Uit de stalling van Peter R. de Fiets …

Dit is één van topstukken in mijn verzameling antieke racefietsen. Een geheel vergulde Bianchi fiets, voorzien van speciaal uitgefraisde Campagnolo onderdelen. Er hoort een prachtig verhaal bij, hoewel ik betwijfel of het de waarheid is of uit de duim komt van de verkoper, met geen ander doel om de prijs op te drijven. Maar dat is niet belangrijk.

Toen Tim Krabbé in de jaren zeventig voorspelde dat Joop Zoetemelk nooit de Tour zou winnen en hij door de waarheid werd ingehaald, zei hij: ‘Het was een uitstekende voorspelling. De waarde van een voorspelling is onafhankelijk van de uitkomst.’

De wielrenner voor wie deze fiets verguld is, heet - volgens dat verhaal - Giacinto Santambrogio (1945-2012), een Italiaan, die tussen 1969 en 1979 in het internationale profpeloton reed.

Giacinto was een degelijke coureur. Geen uitgesproken winnaar, maar wel een renner die zijn prijsjes pakte. En tussen die prijsjes zaten enkele wonderschone triomfen, zoals twee etappes in de Tour de France. Eén in 1975 en één in 1977.

In dat laatste jaar reed hij voor het vijfde seizoenr in de ploeg Bianchi-Campagnolo. Twee legendarische merknamen die nog steeds een begrip zijn in de wielersport.

Het was een ploeg zonder vedetten, maar de renners reden wel op het beste materiaal wat er destijds te koop was. Op zijn Bianchi, afgemonteerd met Campagnolo, won Giacinto de achtste etappe van Angers naar Lorient.

In die jaren werd het internationale wielrennen gedomineerd door Bernard Hinault, Joop Zoetemelk en de Raleigh-ploeg van Peter Post. De Italianen deden nauwelijks mee, zaten in een dipje en de zege van Santambrogio werd in zijn vaderland euforisch gevierd.

Hij was een held, want de Italiaanse macho-cultuur kon maar moeilijk met dat dipje omgaan. De Lombardijn werd na de Tour binnengehaald, als was hij de reïncarnatie van Fausto Coppi en Gino Bartali bij elkaar. Of de paus, het verschil is in Italië gering.

Giacinto verloor prompt de realiteit uit het oog en verzocht sponsor Bianchi om het kader van de fiets, waarop hij zijn heldendaad had verricht, te laten voorzien van zeven micron bladgoud. Dat het resultaat nu in een privé museumpje in Rotterdam zou staan, is uitermate ongeloofwaardig.

Als niet al te nuchtere Hollander kan ik er een heel eind in meegaan, maar als het waar is, dan zou die fiets toch al lang in een echt museum hebben gestaan of onbetaalbaar zijn geweest.

Daarom lijkt het me veel waarschijnlijker dat Bianchi deze fiets heeft verguld voor een wielerbeurs of zo. Want waar of niet, het is een prachtig exemplaar. Geniet van de detailfoto’s.

Door Peter Ravensbergen, 8 maart 2016 11:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web