Herinneringen bij een foto …

‘Joop heeft in 1985 de Tirreno Adriatico gewonnen. Dat is mijn lievelingswedstrijd. Die koers heeft iets speciaals. De editie van 1985 kende verschrikkelijke weersomstandigheden. Sneeuw, regen, kortom vreselijk weer.’

‘De renners gaven met tientallen tegelijk op, maar Joop bleef voortdoen en werd eindwinnaar. Toen heb ik geschreven: “Die man is eigenlijk te oud. Het is genoeg geweest!”

Deze regels staan in JOOP, een boek met 49 interviews over Joop Zoetemelk met mensen die hem goed hebben gekend of een uitgesproken mening over hem hebben.

Bovenstaand citaat is uitgesproken door André Putzeys, wielerjournalist verbonden aan de Gazet van Antwerpen.

Putzeys had het niet zo op Joop, want hij was een vertegenwoordiger van het Merckx-kamp. Belgische journalisten die De Kannibaal overal ter wereld volgden en verafgoodden.

Wat als een paal boven water blijft staan is dat Joop in 1985 een indrukwekkende prestatie leverde in die barre uitgave van de Tirreno, die vandaag weer zijn slotetappe beleeft met de traditionele aankomst in San Benedetto del Tronto.

In hetzelfde boek heeft ook Maarten Ducrot het over de Tirreno Adriatico van 1985, nu 31 jaar geleden.

“Het was zo verschrikkelijk koud, beestenweer. Iedereen zat al thuis, ik ook. Maar hij ging door. Twee broeken over elkaar en huppekee. Dan heb je een geestelijke weerbaarheid, die niet normaal meer is.”

Putzeys heeft zijn mening over Joop later wel herzien, maar niet helemaal. “Joop was een groot coureur, min een beetje.”

Dat ‘beetje’ dat Joop miste hadden slechts drie andere coureurs in de hele wielergeschiedenis wel. Dat waren volgens Putzeys: Eddy Merckx, Rik Van Looy en Bernard Hinault.

Als je het zo bekijkt is dat best een compliment voor Joop.

Foto’s: © Cor Vos en T&T Tekst & Traffic

Door Fred van Slogteren, 15 maart 2016 12:00

Objectieve journalistiek

Van enige objectiviteit t.o.v. Eddy Merckx was/is in de verste verte geen sprake bij de vlaamse pers. Wanneer je iemand in je stukken en reportages gaat verafgoden doet hij alles goed en is foutloos. Maar Eddy had die fouten uiteraard wel degelijk! Hij was uitzonderlijk getalenteerd en meestal ramde hij net zo hard op kop tot elke menselijke vorm van beschutting(=geleend van Tim Krabbé) was verdwenen. Wanneer dat niet lukte won hij in de sprint en als hij een mindere dag had werd hij verslagen. Dan was de wereld te klein en had iedereen het gedaan waaronder Joop Zoetemelk. Joop stemde vaak zijn koers af op Merckx en wanneer hij kon reed hij hem op achterstand.En Merckx maar klagen tegen z'n vriendjes van de pers die niet in wilden zien dat ook hun god weleens kon worden verslagen.

Het toppunt van de hetze tegen Joop was in 1975. Merckx had een voorjaar gereden als nooit tevoren maar werd toen geveld door angina. Met te weinig basis ging hij naar de Dauphiné en de ronde van Zwitserland en werd door Thevenet en Roger de Vlaeminck dik geklopt. In de Tour ging Merckx in de eerste dagen tekeer als nooit tevoren en maakte iedere dag oorlog samen met Francesco Moser en pakte de gele trui. Maar de eerste haarscheurtjes waren te zien in de etappe naar Pla d'adet waar Thevenet samen met Zoetemelk bijna een minuut terugpakte. Op de Puy de Dôme werd Merckx weer op achterstand gereden door Thevenet en had Merckx het excuus van de leverstoot. 2 dagen later(want er zat een rustdag tussen die nooit wordt genoemd door Merckx en z'n persvrienden) was de etappe naar Pra Loup waar Merckx de rekening gepresenteerd kreeg voor zijn krachtenverslindende acties in het begin van de Tour. Hij werd uit het geel gereden en kreeg de dag erna nog eens 2.22 minuten aangesmeerd. Toen kwam de etappe waarin Merckx viel en een scheurtje in zijn kaak opliep. De Tour was toen al beslist maar voor Eddy en de pers was dit het uitgelezen excuus. Door die val en de leverstoot had hij de Tour verloren. Een objectieve journalist zou gemeld hebben dat Thevenet gewoon veel beter was in deze tour. Joop reed voor zijn eigen klassement en nam op bepaalde momenten niet over van Merckx die daarover weer moord en brand schreeuwde tegen zijn vriendjes en zo een soort volksoproer creëerde in de aanloop naar het wk in Yvoir waar Joop onder politiebegeleiding naar de start moest.

Merckx had dit allemaal kunnen voorkomen door zich niet achter excuses te verschuilen maar gewoon toe te geven dat hij op waarde was geklopt in de Tour en dat hij Zoetemelk onterecht had geschoffeerd.Net zoals hij Freddy Maertens op het wk 1973 had moeten helpen wereldkampioen te worden omdat hij die dag veruit de mindere was van Maertens. Maar ook toen heeft Merckx zeer onsportief gehandeld en een onnodige hetze ontketend tov Maertens die Merckx ook tot op de dag van vandaag blijft volhouden. De pers speelt ook hier een bedenkelijke rol in. Van enige kritiek is geen sprake en nog steeds wordt hij op alle fronten op een voetstuk gezet. Vanwege zijn prestaties is dat compleet verdiend want hij heeft de langste erelijst in de geschiedenis van het wielrennen. Maar als hij ook een groot kampioen was geweest in zijn nederlagen had hij nog meer respect verdiend dan hij nu al heeft gekregen.

Geplaatst door Gerard Struik, 15 maart 2016 20:08:20

Merckx

Merckx is ongetwijfeld een groot renner geweest. De grootste van allemaal, zelfs. Als mens kan ik hem iets minder waarderen, omdat hij nog altijd moeite heeft toe te geven dat er ook andere renners in zijn tijd waren die heel goed waren. Dan was Bernard Hinault heel wat sympathieker. Ik heb beide heren in 2005 geïnterviewd voor dat boek over Zoetemelk. Van Hinault kreeg ik één grote lofrede over Joop, terwijl Eddy toch wat zuinigjes was over de kwaliteiten van de Nederlander. Voor ik hem interviewde had ik een dik boek over de man gelezen van de hand van Rik Van Walleghem. Het viel mij op dat Zoetemelk in dat boek maar een enkele keer wordt genoemd. Daar heb ik Merckx toen naar gevraagd. Zijn antwoord was letterlijk: "Het is juist wat u zegt dat Joop maar een enkele keer genoemd wordt in de boeken die over mij geschreven zijn. Dat heeft wellicht te maken met het feit dat hij er altijd bij was, maar nooit opviel. Ik heb veel respect voor de kwaliteiten van de renner Joop Zoetemelk, maar hij miste de grote persoonlijkheid die een Gimondi en een Guimard wel hadden. Maar dat mag Joop niet verweten worden. Zeker niet. Ik weet dat Joop in mijn tijd een zeer geduchte tegenstander was en ik heb die boeken niet geschreven."
Geplaatst door Fred, 16 maart 2016 10:11:42

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web