaar later won Gerrie Knetemann de Ronde van de Middellandse Zee. Zijn winst in de tijdrit over 8,5 kilometer op de helling van de Mont Faron gaf de doorslag. De Belgen Joseph Bruyère en Jean-Luc Vandenbroucke werden tweede en derde. Etappezeges waren er verder voor Gregor Braun, Luc Leman, Jean-Jacques Fussien, Sean Kelly, Marino Basso en Guido Van Calster. Joop Zoetemelk won op 19 februari 1978 de GP van Montauroux. Na 85 kilometer had hij 1 minuut voorsprong op de Fransen Alain Meslet en Pierre-Raymond Villemiane.

Op 18 en 19 februari 1984 vonden op de vuilnisbelt van Oss de wereldkampioenschappen veldrijden plaats. Zelf was ik op zaterdag bij de titelstrijd van de amateurs, waar Frank van Bakel verrassend derde werd achter de Tsjechen Radomir Simunek en Miloslav Kvasnicka. Matthieu Hermans werd zevende, Hans Boom negende en Pierre Frijters vierentwintigste. Van Bakel was erg gelukkig met zijn medaille. Een val in de eerste ronde zette hem meteen al op achterstand en zijn commentaar na afloop was: ‘Iedere ronde ben ik een beetje ingelopen, maar ik zag het eigenlijk niet meer zitten. Toen de toeschouwers begonnen te roepen dat het nog steeds kon kreeg ik weer hoop. Wereldkampioen had ik nooit kunnen worden, daarvoor is Simunek veel te sterk.’

Een dag later was Hennie Stamsnijder dé smaakmaker maar uiteindelijk was het toch de Belg Roland Liboton die opnieuw de wereldtitel won. Imponerend was het echter niet. Het is dat Stamsnijder de explosieve kracht miste om een sprint te winnen anders was de regenboogtrui waarschijnlijk mee naar Enter gegaan. Het trio Liboton, Stamsnijder en Zweifel besliste de koers al in een vroeg stadium. Onderling kwamen ze niet verder dan kleine speldenprikjes. Achter het trio werd Rein Groenendaal zesde en Kees van der Wereld tiende.

Op 19 februari 1986 won Jos Lammertink de tweede etappe van de Ronde van Valencia. Pascal Caubert, Martin Earley, Alfonso Guttierez en Jesus Suarez-Cuevaz werden in de sprint verslagen. Lammertink sloop mee als verdediger van de leiderstrui van Bert Oosterbosch en hij mocht uiteindelijk voor de winst rijden, terwijl de leiderstrui werd behouden. Voor Lammertink betekende het een einde van een zwarte periode in zijn wielerleven. Het seizoen 1985 was amper begonnen of het was al weer ten einde voor de Twent. Een onvoldoende herstel van de ziekte van Pfeiffer was de oorzaak. Er zaten schimmels tussen zijn weefsels en alleen met maanden rust zou hij misschien kunnen genezen. De fiets kon op zolder met de toezegging van Peter Post dat hij een nieuwe kans in de ploeg zou krijgen. En die kans greep hij met beide handen aan in Valencia. Bernard Hinault zou uiteindelijk het eindklassement winnen. De koers, die al sedert 1929 georganiseerd wordt, kent in zijn lange historie slechts één Nederlandse winnaar. Dat was, zonder ook maar één rit te winnen, Tom Cordes en we schrijven 1990.

Dan nog even aandacht voor de diverse selecties van de KNWU in 1990, die met het oog op de Olympische Spelen van ‘92 een speciaal trainingsprogramma moesten doorlopen. Vooral de mentale weerbaarheid stond bij bondscoach Piet Kuys centraal. Bij de amateurs bestond de selectie uit Erik Dekker, Harm Jansen, Gerard Kemper, Pelle Kil, Eric Knuvers, Martin Kokkelkoren, Richard Luppes, Lex Nederlof, Danny Nelissen, Danny Overgaag, Patrick Rasch, Patrick Stroucken, Frank van Veenendaal, Marcel Vegt en Rober van de Vin. Bij de vrouwen ging het om Monique de Bruin, Vanessa van Dijk, Monique Knol, Agnes Loohuis-Damveld, Leontien van Moorsel, Karin Schuitema, Monica de Waal en Cora Westland. De namen van Dekker, Nelissen, Knol en Van Moorsel klinken nog steeds bekend, maar bij de rest denk ik toch: "hoe zou het ze vergaan zijn?"
 
Dan week nr. 8 in de rubriek DE WEEK VAN 1979.

Maandag 19 februari won de Fransman Hubert Mathis de GP van Grasse. De top tien bestond uit louter Fransen en Bernard Hinault was op 20 seconden tiende. Een dag later werden twee mooie wedstrijden verreden. In Italië won Pierino Gavazzi de GP van Laiguelia. In de sprint van de kopgroep van vijf versloeg hij Saronni, Moser, Martinelli en De Vlaeminck. In de Grote Prijs van Antibes moest Jan Raas genoegen nemen met de tweede plaats. Hij verloor de sprint van de Fransman Jacques Esclassan. Jos Schipper (foto © Cor Vos) werd keurig derde.

Nice-Alassio was op donderdag het decor van het internationale profwielrennen. Het werd een compleet Franse aangelegenheid, want ook hier louter Fransen bij de eerste tien. De winst was voor Jean-Francois Pescheux. Pescheux was aan een prima week bezig, want hij werd eerder al vijfde in Grasse en Antibes. Hij won in Alassio voor Muselet, Esclassan, Friou, Gauthier, Bonnet, Mollet, Sibille, Bazzo en Michaud. Dan naar de zaterdag in nog steeds dezelfde week. De Grand Prix van Cannes werd een prooi voor Sean Kelly. Walter Planckaert was tweede, Leo van Vliet derde, Henk Lubberding vijfde, Joop Zoetemelk zevende, Jo Maas veertiende en Jacques Verbrugge zeventiende.
In Italië werd om de GP van Odolo gestreden. Vittorio Algeri ging er met de winst vandoor, want hij versloeg Beppe Saronni, De Vlaeminck, Gavazzi en Mantovani in de sprint.
En in deze voor de heren professionals drukke werkweek waren er op de zondag daarna zelfs drie koersen. In Frankrijk won Joop Zoetemelk de GP van de Haut-Var (Seillans-Draguignan) door Jean Chassang in de sprint te verslaan. Jean-René Bernaudeau was derde en Hennie Kuiper vierde. In Italië won Francesco Moser die dag de GP van Salo voor Roger De Vlaeminck, Knud Knudsen en Giuseppe Saronni. En in Spanje was het Antoine Guttierez die de sprint won van een kopgroep van vijf in de GP van Valencia. Nazabal, Mayoz, Vila en Iniesta hadden het nakijken.

Tot volgende week!”

Jan Houterman


 

Door Fred van Slogteren, 19 februari 2007 10:00

Milaan - San Remo

Jan, heb je Milaan - San Remo gereden als onderdeel van de Klassiekerweek van Le Champion? Dan was je blijkbaar net voor de regen op de Capo Berta. Neem s.v.p. even kontakt op via mijn e-mail adres hieronder.

Geplaatst door Jac Zwart, 20 februari 2007 12:30:26

Milaan-San Remo

Jac,
Ik ben sinds 1992 lid van TC Le Champion waarmee ik tussen 27 juni en 3 juli 1993 de befaamde klassiekerweek gereden heb ter afsluiting van het klassiekerbrevet. Ik twijfel nu echter over de datum van de Capo Berta foto van gisteren. Milaan-San Remo heb ik twee maal gereden. Op 18 september 1988 met TWC de Eendracht uit het Belgische Melle en op 27 juni 1993 met TC Le Champion. Uiteraard heb ik tijdens beide evenementen gefotografeerd en ik heb het sterke vermoeden dat bij de foto van gisteren de verkeerde datum is terechtgekomen. Geen 18-09-1988 dus maar 27-06-1993.
Bij mijn Milaan-San Remo voorbeschouwing kom ik hier beslist nog op terug.
Het e-mail adres kan niet uit het bericht halen, mail het even naar Fred van Slogteren (fred@slogblog.nl) en ik neem even contact met je op!

Geplaatst door Jan Houterman, 20 februari 2007 14:07:25

tino tabak

ik ben op zoek naar tino tabak.hij is een neef van mij ik hoop dat jij mij iets meer over hem kan vertellen.ik wil graag meer over onze familie te weten komen .zou het fijn vinden dat jij op mijn email reageert.groetjes zijn nicht jannie.

Geplaatst door jannie, 03 december 2007 01:51:57

Tino Tabak

Beste Jannie, Tino woont al jaren in Nieuw Zeeland. Ik kan je aan zijn adres helpen. Als je een mailtje stuurt aan fred@slogblog.nl dan zorg ik dat je zijn adres krijgt. Groet! Fred

Geplaatst door Fred, 05 december 2007 06:44:20

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web